Εσύ κι εγώ

Η Ρομαντική.....

2007-05-27T12:20:00.000+03:00

......πίστευε πως ο Αναστάσιος ήταν αυτό που πολλοί λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να βρουν στη ζωή τους.
Μπήκε μαζί του σε ένα λάθος, τόσο μεγάλος που δεν διέκρινε σύνορα, ηθικούς νόμους, περιθώρια, αντοχές.

Ήταν μια σχέση που μπορούσε να βασιστεί σε αυτή, που μπορούσε να μοιραστεί μαζί του τα πάντα, ήταν ο άνθρωπος που θα την συμβούλευε, εκείνος που ήταν πολύ δυνατός όταν εκείνη λύγιζε και κατάφερνε πάντα να της δώσει την ισορροπία της.
Ήταν ακριβώς εκείνη η σχέση που ξεκίνησε όταν αρχίζεις άφοβα να ομολογείς τα πιο απαγορευμένα σου όνειρα, τις πιο πρόστυχες επιθυμίες σου, τις πιο ακατάλληλες ορέξεις σου, τις πιο φοβερές αδυναμίες σου και τα τραγικά σου ελαττώματα.
Και ξεκίνησε επειδή ακριβώς δεν τα φοβήθηκε.

Η Ρομαντική ήταν αυτή που έβρισκε πάντα χρόνο, γιατί εκείνος ήταν η προτεραιότητά της, ήταν ο πιο σημαντικός από τους σημαντικούς, ήταν αυτή που έψαχνε τρόπους να τον κάνει να γελάσει, να βρει λύσεις στα όσα άλυτα είχε αφήσει στη ζωή του και τον βάραιναν.
Αυτή που είχε κολλήσει ένα τηλέφωνο στο κορμί της επάνω, περιμένοντας ένα του σημάδι μόνο, για να φτιάξει ή να χαλάσει η μέρα της.

"Καλημέρα μωρό μου" σήμαινε πως ο Παράδεισος δεν είναι γη της Φαντασίας μας, μα ο κόσμος που βρίσκεται γύρω από εκείνον.

"Καλημέρα, είσαι καλά;" σήμαινε πως η δική του κακή διάθεση γινόταν αυτομάτως και δική μου αφού η απόσταση, η θέση και η σχέση μας δεν μου επέτρεπε παρά να είμαι στην αναμονή χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα ούτε για εκείνον ούτε για μένα.
Σήμαινε πως δεν θα με έπαιρνε τηλέφωνο μετά τη δουλειά γιατί ήταν κακόκεφος, γιατί βαριόταν, γιατί δεν ήθελε να μου μιλήσει κι απλά το μήνυμα ήταν μια επιβεβαίωση για εκείνον πως εγώ, θα είμαι εκεί. Έτσι απλά. Για να ξέρει πως είμαι ακόμα εκεί.

Η Ρομαντική ήταν αυτή που σκεφτόταν πως αυτό που υπήρχε δεν το είχε σχεδόν κανένας άλλος.
Ήταν το συναίσθημα που περιγράφουν τα ερωτικά ποιήματα των μεγάλων τεράτων της ποίησης.
Ήταν η κατάσταση που είχαν ζήσει μέχρι και μεγάλα πρόσωπα της Ιστορίας.
Ήταν αυτό το δυνατό χτύπημα της καρδιάς που μπορούσε να σε κάνει να μεγαλουργήσεις, που ήταν τόσο ξεχωριστό όσο ένα πολύτιμο κόσμημα.

Η Ρομαντική ήταν μια γυναίκα που δεν της είχαν πει ποτέ παραμύθια για να μάθει να τα ξεχωρίζει στην αληθινή της ζωή.

Ένα βήμα την κάθε φορά....

2007-05-18T13:02:00.001+03:00

Αυτό τελικά είναι η ζωή μετά από μια μεγάλη θύελλα:

Να νομίζεις πως εσύ δεν ζεις, ούτε υπάρχεις, να στέκεσαι παράμερα και να βλέπεις να περνούν οι μέρες σου σαν ταινία παλιά που απλά κοιτάς για να απασχολείς τα λεπτά που περνούν, να αφήνεις τους άλλους να παίρνουν τις αποφάσεις που αφορούν εσένα, να γλιτώνεις τον κόπο μα και την αγωνία για το αποτέλεσμα, να μην ψάχνεις να βρεις το δικαίωμα να κατηγορήσεις κανέναν αν κάτι πήγε στραβά.

Και περνούν τελικά όσα νομίζεις πως δεν έχουν πια καμμία σημασία μέχρι που κάποια στιγμή σηκώνεις το χέρι και βάζεις μια μικρή πινελιά στη μέρα σου. Χωρίς λόγο, έτσι για να σπάσεις τη μονοτονία. Ή γιατί ένοιωσες κάποια στιγμή πως έχεις ανάγκη να κάνεις κάτι για να πας κόντρα στο ήρεμο νερό που τρέχει και που οι άλλοι ξετρελλαίνονται να λένε ΖΩΗ!

Και μετά θες ξανά να αντιδράσεις, γιατί σκέφτεσαι πως έχεις γεννηθεί αντιδραστικό στοιχείο, και σιγά σιγά, αρχίζεις ξανά να προσθέτεις πινελιές στη ζωή σου.
Ο θυμός που δεν έχεις μάθει να βγάζεις σε αυτούς που πραγματικά φταίνε, αυτός που έμαθες να γυρίζεις στον εαυτό σου και να τον τιμωρείς στερώντας του το δικαίωμα να ζήσει, τελικά αποδεικνύεται μόνο μια φάση. Μια φάση όμως που μπορεί να είναι καταστροφική αν δεν γίνει κάτι να σε βγάλει από εκεί έγκαιρα.

Έτσι σιγά σιγά όλα γύρισαν στην ροή που γνώριζα πάρα πολύ παλιά. Ένοιωθα πως ό,τι ήταν να γίνει θα γινόταν ανεξάρτητα από το πόσο θα προσπαθούσα.
Πέρασα αρκετά σκαμπανεβάσματα μέχρι να μάθω να ισορροπώ ξανά.
Βοηθούσε το γεγονός πως ένοιωθα πως δεν είχα τίποτα άλλο να πω με τον Αναστάσιο.
Δεν του ήμουν θυμωμένη, ποτέ άλλωστε δεν κατάφερα να του θυμώσω για πολύ ώρα.

Αυτός ήταν. Τόσος ήταν.
Απλά όταν είσαι ερωτευμένος, βλέπεις ακόμα κι αυτά που δεν παραδέχεσαι.
Και από έρωτα τα σπρώχνεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, θεωρώντας τα ασήμαντα.
Νομίζεις πως είσαι τόσο δυνατός ώστε να τα παραβλέψεις και να κάνεις πως δεν υπάρχουν, μέχρι που γυρίζουν εναντίον σου και τότε πρέπει να τα αντιμετωπίσεις.

Και το κακό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πως δεν έρχονται ένα ένα....μα καταλήγουν να γίνονται βουνό και να σε πλακώνουν...

Μίσησα....

2006-10-06T23:07:00.000+03:00

...τις φορές που του είχα δοθεί, ψελλίζοντας λόγια που τα πίστευε η ψυχή μου κι όχι μόνο το μυαλό μου.
Με καταδίκαζα κάθε μέρα, κάθε βράδυ, που ηρεμούσε το σπίτι κι εγώ έβγαινα να πιω.
Ένοχη για τις φορές που στα χέρια του κατάφερνα να γίνομαι φωτιά, Κόλαση και Παράδεισος, ένα κορμί που γεννιόταν και έπαυε να υπάρχει κάτω από το άγγιγμά του.
Για τις φορές που δινόμουν τόσο απόλυτα σε εκείνον, που έψαχνα τον εαυτό μου για μέρες.
Κάθε φορά που κάναμε έρωτα, άδειαζα τελείως τον εαυτό μου στα χέρια του επάνω. Κάθε φορά πίστευα πως ό,τι του έδινα ήταν εμένα, την ψυχή μου, τη δύναμή μου, την ασπίδα μου. Ένα όπλο να περνάει από τις δύσκολες στιγμές και να βγαίνει αλώβητος και δυνατός, όπως τον θαύμαζα πάντα.

Μίσησα τις φορές που η καρδιά μου ό,τι κι αν μου έκανε, τα έβρισκε όλα υπέροχα, μα σαν τα εξετάζεις με τη Λογική όλα είναι παράλογα.
Μίσησα τις φορές που η καρδιά μου βρήκε χίλιες δύο δικαιολογίες για όλα όσα μπροστά στα μάτια μου σωριάστηκαν ψελλίζοντάς μου τις αλήθειες που αρνιόμουν να δω.

Άρχισα να κοιμάμαι αρκετούς μήνες μετά για λίγες ώρες, ξυπνώντας και ουρλιάζοντας μέσα στη νύχτα.

Κι εκεί, υπήρχε ο Λευτέρης, που ερχόταν από το διπλανό δωμάτιο, με έπαιρνε αγκαλιά και μου χάιδευε τα μαλλιά.
Κάποιες ανύποπτες στιγμές, σκεφτόμουν πως δεν πρέπει να είμαι τόσο σκάρτη για να αξίζω μια τέτοια ψυχή δίπλα μου.
Κι έπειτα μετάνοιωνα που είχα σκεφτεί κάτι καλό για εμένα και με τιμωρούσα ξανά.

Δεν θα έβγαινα ποτέ από τη μιζέρια μου.
Αν δεν συνέβαινε κάτι τραγικό με την κόρη μου. Κάτι που μου έριξε τόσο δυνατή σφαλιάρα που ήθελα δεν ήθελα, έπρεπε να πάρω αποφάσεις, να τρέξω, να ρωτήσω, να μάθω. Έπρεπε να αναλάβω πρωτοβουλίες, γιατί για το μόνο που δεν θα άντεχα ποτέ να κατηγορηθώ είναι για τις λανθασμένες αποφάσεις που θα άφηνα να πάρει άλλος σε σχέση με τα παιδιά μου.

Η αυτοεκτίμησή μου όμως παρέμενε στον πάτο.
Είχαν περάσει μήνες από την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί με τον Αναστάσιο και οι δύο σε ένα κρεβάτι επάνω, μα το σώμα μου ήταν σε χειμερία νάρκη. Χα! Πολύ ευγενικό αυτό. Για να ακριβολογήσω, νεκρό θα έλεγα.

Κάποια γιορτή στην Αθήνα, λίγο ποτό, όμορφη συντροφιά, κάποιος με πήγε στη θάλασσα ξανά... και μετά σε ένα ξενοδοχείο.
Έφυγα σχεδόν σε κατάσταση υστερίας. Μου ήταν αδιανόητο να με αγγίξει κάποιος άλλος.
Ποιος θα μπορούσε να αντέχει να αγγίξει μια τόσο άσχημη γυναίκα;
Ποιος εκτός από κάποιον που επιθυμούσε παρέα μιας βραδιάς... μα που με αυτή την ανάγκη του με τοποθετούσε αυτό που ήμουν κι αυτό που προσπαθούσα να ξεφύγω: Ένα αντικείμενο πόθου για λίγες ώρες.
Πως θα μπορούσε το κορμί μου να δεχθεί ένα άγγιγμα από κάποιον που μου ήταν άγνωστος, που δεν ένοιωθα τίποτα για εκείνον;
Πως θα βάσταζα να ξαπλώσω σε ένα κορμί που μου ήταν ξένο εντελώς, που δεν χτύπαγε η καρδιά του για μένα;

Ανάγκασα τον εαυτό μου να το επαναλάβει αρκετές φορές. Δυστυχώς όμως ποτέ δεν ήταν η κατάλληλη φορά... Καμμία φορά δεν τα κατάφερα.
Κάθε φορά ήταν και χειρότερη.
Εγώ, που ο έρωτας ήταν το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μου, που ανάσαινα για αυτόν, που ζούσα για αυτόν, έμοιαζε να με αποφεύγει σαν κατάρα.
Δεν ήμουν έτοιμη. Άρχισα να αυτοσαρκάζομαι ως ανέραστη, κάτι που δεν ήταν ψέμματα. Κι έμεινα μακριά.... Από ό,τι θα μπορούσε να με ξυπνήσει από το λήθαργο. Από άντρες που νοιάστηκαν για μένα, από άλλους που με ερωτεύτηκαν παράφορα, από κάποιους που απλά άπλωσαν το χέρι τους να με βοηθήσουν.
Κι έμεινα μακριά κι από τον Έρωτα. Όπως ο Διάολος από το λιβάνι.

Είχα πάρει απόφαση πως αν δεν ήταν κάτι δυνατό για το μυαλό μου, την ψυχή μου και το σώμα μου, θα προτιμούσα να μην ήταν καθόλου.

Το γονάτισμα.

2006-10-06T22:27:00.000+03:00

Υπήρξα πάντα πολύ ρομαντική.
Κάτι ανάμεσα σε Άρλεκιν και ρομάντζα άλλων εποχών.
Το να πρέπει να συνεχίσω να ζω χωρίς να έχω κάπου να ανήκω ήταν το πιο δύσκολο για μένα.
Το ότι ρισκάρισα κι έχασα, ήταν λογικό για μένα. Και αποδεκτό.
Μου έμενε τώρα από το γονάτισμα να σηκωθώ στα πόδια μου ξανά, να ισιώσω το κορμί μου και να κάνω το πρώτο βήμα.

Δεν ήθελα όμως.
Κι αυτό έκανε την όποια προσπάθεια τραγική.
Υπήρξε χρόνος που αντί για αίμα είχα αλκοόλ στο σώμα μου. Τόσο που όταν ανάσαινα δεν άντεχα την αναπνοή μου. Είχα σκεπάσει τους καθρέφτες σε όλο το σπίτι.

Φοβόμουν να είμαι νηφάλια.
Είχα περάσει μια κατάθλιψη, ήξερα πως θα ήμουν, δεν ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί. Η άβυσσος ήταν τόσο μαύρη που με κατάπινε ολόκληρη χανώντας κι εγώ η ίδια τον εαυτό μου.

Αυτή τη φορά δεν κρύφτηκα πουθενά. Είχα σπρώξει από το μυαλό μου ό,τι είχε συμβεί, είχα κλειδώσει το αίσθημα του εξευτελισμού στο πιο βαθύ μπουντρούμι και υπήρχα. Δεν ζούσα. Απλά υπήρχα.
Έπαψα ξανά να ακούω μουσική. Ό,τι κι αν συνέβαινε στη ζωή μου, αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν, καθόμουν και κοιτούσα όλους τους άλλους να κάνουν φασαρία, κι εγώ απουσίαζα.

Δεν είχα μυαλό να συγκεντρωθώ πουθενά.
Κάποιος που εμπιστεύθηκα μα κυρίως κάποιος που ερωτεύθηκα τόσο δυνατά, δεν με είχε βρει ΜΙΑ στιγμή άξια να αγαπηθώ.
Παρόλο που πίστευα πως δεν μπορούσα να περιμένω να με αγαπήσει κάποιος ξένος αφού και η ίδια η μάνα που με γέννησε δεν κατάφερε να με αγαπήσει, υπήρξαν φορές που όταν μου το έλεγε το πίστευα πολύ δυνατά ότι το ένοιωθε.

Έπαψα να κοιμάμαι κι έγινα ίσκιος στα σοκάκια της πόλης.
Δεν ξαναπλησίασα τη θάλασσα για πολύ καιρό, μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες μου...

Με είχα μηδενίσει σε όλα. Υπήρχε μόνο το σώμα μου στον κόσμο που με έβλεπε.
"Ένας άνθρωπος με βλέμμα τρελλού..." μου είπε ο κολλητός μου, ο Βασίλης.
"Μου θυμίζεις την εποχή που ήμουν τίγκα στην άσπρη, έτοιμος να βουτήξω και σε πετρέλαιο για να γλιτώσω...."

Κοιτάζοντας πίσω, βλέπω ανθρώπους που με αγάπησαν πολύ. Γιατί όποιος κι αν με πλησίαζε τότε, γινόμουν αγρίμι και του χυμούσα. Τον πλήγωνα, τον σημάδευα, τον έδιωχνα με όσους τρόπους κι αν ήξερα.
Κι όμως..... Υπήρξαν άνθρωποι που βασανίστηκαν σιωπηλά δίπλα μου, μένοντας αγέρωχοι στην όποια επίθεσή μου.

Βλέπω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δραπετεύει από μένα την ίδια. Να ντρέπεται για όσα ένοιωσε και τόλμησε να ομολογήσει.
Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε μάθει να γυρίζει όλο του τον κόσμο γύρω από την παρουσία του Αναστάσιου, η διάθεσή μου να εξαρτάται από τη δική του διάθεση, η φοβερή προσπάθεια να εναρμονίσω τη ζωή μου με τη δική του, να ανέχομαι τον κυκλοθυμισμό που με ισοπέδωνε σαν άνθρωπο, να προσπαθώ να ξεπεράσω τις φορές που τα διέγραφε όλα με μια απαλή, αποφασιστική κίνηση κι εγώ απλά επειδή ακριβώς τον αγαπούσα να οφείλω να μπορώ να σεβαστώ την απόφασή του και να συνεχίζω....

Μεταφέρθηκα 3 φορές στο νοσοκομείο με νεύρωση ξανά.
Και τις 3 βγήκα το ίδιο βράδυ, υπογράφοντας και πηγαίνοντας στο πρώτο μπαρ που βρήκα.
Σηκωνόμουν το πρωί και σιχαινόμουν αυτό ακριβώς που η ίδια είχα καταντήσει: Έναν δυστυχισμένο άνθρωπο.

Νομίζω πως τιμωρούσα τον εαυτό μου. Τον είχα ρίξει ζωντανό σε ένα κελί φυλακής που να μην τον βλέπει ο ήλιος.
Τον τιμωρούσα γιατί πίστεψε πως ήμουν μια όμορφη γυναίκα όταν εκείνος με κοίταζε και δεν έβλεπε τα σημάδια στο κορμί μου. Τον τιμωρούσα που ένοιωθα ευτυχισμένη όταν με αντίκρυζε και άστραφτε η ματιά του σαν να βρισκόταν μπροστά στο ομορφότερο άγαλμα που υπήρχε.
Τις φορές που κοίταζα τα μάτια του και μου ψιθύριζε πόσο όμορφη με έβρισκε, πόσο πολύ με αγαπούσε και πόσο πολύ του έλειπα.

Που πίστευα πως είχα δικαίωμα να ελπίζω σε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου και σε ένα μικρό θαύμα.

Και δυστυχώς ήμουν πολύ αυστηρή στην τιμωρία μου.

Με μίσησα.

Λίγο πιο μετά..

2006-10-06T22:09:00.000+03:00

....έδωσα τις εξετάσεις μου, παρέα με την αγαπημένη μου Νίκη.
Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα όμως μου άρεσε που η φιλία μας είχε δέσει, αποφεύγοντας πολλά πικρά πράγματα, μοιράζοντας σιωπές που μας ομολογούσαν πως δεν χρειάζεται πάντα να μοιράζεσαι με λέξεις τα όσα σε δένουν με έναν άνθρωπο.

Λίγο καιρό πριν τα αποτελέσματα, βγήκαμε να πιούμε μια σοκολάτα, όπως συνηθίζαμε πάντα να κάνουμε.
Εκείνη πιεσμένη από τη δουλειά της πολύ, εγώ να προσπαθώ να κάνω τον κλόουν να γελάσει, μέχρι που κάποιες κοπέλες από την παρέα, ξεκίνησαν το θέμα "Ερωτα".

Κι εκεί, ένοιωσα πως ό,τι κι αν είναι εκεί πάνω, άμα θέλει να παίξει μαζί σου, θα το κάνει σπάζοντας φοβερή πλάκα με την ηλιθιότητά σου.

Η Νίκη είχε γνωρίσει κάποιον, κάποτε, σχεδόν 10 χρόνια πριν, που τον ερωτεύτηκε παράφορα.
Όλα έδειχναν πως ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής της που θα κατέληγε σε γάμο αφού λίγο καιρό μετά αρραβωνιάστηκε με τον αγαπημένο της που ήταν τρυφερός, καλός, γλυκός, ευγενικός αλλά... δεν έπαιρνε τη ζωή στα χέρια του.

Ξαφνικά κάποιον μου θύμισε, και χαμογέλασα λυπημένα, προσπαθώντας να ευχηθώ από μέσα μου να μην είχε πονέσει πολύ η Νίκη.
Ήταν τόσο γλυκιά κοπέλα που θα ήταν κρίμα κάποιος να είχε καταφέρει να πονέσει μια τέτοια ψυχή!

Μετά από λίγο καιρό ο αγαπημένος της αρρώστησε. Μπήκε στο χειρουργείο. Έκανε εγχείρηση.
Κι εκεί μου τελείωσε το οξυγόνο στα πνευμόνια μου.
Βούιζαν τα αυτιά μου και η φωνή μου ούρλιαζε ψιθυριστά πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!
Είπε όσα τράβηξε, όσα συνέβησαν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το νοσοκομείο.

Κι όταν όλη η αντάρα πέρασε, αφού οι δικοί του δεν την ενέκριναν ούτως ή άλλως εκείνος βρήκε την ευκαιρία να διαλύσει τον αρραβώνα θεωρώντας πως η σχέση τους δεν θα μπορούσε να πάει άλλο.

-Αναστάσιο τον λένε, της είπα χωρίς καμμία ερώτηση.

Με κοίταξε στα μάτια, κι από εκεί και πέρα σιωπήσαμε για πάντα για αυτό το θέμα.

Αυτό που ένοιωθα ήταν ότι η διαίσθησή μου για τη Νίκη είχε βγει σωστή.
Ένοιωθα πολύ κοντά της κι είναι παράξενο για μένα που όλες οι γυναίκες, ακόμα και πανέμορφες γυναικάρες που δεν έχουν κανένα λόγο, με βλέπουν ανταγωνιστικά.
Τώρα είχα μάθει το λόγο που με τη Νίκη δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο.
Που νοιώσαμε ξαφνικά η μία αδελφή ψυχή της άλλης...

Από την άλλη, ένοιωθα ακόμα μια φορά βιασμένη. Που εκείνος δεν με προστάτεψε. Δεν μου είπε την αλήθεια. Δεν με προφύλαξε ενώ ήξερε.
Διακριτικά βγήκε από το πεδίο αφήνοντάς με να φάω τα μούτρα μου αντιμετωπίζοντας εκπλήξεις γιατί δεν είχε το θάρρος να μου μιλήσει.

Ξέρω ότι με θεωρούσε πολύ πιο δυνατή από εκείνον.
Η ανάγκη μου να δείχνω πως είμαι αδύναμη είχε να κάνει με τη δική του παρουσία.
Όσο έδειχνα αδύναμη, μπορούσα να του δίνω το χώρο να με φροντίζει. Έτσι πίστευα εγώ. Όχι όμως κι εκείνος.

Ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που έχουν μοιραστεί πολλά, στις δύσκολες, κι εννοώ στις πραγματικά δύσκολες στιγμές δεν νομίζω ότι χωράνε χωρισμοί, εγωισμοί ή βαριά λόγια.
Με κάποιον που έχεις μοιραστεί τους φόβους σου, τις πιο κρυφές σου σκέψεις, όταν τον βλέπεις πως έχει ανάγκη ένα χέρι, του το προσφέρεις.

Αλλά.... έτσι ήμουν εγώ, όχι οι άλλοι.

Κι όταν απλά γύρισα να αναπολήσω το παρελθόν μας, είδα ότι πάντα μόνη ήμουν. Στα πολύ δύσκολα, εντελώς μόνη.

Ποτέ δεν έκανε άκρη τα όσα αρνητικά ίσως ένοιωθε να πει "Για χάρη του παλιού καλού καιρού...."

Κι εκεί νομίζω ότι φαίνεται η εκτίμηση, ο σεβασμός και η κατανόηση των ανθρώπων μεταξύ τους.
Κυρίως όμως, εκεί ακριβώς, στο άπλωμα του χεριού κάνοντας υπέρβαση στα όσα έχουν συμβεί, δείχνει τι πραγματικά έχεις μοιραστεί με κάποιον...

Η επιστροφή και η απόδραση.

2006-09-09T23:14:00.000+03:00

Κάποια στιγμή επέστρεψαν από την Αθήνα.
Κι όλα συνεχίστηκαν από εκεί που έμειναν. Σχολούσε, με έπαιρνε τηλέφωνο, μου έστελνε μηνύματα.....
Έτσι τουλάχιστον φαινόταν.

Κάποια ανύποπτη στιγμή, άκουσα την αξιοπρέπειά μου να τσακίζεται.
Ένοιωθα πως είχα πέσει πολύ χαμηλά. Τόσο χαμηλά που δεν αξίζει σε ανθρώπινη ύπαρξη.

Δεν έχει να κάνει με εγωισμό ή υπερηφάνεια. Αλλά με την αίσθηση πως παύεις να είσαι ανθρώπινο πλάσμα.

Κι εμένα η διαπίστωση αυτή με ξεκούφανε.
Μέχρι που σε ένα τηλεφώνημα, εκείνος έβρισκε δικαιολογίες για να μη με δει, εγώ δικαιολογίες για να φύγω.

Ήταν η πρώτη φορά που ήθελα πραγματικά να φύγω.
Κι ήταν η πρώτη φορά, που επιθυμούσα όσο τίποτα άλλο να μείνει μακριά μου.

Κι έτσι απλά, δήλωσα πως κουράστηκα. Πως δεν μπορώ άλλο.
Δήλωνα πως όλο αυτό δεν μου άξιζε.
Κι έφυγα.

Χωρίς δράματα, θυμό ή νεύρα. Μόνο πίκρα.

Πάντα τιμώ τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου. Και πάντα για όσους με τίμησαν με την παρουσία τους, εύχομαι νάναι καλά.

Παρά το γεγονός πως δεν ήταν δυνατόν να μείνουμε φίλοι εμείς, από ανθρωπιά ένα Γεια θα τόλεγα. Όμως τίποτα άλλο.
Υπήρχαν πράγματα που μας ένωναν δυνατά, ίσως κατάφερνα κι εγώ να προσποιηθώ πως δεν υπάρχουν κι έτσι να απολαύσω την απόσταση ανάμεσά μας.

Μέχρι που το τηλεφώνημα ενός φίλου με έφερε στην πιο δύσκολη θέση που είχα έρθει ποτέ.
Έπρεπε να μεσολαβήσω για να έρθουν σε επικοινωνία, και η αλήθεια είναι πως αντιστάθηκα όσο πιο δυνατά μπορούσα. Τόσο δυνατά που γέννησα υποψίες, υποψίες που με λύγισαν, και αναγκάστηκα να δεχτώ τον αριθμό που είχα σβήσει από το κινητό μου και να του στείλω μήνυμα ότι τον ψάχνουν.

Οι απαντήσεις που μου έδινε με παρέπεμπαν για μια ακόμη φορά σε έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο. Μπορεί να ήθελα την απόσταση ανάμεσά μας μα ήθελα να είναι καλά και όχι τόσο μελαγχολικός.
Του πρότεινα να τον βοηθήσω, αν μπορώ....

"Ξέχασέ με... Γύρισε στην οικογένειά σου ψυχή τε και σώματι. Κράτα ό,τι όμορφο έχεις από μένα και προχώρησε."

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη στάση.

Δεν γύριζα. Απλά ήμουν εκεί απλά και ανθρώπινα.
Κι όταν αργότερα έγινε πιο κακός και ζήτησα να μιλήσουμε στο τηλέφωνο προσπαθώντας να καταλάβω τι είχε γίνει, ήρθε η αλήθεια που του ήταν τόσα χρόνια δύσκολο να μου ομολογήσει:

-Γιατί όλο αυτό το θέατρο;
-Δεν ξέρω.
-Για ποιον; Για σένα; Για μένα; Για εκείνη;
-Σε όλους.
-Τι κατάλαβες;
-Τίποτα.
-Αυτό μόνο έχεις να μου πεις; Πως όλα ήταν ένα θέατρο; Πως δεν ένοιωσες τίποτα; Σου είναι τόσο δύσκολο να αφήσεις κάτι να τελειώσει χωρίς να το διαγράψεις;

-Δεν σ'αγαπώ.
-Νάσαι καλά.......

Κι ακόμα εύχομαι νάσαι καλά.....

Εγώ δεν διαγράφω. Δεν έχω μάθει έτσι.
Δεν εξορίζω ανθρώπους από τη ζωή μου.

Ελπίζω μια μέρα να καταφέρεις να πεισθείς πως ό,τι δεν βλέπεις, ό,τι δεν ξέρεις, ό,τι δεν ζεις...... σημαίνει πως δεν υπάρχει κιόλας.

Όλου του κόσμου τα καλά......αρκεί να είσαι μακριά μου.

Λίγες ανάσες πριν το τερματισμό

2006-08-30T21:29:00.000+03:00

Κι έφυγε για την Αθήνα, αφήνοντάς με πίσω χαμένη εντελώς.
Μάλλον όχι ακριβώς χαμένη. Περπατούσα σε μια αόρατη, ψιλή γραμμή ανάμεσα σε λογική και τρέλα.
Τις πρώτες μέρες πίστευα πως τίποτα από όλα αυτά δεν είχαν συμβεί.
Κυρίως, πως δεν μου είχε πει ψέμματα. Ήταν αδύνατον να μου είχε πει για άλλη μια φορά ψέμματα.

Μόλις μου περνούσε από το μυαλό η αληθινή πραγματικότητα, σφιγγόταν το στομάχι μου κι έκλεινα ερμητικά τα μάτια της λογικής μου.

Υποκρινόμουν.

Θυμάμαι πριν φύγει για την Αθήνα και κλείσει πίσω του την πόρτα τον ρώτησα: "Να περιμένω;"

Δεν ξέρω τι πέρναγε από το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή.
Ίσως ήθελα να ανατρέψω αυτό που είχα κάνει λίγες ώρες πριν: Τον είχα χρησιμοποιήσει. Κάτι που δεν γνώριζα ότι το έκανα εκείνη τη στιγμή.
Ήρθε να το συνειδητοποιήσω κάποια στιγμή εντελώς άσχετη.
Εμφανίστηκε από το πουθενά και μπήκε άλλο ένα κομμάτι του παζλ στη θέση του.

Μιλήσαμε κάποιες φορές στο τηλέφωνο, όπου παραδεχόταν πως μ'αγαπούσε, πως του έλειπα.
Κι όλες τις μέρες ο θυμός έβρισκε τη θέση του στον πάτο και καταλάγιαζε. Έμενε μόνο μια πικρή γεύση στο στόμα.

Μόλις πίστευα τα όσα έλεγε, σκεφτόμουν εκείνη. Στα πόσα ψέμματα έχτιζε τον κόσμο της, έφερνε στη ζωή ένα μωρό, σχεδίαζε το μέλλον τους.

Μόλις συνειδητοποιούσα το ψέμμα του σκεφτόμουν πως αν είχα περάσει στο παρελθόν τη γραμμή της λογικής, τότε που πάσχιζα να μην χάσω τα παιδιά μου, θα ήμουν φυλακή.

Ή θα είχα καταφέρει να κάνω το επόμενο βήμα από την ταράτσα εκείνο το βράδυ που πάσχιζα να πείσω τον εαυτό μου πως θα ήταν για το καλό όλων.

Τι ηλίθια που ήμουν τελικά.....

Η αρχή του τέλους

2006-08-13T23:35:00.000+03:00

Κι άρχισαν τα "επαγγελματικά ταξίδια".....
Αλλά δεν ήθελε να βρεθούμε όταν πήγαινε ή όταν γύριζε. "Δεν ήταν μόνος"....

Κι ήταν η απλή επιβεβαίωση ότι κάτι συνέβαινε.
Μα τούτη τη φορά, στρώθηκα στη γωνιά μου κι απλά περίμενα.
Ήξερα μέσα μου ότι αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα φανερωθεί.
Δεν ήξερα τι αλήθεια ήταν αυτή. Μα όπως είχε αποδείξει ο χρόνος, με αγαπούσε και πάντα μου φανερωνόταν όσο κι αν εκείνος προσπαθούσε να την καλύψει.

Λες και η αλήθεια είχε κάνει συμμαχία μαζί μου, κρυφά, και μούλεγε πως αν έχω λίγο υπομονή, θα έρθει να με βρει.

Κάποια μέρα αρρώστησα. Είχα 39 πυρετό και το μεσημέρι που με πήρε τηλέφωνο το κατάλαβε από τη φωνή μου.
Με ενημέρωσε πως θα πήγαινε Αθήνα για δουλειές και πως μάλλον δεν θα πήγαινε μόνος γιαυτό και δεν γινόταν να συναντηθούμε.

Η σκέψη μου πήγαινε στην υγεία του. Κάτι είχε και μου το έκρυβε έλεγα. Δεν ήθελα να φανώ αδιάκριτη, μα όταν άκουσα πως θα ξαναπήγαινε Αθήνα τον ρώτησα αν είναι καλά κι επέμενα σε μια αληθινή απάντηση.
Όταν με βεβαίωσε πως όλα ήταν εντάξει, αυθόρμητα για μια ακόμη φορά τον ρώτησα:

"Είναι έγκυος;"

Στην αρχή δεν μου απάντησε.

Είναι από εκείνες τις φορές που η σιωπή σε ξεκουφαίνει ως απάντηση.
Που ό,τι κι αν πει μετά ο άλλος, αυτή η απάντηση που δεν έχεις ακούσει δεν αλλάζει.

"Ουυυυυυυυυυ......τώωωωωωωωρα....."
"Τι εννοείς;"
"Αυτές τις μέρες πάμε Αθήνα, γιατί γεννάει......"

Όσο κι αν πω ότι το περίμενα... σοκαρίστηκα.
Κι αισθάνθηκα εντελώς γελοία...
Έκλεισα το τηλέφωνο γιατί φοβήθηκα του τι θα πω. Όσα σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή να πω δεν θα τιμούσαν ούτε εμένα ούτε το τι είχα νοιώσει για εκείνον.

Η επόμενη αντίδρασή μου, που θα μου μείνει αξέχαστη ήταν η ναυτία που ένοιωσα.
Έμεινα στο μπάνιο σχεδόν μέχρι το απόγευμα. Μπούχτισα από αηδία....

Όταν του έστειλα το απόγευμα ένα sms που έλεγε "Γιατί τόσο θέατρο; Γιατί τόσα ψέμματα; Η αλήθεια αρκούσε....", επέμενε πως τίποτα από όσα μου είπε ή όσα έκανε για εμάς δεν ήταν θέατρο.
Εντάξει, οι πράξεις του κραύγαζαν για το αντίθετο αλλά δεν είπα ποτέ πως δεν ήταν καλός στα λόγια.....

Του ζήτησα μια εξήγηση. Που όφειλε να μου τη δώσει κοιτώντας με στα μάτια.
Και παρά το γεγονός ότι στοιχημάτιζα το κεφάλι μου ότι δεν θα έβρισκε το κουράγιο να το κάνει, με εξέπληξε.

Ήρθε απέναντί μου, για να μου πει πως δεν το ήθελε......πως έγινε κατά λάθος....πως δεν μπορούσε να μου το πει τόσο καιρό.... πως δεν μου είχε πει κανένα ψέμμα, πως με αγαπούσε, πως με ήθελε....πως πραγματικά σκεφτόταν μέλλον για εμάς......
Κι εγώ καθόμουν όρθια, και τον κοίταζα που με κοιτούσε και δεν ήξερα ποιον να λυπηθώ. Εμένα, εκείνον ή εκείνη;
Μάτωνε η καρδιά μου κι εγώ προσπαθούσα να αγκαλιάσω τον εαυτό μου να τον προστατέψω από εμένα την ίδια. Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;

Κοίταζα τα μάτια του που μου φώναζαν πως έλεγε αλήθεια. Ή έτσι το φανταζόμουν εγώ. Ίσως αυτό ήθελα να πιστέψω: Ότι μου έλεγε αλήθεια.
Μα ήθελα να ουρλιάξω να φύγει από μπροστά μου. Να χαθεί από τα μάτια μου.
Γιατί δεν κατάλαβε ούτε για μία στιγμή τι μου είχε κάνει.

Δεν κατάλαβε τις άυπνες νύχτες μου όταν ένοιωθα ένοχη γιατί τον αποξένωνα από τη γυναίκα του.
Τις φριχτές τύψεις μου όταν μου έλεγε πως κοιμόταν στον καναπέ γιατί δεν μπορούσε να κοιμηθεί με καμμία άλλη που δεν είχε το σώμα μου, τα χάδια μου, τα χείλη μου, τα μάτια μου....

Δεν κατάλαβε πόσο γελοία ένοιωσα όταν θυμήθηκα τις προσπάθειές μου να έρθει πιο κοντά της. Γιατί είχαν ένα παιδί, γιατί εκείνη δεν έφταιγε σε τίποτα, γιατί την είχε ήδη πληγώσει εξαιτίας μου, γιατί εκείνη πίστευε πως έχει μια οικογένεια μαζί του, κι εκείνος κάθε βράδυ την αρνιόταν γιατί υπήρχα εγώ στη ζωή του.

Ένοιωθα γελοία γιατί πήρα το ρόλο μια γυναίκας που τον έσπρωχνε στην αγκαλιά της γυναίκας του. Κι ήξερα πως αν μια μέρα τα καταφέρω, τότε η θέση που είχα θα έκλεινε οριστικά.

Κι εκείνος στεκόταν απέναντί μου, και επέμενε πως δεν μπορούσε.....

Πόσο πρέπει να γελούσε όταν του έλεγα να της πάρει λουλούδια ένα μεσημέρι σαν θα γυρίσει σπίτι.....!
Ή όταν του έλεγα να της κάνει έκπληξη και να την πάει μια βόλτα κάπου που δεν είχαν ξαναπάει....!
Πόσο ηλίθια θα πρέπει να με πέρναγε όταν του έλεγα πως ο γάμος του είναι σημαντικός για μένα. Κι ευχόμουν να σταματούσε να μου λέει πως δεν θέλει να κάνει καμμία προσπάθεια.....!

Και δήλωνα από την ίδια μου τη ζωή απούσα για να μην ζηλεύει και να μην πονάει....

Πόσο χαζή θα με πέρναγε....!

Γιατί δεν με θεώρησε ποτέ άξια να κάνω εγώ την επιλογή αν ήθελα να μείνω ή να φύγω;
Γιατί δεν πίστεψε πως μπορεί να χαιρόμουν με την αλήθεια;

Η Βροχή

2006-08-07T22:47:00.000+03:00

Στο δρόμο για τη δουλειά, σε είδα να έρχεσαι από μακριά...
Ξένοι μέσα στην ίδια πόλη, με αντίθετη κατεύθυνση..
Όπως πάντα...σε αντίθετη κατεύθυνση.

Και στο φανάρι, άρχισε να ψιχαλίζει.
Και ξέρω πως με σκεφτόσουν. Το ένοιωθα.
Γιαυτό αγαπώ τη βροχή μάλλον.
Γιατί κάθε φορά θα μου θυμίζει εσένα.
Και κάθε φορά που θα προσπαθείς να με ξεχάσεις θα υπάρχει η βροχή να με θυμίζει.

Να θυμίζει και στους δύο μας, πως για μια στιγμή συναντηθήκαμε, έστω για λίγο.

Τη δική μου πορεία, τη σταμάτησε ένα παρμπρίζ αυτοκινήτου.
Έτσι αυτοκτόνησα......

"Κατεβαίνοντας εκείνη τη σκοτεινή σκάλα έλεγα "φεύγω!", μ'ανακούφιση. Είναι πάνω από χρόνος τώρα που έχω να σε δω κι όλο με τρόμο ανακαλύπτω πως δεν φεύγω. Σα σκάλα κυλιόμενη με αντίθετη προς το βηματισμό μου φορά ήταν εκείνη. Απίθανη σκάλα που δεν κατεβαίνει. Φεύγω, φεύγω κι όλο μένω στο ίδιο μέρος. Σ'εσένα. Είναι φορές που τον άλλο τον βρίσκουμε φεύγοντας μακριά του και σε μένα φαίνεται μου έλαχε αυτή η κατάρα και βασανίζομαι. Αναρωτιέμαι αν αυτό συμβαίνει και σε σένα κι είμαι σίγουρος πως όχι.

Εσύ στ'αλήθεια έφυγες φεύγοντας. "
Μάρω Βαμβουνάκη

ΥΣ. Ευχαριστώ το Λύσιππο για τη φώτο.

Αίσθηση

2006-08-01T22:36:00.000+03:00

Παρά την όμορφη συμπεριφορά του μετά από ό,τι συνέβει η αίσθηση που είχα ότι κάτι πάει στραβά, κάτι μου κρύβει, δεν έφυγε.
Την κουβαλούσα για μήνες...

Η πιο γλυκιά του κίνηση ήταν στα γενέθλιά μου...
Βγαίνοντας από το σπίτι για να πάω για ψώνια, τον είδα ντροπαλό, μαζεμένο να παλεύει να κάνει το πρώτο βήμα, έξω από το γραμματοκιβώτιό μου.
Τελικά παρέδωσε στα χέρια μου ένα φάκελο...
Ένα φάκελλο από χαρτί, πιασμένος με συρραπτικό που φαινόταν ότι τελείωσε γρήγορα κι είχε μέσα ένα ταλαιπωρημένο τριανταφυλλάκι κομμένο μάλλον από το προηγούμενο βράδυ και φυλακισμένο κάπου για να μην βρεθεί από κανέναν.

Η εικόνα του να κλέβει βράδυ από τον δικό του κήπο ένα τριαντάφυλλο, και να το κρύβει για να μου το χαρίσει ήταν και αυτή που μου χάριζε χαμόγελα για πολύ καιρό μετά...

Το πιο ακριβό μου δώρο....

Το μοναδικό του δώρο σε μένα......

Το μετά

2006-07-29T00:47:00.000+03:00

Ήταν τόσο κρύο όσο το τότε.
Είχαμε ψυχρανθεί μα δεν σκόπευα να κάνω κάτι γιαυτό.
Εκείνος ρωτούσε με μηνύματα τι κάνω, μου έστελνε την καλημέρα του, κι εγώ έβρισκα καταφύγιο στη δουλειά, ξεχνιόμουν και δεν πονούσα.

Ήξερα πως μου έκρυβε κάτι αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί!

Κάποια μέρα, πέρασε από τη δουλειά. Δεν πρόλαβα να τον δω και γιαυτό δεν τον πίστεψα στην αρχή, μα εκείνος που έβλεπε και θυμόταν την παραμικρή λεπτομέρεια μου περιέγραψε μέχρι και με ποιον μίλαγα και τι έλεγα....
Έτσι αρχίσαμε να ξαναμιλάμε, εκείνος να είναι ξανά τρυφερός, να προσπαθεί να με πείσει να ξεχάσουμε το ατυχές ραντεβού, να ξανασυναντηθούμε, να είμαστε όπως παλιά...

Μου είπε να τον παίρνω το πρωί ξανά και ξανά αλλά....μετά τις 9.
Μα μετά τις 9 ήταν στο μαγαζί πως θα μου μιλούσε;
Και γιατί όχι πιο νωρίς;
Γιατί ο κόσμος ήταν σπίτι...
Γιατί ο κόσμος ήταν σπίτι αφού έφευγε για δουλειά πριν από αυτόν.....;;;;
Και γιατί ο κόσμος πήγαινε αραιά και που στην Αθήνα.....μόνος του;
Ποτέ δεν τον άφηνε μόνο του πίσω και ποτέ δεν άφηνε τη μικρή σε ξένα χέρια γιατί ήταν ζωηρή και δεν καθόταν.....
Γιατί πεθύμησε τα ξαδέρφια.....
Πως γίνεται να στερείται τη βόλτα ένα Σάββατο βράδυ γιατί η μικρή δεν κάθεται αλλά να πηγαίνει ταξίδι στην Αθήνα και να τα αφήνει όλα πίσω της;
Μήπως ήταν έγκυος;
Τρελλή είσαι; Είμαστε τώρα για τέτοια;

Και περνούσαν οι μέρες, μα η διαίσθηση εκεί.....κολλημένη...
Κι εκείνος να θέλει να συναντιόμαστε, να είμαστε μαζί, να ονειρεύεται μέλλον, να σχεδιάζει τα βράδια μας, να μου μιλάει.....να μου λέει......να μου υπόσχεται.....

Αχ, αυτές οι υποσχέσεις.....
Ούτε μία δεν κράτησε.....ούτε μία.
Δεν μου έλειψαν τα δώρα που υποσχέθηκε. Ούτε το τι θα έκανε.
Δεν έψαξα τα ταξίδια που θα με πήγαινε. Ούτε το ότι δεν ξεκουραζόταν ποτέ.
Έψαχνα εκείνη που μου υποσχέθηκε και που πρώτη πρώτη δεν κράτησε: "Ποτέ ξανά ψέμματα..Πάντα την αλήθεια. Ό,τι κι αν κοστίσει."

Κι όσο πολεμούσα τον εαυτό μου, την διαίσθησή μου και πίεζα το μυαλό μου να ακολουθεί την καρδιά μου, γινόμουν μια ξένη στο ίδιο μου το σπίτι.
Δεν ήθελα να ζηλεύει, δεν ήθελα να πονάει.
Ήθελα να είναι σίγουρος για μένα.
Ήθελα να ξέρει πως όταν αγαπώ, δίνομαι ολοκληρωτικά. Μόνο σε εκείνον που προσφέρω την καρδιά μου.
Έτσι ήταν ζήτημα χρόνου, να μετακομίσω στον καναπέ, και να δώσω τη χαριστική βολή στο γάμο μου.

Υπήρχα μα ήμουν απούσα.
Κι όταν πια ρωτούσε, εμμέσως πλην σαφώς, όλες μου οι απαντήσεις ήταν απαντήσεις που εκείνον τον ηρεμούσαν και τον επιβεβαίωναν κι εμένα με άφηναν να νοιώθω ένοχη και να με καταδικάζω με την εσχάτη των ποινών για μένα: Να ζω με τις τύψεις για ένα λάθος που δεν ήθελα να διορθώσω.

Ο γυρισμός

2006-07-29T00:22:00.000+03:00

Το ταξίδι ήταν μακρύτερο από ό,τι το φανταζόμουν.
Νύσταζα...ήμουν κυριολεκτικά ένα πτώμα.

Στο δρόμο έκανα στάσεις, λούστηκα με νερό, έβαλα δυνατά τη μουσική, κάπνιζα αλλά ήμουν ήρεμη.
Δηλαδή ήμουν όσο δεν σκεφτόμουν.
Λίγο πριν κλείσω το κινητό, εκείνο χτύπησε....

Ήταν ο κολλητός μου....
Διαισθανόταν ότι δεν είμαι καλά και πήρε να μάθει αν όλα ήταν εντάξει.
Μόλις κλείσαμε, κατέρρευσα....

Σταμάτησα σε ένα πάρκινγκ, προσπαθώντας να ηρεμήσω.
Ήξερα μέσα μου πως αν δεν σκοτωθώ εκείνη τη νύχτα, δεν θα σκοτωθώ ποτέ από αυτοκίνητο.

Ξεκινώντας ξανά το ταξίδι, για καλή μου τύχη, συνάντησα ένα φορτηγό.
Όλη η πίσω μεριά του είχε χρωματιστά λαμπάκια, και τα στοπ του ήταν τεράστια.
Για κάποιο λόγο ένοιωσα ασφαλής και μειώνοντας λίγο ταχύτητα, πήγαινα πίσω του.
Μου άναψε το φλας να περάσω, μου έκανε νόημα με το χέρι, αλλά εγώ ξεροκέφαλη, εκεί......Σταθερά πίσω του.

Στο επόμενο πάρκινγκ σταμάτησε και σταμάτησα κι εγώ.
Στην αρχή φοβήθηκα όπως πλησίασε κι άρχισε να φωνάζει..Μόλις όμως πλησίασε αρκετά κοντά, μάλλον η φάτσα μου ήταν αρκετά περιγραφική και χαμήλωσε απότομα τον τόνο της φωνής του.
Έφερε ένα θερμός, ένα πλαστικό ποτήρι και με κέρασε από τον καφέ του.

Δεν μου είπε λέξη.... Ήμουν πολύ κουρασμένη. Τόσο που δεν μπορούσα καν να του μιλήσω.
Μου είπε πως θα πήγαινε μπροστά, μα αν αισθανόμουν πως νυστάζω πολύ, να του έκανα σινιάλο με τα φώτα να σταματήσει για να με βοηθήσει.
Δεν χρειάστηκε όμως....
Ό,τι κι αν σκέφτηκα εκείνο το βράδυ, ό,τι κι αν ένοιωσα μπορούν να περιγραφούν μόνο με μια φράση: Υπερβολικά πολύ.

Λίγο πριν την πόλη μου του έκανα σινιάλο, σταμάτησε και κατεβήκαμε.
Το μόνο που μπόρεσα να κάνω είναι να τον αγκαλιάσω και να του ψιθυρίσω ένα "Ευχαριστώ".....

Μόλις είχε ξημερώσει....

Ένα ταξίδι τελείωνε.
Είχα χρειαστεί 2.5 ώρες να πάω....
Και για να γυρίσω έκανα 6.5 ώρες.

Άνοιξα το κινητό για να ειδοποιήσω να μου ξεκλειδώσουν την πόρτα.
Τόσο σίγουρη ήμουν όταν έφευγα....

Ξάπλωσα στο κρεβάτι, κοιτώντας το ταβάνι.

"Που είσαι; Ξύπνησα και δεν σε βρήκα δίπλα μου..."
"Σπίτι μου.... Κάποιος έπρεπε να τελειώσει αυτό το θέατρο....."

Μετά από μέρες αναρωτιόταν αν εκείνο το βράδυ, στο κρεβάτι κοιμήθηκα μόνη.....

Οι λεπτομέρειες

2006-07-29T00:03:00.000+03:00

Δύο μέρες πριν φύγω για την Αθήνα, αρρώστησε η μικρή μου.
Δύο νύχτες ξαγρύπνησα δίπλα της κι όταν αποφάσισα πως δεν θα μπορούσε να πάω να δώσω εξετάσεις, εκείνη καλυτέρευσε κι έτσι η απόφαση αναβλήθηκε.

Σηκώθηκα ξημερώματα να ταξιδέψω , έφτασα ακριβώς στην ώρα μου για να μπω να γράψω και όταν τελείωσα μου είχε στείλει μήνυμα πως με περιμένει λίγο πιο κάτω.
Είχε ταξιδέψει κι αυτός μέσα στη νύχτα, είχαμε μιλήσει λίγο στο τηλέφωνο και κανονίσαμε να τα πούμε όταν έβγαινα από τις εξετάσεις.

΄Ετρεξα στην μικρή πλατεία που με περίμενε. Καθόταν στο παγκάκι κοιτάζοντας βαριεστημένα τριγύρω του και συγκρατήθηκα όπως μπορούσα για να μην τρέξω κοντά του.

Κι εκεί άρχισε η διαίσθηση να μου χτυπάει δυνατά την πόρτα του μυαλού μου και να με διατάζει να ξυπνήσω!
Με είδε, μου είπε ένα γεια.....και τίποτα άλλο....
Δεν χαμογέλασε, δεν χάρηκε, δεν ενθουσιάστηκε....Δεν είδα καμμία έκφραση στο πρόσωπό του....και πήραμε το δρόμο να βρούμε που είχα παρκάρει...

Πήγαμε να πιούμε έναν καφέ, εγώ κι αυτός.
Δηλαδή έτσι φαινόταν.
Εγώ είχα την αίσθηση πως ήταν κι άλλος μεταξύ μας. Κάποιος αόρατος επισκέπτης που τον έβαζε στη θέση να είναι μεν ευγενικός απέναντί μου αλλά τυπικός.

Πήγαμε στο ξενοδοχείο, αφήσαμε τα πράγματα, μιλήσαμε λίγο αλλά ό,τι κι αν έκανα το κλίμα δεν μπορούσα να το ελαφρύνω.
Κάτι είχε αλλά δεν είχε την ειλικρίνεια να μου το παραδεχτεί και δεν έμενε σε μένα να κάνω τίποτα από το περιμένω. Μετά από λίγο είχε έρθει η ώρα εγώ να φύγω για να έχω άλλοθι. Εκείνος έπρεπε να πάει για δουλειά.
Έφυγα και συναντήθηκα με φίλους με μια πικρή γεύση στο στόμα...

Ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να βρεθώ μακριά του.
Αποχαιρετώντας τους φίλους έπρεπε να πάρω το μετρό να κατέβω δύο στάσεις πιο κάτω και να ξαναγυρίσω.
Μου έστειλε μήνυμα:

"Σε περιμένω... θα αργήσεις;"

Δεν ξέρω γιατί, μάλλον γιατί έχω την τάση πάντα να χτυπάω τη γροθιά στο μαχαίρι απάντησα:

"Είσαι σίγουρος πως θέλω να έρθω......;"

"Ναι....Μην αργείς"

Και πήγα.... Όταν έφτασα ήταν λίγο πιο ήρεμος, αλλά ακόμα πιο απόμακρος. Δεν ήθελε να μου πει ακόμα τι έχει.
Πήγαμε για φαγητό, κι όταν η διάθεσή του έγινε λίγο πιο χειρότερη, σχεδόν βίδωσα τον εαυτό μου στην καρέκλα για να μη σηκωθεί να φύγει!

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, ξάπλωσα κι έκλεισα για λίγο τα μάτια κι όταν τα άνοιξα πάλι εκείνος είχε αποκοιμηθεί.

Μάζεψα αθόρυβα τα πράγματά μου, κι έκλεισα την πόρτα απαλά πίσω μου.
Κατέβηκα στο παρκινγκ ατάραχη, πήρα το αμάξι και σκεφτόμουν που να πάω!
Ήταν περασμένες 12, οι φίλοι που είχαν προσφερθεί να με φιλοξενήσουν είχαν ακούσει χίλιες δύο δικαιολογίες, δεν γινόταν να τους ενοχλήσω.....
Πήγα στον Πειραιά.... στη θάλασσα, που αλλού;
Κι όταν αναρωτήθηκα που ήθελα πραγματικά να πάω, η απάντηση ήταν "ΣΠΙΤΙ!"

Ναι....η αλήθεια ήταν ότι ήθελα να φύγω μακριά του.
Μια αλήθεια που με πόνεσε, με πλήγωσε και που αρνήθηκα να την δεχτώ αμέσως.

Έτσι ξεκίνησα το δρόμο του γυρισμού...

Το ραντεβού

2006-07-29T00:00:00.000+03:00

Και μετά από βράδυα αξημέρωτα να συζητάμε τις λεπτομέρειες για το ραντεβού μας, να προσπαθούμε να διοργανώσουμε τα πάντα στην εντέλεια, να βρούμε ψέμματα, δικαιολογίες, την ίδια ημερομηνία έφτασε εκείνη η ώρα......

[.....]"-Κι αυτό θα είναι το πρώτο μας επίσημο ραντεβού;"ρώτησε εκείνη με αγωνία...
"-Φυσικά μωρό μου....αυτό ακριβώς θα είναι" απάντησε εκείνος.....
Κι εκείνη ετοίμασε την καλύτερή της διάθεση, τα πιο ρομαντικά της συναισθήματα.

Το περίμενε καιρό αυτό το ραντεβού, όπου επιτέλους θα της δινόταν ο χρόνος να ζήσει μαζί του τα τόσα μικρά απλά καθημερινά πράγματα που κάποιοι τα έχουν δεδομένα μα για εκείνους ήταν ακόμα μια εξαίρεση στη ζωή τους.
Διάλεξε τα καλύτερά της ρούχα για να γίνει όμορφη για εκείνον, έκρυψε ένα κερί αρωματικό στην τσάντα της ώστε όταν βρεθούν μόνοι να κάνει ακόμα πιο ρομαντική την ατμόσφαιρα, έβαλε και το δώρο των γενεθλίων του για να μπορέσει να του δώσει μιας και είχαν περάσει πάνω από 20 μέρες που γιόρτασε μα δεν είχαν καταφέρει να βρεθούν για να του το δώσει.
Κοιμόταν και φανταζόταν όλα όσα ήθελε να περάσει μαζί του σε εκείνο το ραντεβού.
Μια βόλτα στη θάλασσα οι δυό τους, να περπατάνε χέρι χέρι κι εκείνος να την κοιτάζει τρυφερά στα μάτια. Θα της έλεγε για τα καινούρια του όνειρα, για όλα όσα σχεδίαζε να κάνει, θα της μιλούσε για τον καιρό που ήταν χώρια, για όσα πέρασε, για όσα λάθη κατάφεραν να ξεπεράσουν στον ένα χρόνο που το πάλευαν.
Θα την κερνούσε εκείνον τον καφέ, που είχε καθυστερήσει 3 χρόνια και θα γελούσαν κάνοντας τους άλλους να τους κοιτάζουν με απορία, μα μόνο οι δύο τους θα ήξεραν το γιατί. Θα περπατούσαν αγκαλιά στην πόλη, κι εκείνος θα την πρόσεχε μην την χτυπήσουν τα αυτοκίνητα κάνοντάς την για μια ακόμη φορά να νοιώθει εύθραυστη, βάζοντας εκείνον στη θέση του ιππότη που θα την προστατεύει πάντα.
Εκείνος θα κανόνιζε πως θα κυλήσει η μέρα τους, κι εκείνη θα ακολουθούσε πανευτυχής που ο καλός της είχε την ίδια αγωνία να περάσουν μαζί όσο το δυνατόν πιο όμορφα. Θα περπατούσαν ερωτευμένοι και το φόντο θα είχε δένδρα, πουλιά, κάτι σαν πίνακας ζωγραφικής, μια ανάμνηση ζωγραφισμένη τέλεια για τις δύσκολες μέρες που ίσως ακολουθούσαν.
Κάτι που τα βράδυα θα έδινε μια νότα αισιοδοξίας όταν η διάθεση θα έπαιρνε τα κάτω της, που θα έκανε και τους δύο να αναζητούν ένα ραντεβού ξανά....και ξανά....Θα πήγαιναν για φαγητό κι εκείνος δεν θα σταματούσε να τη χαιδεύει, να την αγκαλιάζει τρυφερά, δείχνοντας πόσο πολύ δικιά του τη νοιώθει..
Κι εκείνη θα τον τάιζε τρυφερά στο στόμα, κάνοντά τον για μια ακόμη φορά παιδί, ένα παιδί που κάποιος το αγαπά, το νοιάζεται και το φροντίζει...

Κι όταν θα βρίσκονταν μόνοι......αχ...ποιο χρώμα μπορεί να ζωγραφίσει τον έρωτα; Κι αν κάποιο αρχίζει, κανένα δεν μπορεί να τον τελειώσει.Ποιο χρώμα είναι τόσο όμορφο ώστε να ζωγραφίσει τις λέξεις που λένε χείλη ερωτευμένα, χείλη που διψάνε για φιλιά, σώματα ζαλισμένα από τον πόθο, που αντιδρούν με πάθος, σώματα που στο τέλος επιβεβαιώνουν τον έρωτα σαν πράξη σε όλο του το μεγαλείο;
Εκείνος δεν θα σταμάταγε να της λέει "Σ'αγαπώ....." και εκείνη δεν θα έπαυε στιγμή να τον λέει "Έρωτά μου....."

Εκεί το συναίσθημά τους θα σφραγιζόταν, θα έφευγαν τα σύννεφα, εκεί οι δυό τους θα ήταν μόνοι, έχοντας το χρόνο σύμμαχό τους, επιτέλους για μια φορά θα τους χαριζόταν άπλετα......
Εκεί τα τόσα λόγια και οι τόσες υποσχέσεις θα έβγαιναν αληθινά, εκεί θα δινόταν πια η χαριστική βολή στις αμφιβολίες και στους φόβους. Εκεί, εκείνη θα του έδειχνε πως όλα πέρασαν....πως τίποτα από το παρελθόν δεν του χρεωνόταν, πως είναι έτοιμη να κάνει το βήμα μπροστά χωρίς το φόβο στην καρδιά της, πως η συγνώμη δεν είναι θέμα διάθεσης πάντα αλλά θέμα χρόνου.....

Και μέτραγε τις μέρες, τις έσβηνε στο ημερολόγιο, όπως μετράνε οι φυλακισμένοι για να φτάσουν στην έξοδό τους....Κι όσο μέτραγε κι εκείνος, τόσο άγρια ήταν η χαρά της και η σιγουριά της ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να τους σταθεί εμπόδιο.
Ήταν αποφασισμένη πως τίποτα δεν θα την κρατούσε μια και όφειλε να ρισκάρει τα πάντα για να δοθεί μια ευκαιρία σε κάποιον που η συμπεριφορά του έδειξε ότι την αξίζει, αν όχι την απαιτεί...
Έτσι πέρασαν οι μέρες της....με όνειρα....κι ελπίδες.Έτσι πέρασαν οι δύσκολες βδομάδες, οι δύσκολες καταστάσεις, ο ήλιος και η κούραση που λουζόταν όλο τον καιρό....

Μια μέρα.....

2006-07-25T22:34:00.000+03:00

που έγινε νύχτα Μ. Παρασκευής.....

Τότε που έχασα το κλειδί της άμυνας.
Κι όταν έφυγα, άρχισε η διαίσθηση να χτυπάει καμπάνες......

Γιατί άραγε; Ακόμα και σήμερα δεν έχω βρει την απάντηση.....

"Μια χάρη..."

2006-07-21T22:12:00.000+03:00

Εκείνες τις ημέρες, έπρεπε να πάω στην Αθήνα να δώσω κάποιες εξετάσεις Αγγλικών. Η προσπάθειά μου να βρω δουλειά σκόνταφτε στις γνωριμίες που είχε ο πατέρας μου, δυστυχώς.
Άλλοι αρνήθηκαν ευγενικά, άλλοι φοβήθηκαν και δεν απάντησαν καθόλου. Τον έβρισκα όμως μπροστά μου, καταλάβαινα που είχε μιλήσει, πως και πότε.

Τότε υπήρχε κι ένα πρόβλημα με κάποιες συναλλαγές, "εξαφανίστηκαν" και κάποια χρήματα που υπολόγιζα σε αυτά, ο σπιτονοικοκύρης που είχα νοικιάσει το σπίτι, είχε απειληθεί από τον πατέρα μου και ζητούσε το σπίτι πίσω.

Βίωνα μια τρελή πίεση, μα δεν με ενοχλούσε. Το θεωρούσα πρόκληση, το να παραμείνω ήρεμη και να βρω λύσεις.
Εκείνο που με πείραζε, με ενοχλούσε και με φόβιζε ήταν η ανασφάλεια που ένοιωθα σε ό,τι αφορούσε τις κοπέλες μου.

Στο παρελθόν, είχα ξενιτευτεί, το είχα σκάσει, είχα κρυφτεί, είχα δραπετεύσει, είχα δουλέψει χίλιες δύο δουλειές, ήξερα πως όπου πάω, όπου κι αν σταθώ μπορώ να τα καταφέρω.
Αυτά ως κορίτσι. Ως κοπέλα. Ως γυναίκα.

Ως μάνα δεν ήταν πια εφικτό. Και ως μάνα που κάποιοι παραμόνευαν στη γωνία για να πάρουν εκδίκηση χρησιμοποιώντας αυτά τα παιδιά..... ήταν εφιάλτης.

"Πιστεύεις πως θα μείνω απλός παρατηρητής αν σου συμβεί κάτι;
Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να μην αλλάξει τίποτα στη ζωή σου ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα μείνω εγώ στο δρόμο!!!
Δεν σου είπα; Είμαι εδώ για να μείνω...... σε όλα!"

Εκείνος ήταν εκεί. Με πείραζε όταν είχα τα κάτω μου, με προκαλούσε όταν αμφέβαλλα για τις ικανότητές μου, με μάλωνε όταν σκεφτόμουν να εγκαταλείψω, με έσπρωχνε τρυφερά όταν σκεφτόμουν να κάνω ένα βήμα πίσω.

Στα 4 χρόνια της ιστορίας μας ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα πως νοιώθει κι εκείνος δυνατός. Όχι σαν άνθρωπος αλλά σαν ένα μέλος μια σχέσης δυνατής.
Ήταν η πρώη φορά που σε αυτή τη σχέση δεν ήμουν εγώ η δυνατή, δεν χρειαζόταν να έχω όλες τις απαντήσεις, μου επιτρεπόταν να μείνω λίγο πίσω και να αφήσω κάποιον άλλον να έχει τον πρώτο λόγο.

Μου ζήτησε τότε όταν θα πάω στην Αθήνα για τις εξετάσεις, να κανονίσει κι αυτός να ανέβει για δουλειές κι έτσι να βρεθούμε....
Τότε ήταν που μου υποσχέθηκε πως στις τελικές εξετάσεις των Αγγλικών, στην πόλη μας, όσο εγώ θα έδινα, εκείνος θα ήταν απέξω να με περιμένει......

"Θα μου κάνεις αυτή τη χάρη;"
"Μα αυτό που μου ζητάς δεν είναι χάρη.... Είναι κάτι που το θέλω κι εγώ..." απαντούσα....
"Αυτό σημαίνει ναι;"
"Σου χάλασα εγώ ποτέ χατήρι;"

Και η αλήθεια ήταν πως ποτέ, ούτε μια φορά δεν του χάλασα το χατήρι.

Σε ό,τι κι αν είχε ζητήσει......

Το σ'αγαπώ

2006-07-19T23:36:00.000+03:00

"Εσύ και η κόρη μου... Εσείς το ακούτε αβίαστα....
Καταφέρνετε να κλέψετε το "σ'αγαπώ" μου πριν καν το σκεφτώ...
Ίσως γιατί με εσάς το νοιώθω συνεχώς...."

Ακόμα μια αλήθεια....

2006-07-18T22:41:00.000+03:00

"Δεν θέλω να ξαναγυρίσει. Μα επειδή ξέρω πως είναι καλύτερο και για σένα και για τα παιδιά, δεν μπορώ να πω κάτι. Με ενοχλεί, με πονάει. Ζηλεύω. Και δεν θέλω να γίνει. Κι αν γίνει δεν θέλω να το ξέρω. Κι αν σε ρωτήσω.....δεν ξέρω......πες μου ένα ψέμμα.... μπορείς; "

Κάτι που δεν μοιράστηκε ποτέ

2006-07-18T22:27:00.000+03:00

"Να κάτι που δεν θα μοιραστούμε ποτέ εμείς οι δύο......"

"Όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν σκέφτεσαι, μην κάνεις καμιά τρέλα. Ακόμα κι αν το αντίτιμο είναι να μην σε ξαναδώ, θέλω να είσαι καλά......"

Μέλλον

2006-07-14T21:26:00.000+03:00

Γυρίζοντας από ένα ταξίδι στην Αθήνα που είχε πάει για δουλειές, είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε κάπου στην πορεία. Με πήγε κάπου που δεν είχα ξαναπάει. Ήταν ένα μέρος που συνήθιζε να πηγαίνει μικρός και περπατώντας κοντά στη θάλασσα μου έλεγε κάποιες αναμνήσεις του. Από τις σπάνιες αναμνήσεις του που έχω παρά τα 4 χρόνια που περάσαμε μαζί.

Βρήκαμε μετά ένα μονοπάτι και συνεχίσαμε να μιλάμε.
Τότε ήταν και η πρώτη φορά που ανοίχτηκε τόσο πολύ ώστε να μου πει κατάματα πως σκεφτόταν να τα παρατήσει όλα και να φύγει. Να εξαφανιστεί.
Δεν μίλησα, δεν σχολίασα τίποτα, αν και λυπήθηκα πολύ που τον άκουγα να μιλάει έτσι.
Τον είχα συνηθίσει αγωνιστή, αισιόδοξο που προς στιγμήν μπορεί να έκανε πίσω μα η έκφραση του προσώπου του δεν μου άφηνε αμφιβολία πως ένοιωθε στριμωγμένος. Δεν τον ρώτησα γιατί ήξερα πως αν δεν το ήθελε ο ίδιος, δεν θα απαντούσε ούτως ή άλλως.

"-Μόνο εσύ θα ξέρεις που θα βρίσκομαι. Μόνο εσύ θα το μάθεις.
-Και η μικρή;
-Ό,τι κι αν κάνω στη ζωή μου, θα φροντίσω γιαυτήν. Αλλά θα πρέπει να είμαι καλά για να το κάνω αυτό. Κι όπως νοιώθω τώρα, δεν θα είμαι καλά για πολύ καιρό."

Ο φόβος μου για την υγεία του ξαναγύρισε. Μου μάτωνε την καρδιά να τον ακούω έτσι και να μην μπορώ να κάνω κάτι. Ευτυχώς από τη μία...δυστυχώς από την άλλη. Ευτυχώς γιατί κι αν μου έλεγε, όντας τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, θα αντιδρούσα αυθόρμητα και θα του έλεγα αυτό που σκέφτομαι. Μα δεν είναι όλοι έτοιμοι να ακούσουν αυτό που είναι φανερό. Και δυστυχώς γιατί δεν μπορούσα να τον βοηθήσω...

"-Δηλαδή θα πας στη Χαβάη και θα μου στείλεις γράμμα ότι βρίσκεσαι εκεί;
-Μπορεί να σου στείλω έναν φάκελο με ένα εισιτήριο..
-Και τι περιμένεις ότι θα κάνω;
-Θα έρθεις να με βρεις....
-......
-Δεν μιλάς;
-Όχι..
-Γιατί;
-Είναι η πρώτη φορά που αναφέρεσαι στο μέλλον....έστω και σαν αστείο..
-Δεν αστειεύομαι...και το ότι δεν μιλάω για το μέλλον δεν σημαίνει πως δεν το ονειρεύομαι....
-Μα όλοι κάνουμε όνειρα για το μέλλον..φυσικό είναι.
-Το ονειρεύομαι μαζί σου....
-.....
-Θαρθείς;
-Α, δεν ξέρω... Δελέασέ με!
-Χμ....ωραία, θα έρθεις....
-Ως γραμματέας σου έτσι; Μην εκτεθούμε και μου βγάλουν κακό όνομα εκεί που θα είμαστε!
-Οκ..θα πάω πρώτα εγώ, θα ενημερώσω πως περιμένω να έρθει και η γραμματέας μου, θα γράψεις την ιστορία μας σε βιβλίο, θα γίνεις πλούσια και θα προσπαθώ τα βράδια μας να μου υπογράψεις το πρώτο αντίτυπο...
-Καλά τα πας...για συνέχισε...
-Θα σε αφήνω να μου φτιάχνεις το τσάι μου...
-Ωραία...μπορώ να πω πως με δελέασες! Όταν θα μου στείλεις το εισιτήριο, θα μάθεις και την απάντηση!"

Τότε χτύπησε το κινητό μου, επιστρέφοντας μας στην πραγματικότητα.
Έπρεπε να φύγω... κι εκείνος το ίδιο.

Γυρίζοντας είχα μια λυπημένη χαρά στην καρδιά μου....

Ζήλεια

2006-07-14T20:56:00.000+03:00

[....] -Όχι, είμαι ήρεμος. Όσο εκείνος δεν μένει σπίτι, και ξέρω πως είσαι μόνη, είμαι ήρεμος.
Δεν υπάρχει στο σπίτι, δεν μιλάτε, δεν κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι.
Δεν σε αγγίζει....

-Μα τι λες;
-Λέω πως ζηλεύω.... Αρρωσταίνω να σε φαντάζομαι μαζί του....
-Μα είναι άντρας μου. Το ήξερες από την αρχή. Δεν έκρυψα κάτι.
-Στρουθοκαμηλίζω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.
-Και τι σημαίνει αυτό; Πως αν δεν το σκέφτεσαι, δεν υπάρχει;

-Ό,τι δεν βλέπω, δεν ξέρω, δεν μαθαίνω, δεν υπάρχει....
-Με εκπλήσσεις! Δεν περίμενα πως αισθάνεσαι έτσι.
-Κι όμως. Έτσι ακριβώς.
-Αυτό σημαίνει πως αν συμβεί κάτι κι ίσως ξαναγυρίσει σπίτι, δεν θα θέλεις να το μάθεις.
-Θα θέλω.
-Μα θα πονάς!
-Έχω μάθει..
-Και τόσο καιρό, όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά μας, που πηγαίναμε, τι κάναμε, τι κουβεντιάζαμε..... εσύ ένοιωθες έτσι;
-....Και χειρότερα....
-Μα γιατί δεν μου είπες κάτι; Θα απέφευγα να σου τα λέω!
-Γιατί ήθελα να μαθαίνω.
-Θα μπορούσα κι εγώ να πω τα ίδια για σένα.....
-Εσύ...μόνο τον καναπέ μου μπορείς να ζηλέψεις. Κανέναν άλλον....
Εκεί κοιμάμαι, μόνος......

Μετά από χρόνια, που το θυμήθηκα, κατάλαβα γιατί κάθε φορά που με πέταγε από τη ζωή του, εξαφανιζόμουν.
Άλλαζα δρόμους, απέφευγα να συναντηθούμε, δεν περνούσα από μέρη που μπορεί να ήταν εκείνος, άλλαζα ολόκληρες διαδρομές.

Έτσι δεν θα με έβλεπε...δεν θα ήξερε, ..... δεν θα υπήρχα.....

Πάντα

2006-07-12T00:38:00.000+03:00

"[...]Πάντα ήσουν σημαντική. Απλά εγώ δεν το παραδεχόμουν.
Και πάντα θα είσαι. Αλλά δεν θα το ξέρεις. "

Τότε

2006-07-10T20:39:00.000+03:00

"[...] έκλαψα... Όταν συνειδητοποίησα πως σε έδιωξα. Τότε που ένοιωσα πόσο άδικος ήμουν μαζί σου. Ήσουν η μόνη που δεν έφταιγε σε κάτι κι όμως ξέσπασα επάνω σου. Κι έμοιαζε με τιμωρία ακριβώς αυτό που εγώ είχα επιλέξει να κάνω."

Κι άλλο

2006-06-29T22:39:00.000+03:00

sms "Μου λείπεις... Κάθε μέρα και περισσότερο.
Όσο σκέφτομαι τον καιρό που ήμασταν μακριά... τι κρίμα αλήθεια.
Περιμένω να περάσει η ώρα για να ακούσω τη φωνή σου....να σε δω στο μπαλκόνι να με περιμένεις..... Εμένα....μόνο εμένα......"

Ιανουάριος 2006

Ποτάμι....

2006-06-23T22:04:00.000+03:00

Τα όσα ήρθαν μετά μόνο με χείμαρρο ή ορμητικό ποτάμι μπορούν να παρομοιαστούν.
Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, μέρα ή νύχτα έκανε αισθητή την παρουσία του.
Δεν υπήρχαν πια Σαββατοκύριακα παύσεων, ούτε ώρες που ήταν απαγορευμένες. Δεν υπήρχε ούτε η απαγόρευση επικοινωνίας μαζί του. Η σιωπηλή εκείνη απαγόρευση που απλά στεκόταν ανάμεσά μας χωρίς να την έχει ξεστομίσει κανείς.
Μπορούσα να τον πάρω είπε, αν ήθελα κάτι. Αν χρειαζόμουν οτιδήποτε. Αν δεν μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε κάτι άσχετο και με την πρώτη ευκαιρία θα με έπαιρνε εκείνος.
Διψούσε να μάθει πως ήταν το νέο μου σπίτι. Ήθελε να ξέρει, να μπορεί να με φαντάζεται να κινούμαι, ένοιωθε πως υπήρχαν νέα πράγματα που δεν είχε την ευκαιρία να μοιραστεί μαζί μου.

Μπορούσε μόνο να δει ελάχιστα πράγματα φεύγοντας από το μαγαζί και κατηφορίζοντας το δρόμο για να πάει σπίτι του. Ήθελε να του βγάλω φωτογραφίες, να δει τις λεπτομέρειες, να δει πως ήταν τα δωμάτια, πως το είχα φτιάξει.

Ήθελε να του πω τι έκανα τον καιρό που ήμασταν χώρια. Ήθελε κάθε βράδυ να μιλάμε στο ΜΣΝ, αδιαφορώντας πόσες ώρες πέρναγαν με χαζές, ρομαντικές κουβέντες, ενώ έπρεπε να ξεκουράζεται για να πάει το επόμενο πρωί για δουλειά.

Αν δεν έμπαινα, έστελνε μηνύματα στο κινητό, με περίμεναν εμαιλς, κρυβόταν στα δωμάτια του σπιτιού του για να κάνει αναπάντητες, περνούσε ξανά και ξανά κάτω από το σπίτι μου μόνο για να με προλάβει κάποια στιγμή στο μπαλκόνι..

Δεν υπήρχαν πια μέρες τσεκαρισμένες στο ημερολόγιο....γιορτές για να υπενθυμίζουν πότε μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Κάθε μεσημέρι, μου έστελνε μήνυμα πως φεύγει από το μαγαζί, να βγαίνω στο μπαλκόνι, κι όταν με έβλεπε, έπαιρνε τηλέφωνο. Πολλές φορές λίγο πριν φτάσει στο σπίτι έκανε κύκλους γιατί απλά δεν ήθελε να το κλείσει ή γιατί δεν ήθελα να τον αποχωριστώ..

Η παρουσία του ήταν ασφυκτική. Επίμονη.
Οτιδήποτε έκανε είχε τη λεζάντα "Προσπαθώ... κάνε κάτι κι εσύ...."

Εγώ όμως δεν ήξερα τι να κάνω. Στεκόμουν μουδιασμένη να βλέπω να κάνει τόσα πράγματα για εμένα, με έναν φόβο κρυμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.
Χαιρόμουν από τη μία μα από την άλλη λυπόμουν γιατί ένα κομμάτι του εαυτού μου το φύλαγα για μένα.
Με ενοχλούσε η ιδέα να "εισβάλλει" στο σπίτι μου, να μάθει τις αγαπημένες μου μεριές. Δεν ήθελα να ξέρει. Ό,τι είχα στήσει μέχρι τότε, ήταν μια ζωή χωρίς εκείνον, μια ζωή όπου το κάθε της βήμα δεν κατέληγε στην αγκαλιά του.
Είχα μάθει να ξυπνάω το πρωί χωρίς να λαχταρώ ένα του μήνυμα, και να κοιμάμαι το βράδυ χωρίς να ρωτάω "Μ'αγάπησε ποτέ;"

Κι ενώ όλα όσα έκανε, κάποτε θα με έκαναν ευτυχισμένη, τρελλή από χαρά, θα μου έδιωχναν και τις τελευταίες μου αμφιβολίες, εγώ αγκάλιαζα την ψυχή μου για να την προστατέψω... Υποσυνείδητα...

Κι εκείνος το ένοιωθε. Δεν ήμουν εκεί. Έκρυβα πράγματα, συναισθήματα, σκέψεις. Προστατευόμουν προσπαθώντας να μην τον προσβάλλω.....
Και συνέχιζε να παλεύει....
Και συνέχιζα να προκαλώ τον εαυτό μου..... "Υπέκυψε.....αντέχεις να σβήσει ξανά η γη κάτω από τα πόδια σου;"
Και η απάντηση για μήνες ήταν "Όχι..."
Εγώ η ηλίθια ρομαντική.....
Εγώ που τα είχα διαλύσει όλα στη ζωή μου χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά, τώρα που δεν είχα τίποτα να χάσω, φοβόμουν....

Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως στο ποτάμι δεν δροσίζεσαι μόνο.
Μπορείς και να πνιγείς.

Και πως όταν γιατρεύεις το πληγωμένο φτερό του αετού, γίνεσαι υπεύθυνος και για τα νύχια του μετά.
Και πολλές φορές τα γεύεσαι και πρώτος.

Κρίση ειλικρίνειας

2006-06-18T18:38:00.000+03:00

"-Ναι, είμαι μαλάκας. Γιατί πίστευα πως αν δεν σε βλέπω, αν δεν σε ακούω θα μπορούσε όλο αυτό που έζησα να ξεχαστεί. Θα έμενε εκεί ακριβώς που τελείωσε, σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Ξεγελάστηκα πιστεύοντας πως θα γυρίσω στη ζωή μου σαν να μην είχα ζήσει σχεδόν τίποτα, σαν να μην σε είχα γνωρίσει.
Μα δεν ήταν έτσι.
Μου έλειπες. Εσύ, το γέλιο σου. Μου έλειπε κάθε μικρή στιγμή που πέρασα μαζί σου.
Αναρωτιόμουν τι να κάνεις, που να είσαι. Ανησυχούσα αν είσαι καλά, αν με έχεις ξεχάσει. Έφτασα πολλές φορές στο σημείο να στείλω ένα μήνυμα. Μα αυτή τη φορά δεν ήταν ο εγωισμός μου που με κρατούσε αλλά η γνώση πως είχα κάνει τα πράγματα όσο χάλια, είχα πει κουβέντες που δεν έπρεπε καν να τις σκεφτώ, μας είχα φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Και μετάνοιωνα κάθε μέρα γιαυτό. Ήξερα πως είναι λάθος να είμαστε χωριστά, μα δεν ήξερα πως να το διορθώσω.

Έβλεπα πως είχες μετακομίσει, έβλεπα που ακριβώς έμενες και σκεφτόμουν αν έρθω και χτυπήσω την πόρτα σου, θα με έδιωχνες;
Δεν ξέρω τι ακριβώς θα έλεγα. Ξέρω όμως πως αν στεκόμουν εκεί μπροστά σου θα ήξερες με μιας για ποιο λόγο βρισκόμουν εκεί.

Ο χωρισμός μας ήταν μάταιος. Για άλλη μια φορά όλα μου τα προβλήματα τα ξέσπασα σε σένα. Όπως πάντα. Επειδή ήξερα πως θα καταλάβαινες. Επειδή ήξερα πως θα με δικαιολογούσες. Μα δεν ήξερα πως ο δρόμος της επιστροφής θα ήταν τόσο δύσκολος γιατί όπως κι εσύ μου είπες σε αδίκησα.

Ξέρω ότι έκανα ένα τεράστιο λάθος. Δεν μπορώ να σε βγάλω από τη ζωή μου. Είσαι το ομορφότερο κομμάτι της, είσαι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μου, που με καταλάβαινε, μου θύμισε τον έρωτα που είχα ξεχάσει, με έσπρωχνε να ζω την κάθε μου μέρα διαφορετικά.

Είσαι η γυναίκα που ερωτεύτηκα, και η κάθε μέρα μακριά σου αποδείχτηκε η χειρότερή μου τιμωρία.
Δεν περιμένω να ξεχάσεις. Δεν περιμένω να με συγχωρέσεις. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε έτσι όπως ήμασταν.
Ξέρω μόνο πως δεν θέλω να φύγεις από τη ζωή μου. Δεν θέλω να γίνεις μια άγνωστη που θα περνά στο δρόμο. Υπήρξες για μένα το ταίρι μου, το άλλο μου μισό, και θέλω να μου δώσεις μια ευκαιρία μόνο.

Για τίποτα δεν θα πλήγωνα την καρδιά σου και δεν θα ρισκάριζα να σε ξαναχάσω.
Ξέρω τι με περιμένει εκεί έξω χωρίς εσένα, και δεν θέλω να το περάσω με τίποτα ξανά.

Μόνο μια ευκαιρία. Να προσπαθήσω να διορθώσω το λάθος μου.

Αν με αγαπάς ακόμα, την αξίζουμε και οι δύο."

Αυτό βγήκε από τρεις νύχτες που μας βρήκε το ξημέρωμα κουβεντιάζοντας.
Εκτίμησα πως ήταν από τις ελάχιστες φορές που ανοίχτηκε τόσο πολύ μιλώντας μου.
Σκέφτηκα πως κάθε άνθρωπος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.
Δεν με έπεισε καμμία από τις δύο σκέψεις μου.

Ήμουν ακόμα ερωτευμένη μαζί του...

Οι εξηγήσεις

2006-06-15T22:24:00.000+03:00

Σε εκείνη τη συνάντηση του εξήγησα πως μπορούσα να καταλάβω την ανάγκη του να φλερτάρει. Όπως και την ανάγκη του για επιβεβαίωση. Όσο τον γνώριζα, ήταν ένας πολύ ερωτικός άνθρωπος, πολύ τρυφερός που χρειαζόταν κάποια να του ξυπνήσει τον άντρα μέσα του. Οι συνθήκες και της οικογένειάς του και του περιβάλλοντός του γενικότερα τον ευνούχιζαν κάθε μέρα και από λίγο.
Καταστάσεις που πολλοί δεν θα ανέχονταν εκείνος τις στόλιζε με αισιοδοξία, τις κατάπινε με άνεση και προχωρούσε παρακάτω. Είχε χάσει κομμάτια από το εγώ του και τα έψαχνε σκόρπια σε όποια μπορούσε να του προσφέρει για λίγο αυτό που είχε εκείνη την ώρα περισσότερο ανάγκη.

Συμβάντα που άλλοι θα προφύλασσαν τον εαυτό τους, θα όρθωναν τον εγωισμό τους και θα έδιναν γροθιά στο μαχαίρι για να περισώσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους, εκείνος τα έκανε να μοιάζουν ασήμαντα, και τα προσπέρναγε.....αδιαφορώντας αν τον σιγότρωγαν μυστικά....

Άλλοι.....πιο δυνατοί όμως....όχι αυτός.

"-Και τώρα τι θέλεις ;
-Να είμαστε πάλι μαζί....
-Γιατί;
.............Σιωπή........

-Πως θα μπορούσα να είμαι ξανά μαζί σου...; Δεν σε εμπιστεύομαι πια. Είπες τόσα ψέμματα, έκανες τόσα πράγματα..... Ό,τι όμορφο είχαμε, ό,τι σημαντικό και ιδιαίτερο δεν ήταν παρά μια ιστορία που εσύ μπόρεσες και ξέγραψες με τόση ευκολία...

......Σιωπή........

-Κι ενώ ήρθαμε εδώ, να μου εξηγήσεις, να με πείσεις πως αξίζει τον κόπο να ρισκάρω ακόμα μια φορά μαζί σου, εσύ σιωπάς..

-Εντάξει......είμαι μαλάκας, το παραδέχομαι...."

Ήθελα να τον πάρω αγκαλιά.....να του πω πως όλα θα πάνε καλά....πως δεν ήθελα να θυσιάσει τον εγωισμό του, πως δεν ήμουν εκεί ούτε να τον τιμωρήσω ούτε να τον πονέσω...
Πως ήμουν εκεί γιατί πίστευα ακόμα σε εκείνον, γιατί ήθελα να ξέρει πως ό,τι κι αν ήταν, ό,τι κι αν είχε κάνει, θα ήμουν πάντα ένας από τους ανθρώπους που θα έμενα δίπλα του ό,τι κι αν μάθαινα για εκείνον.

Μα εκείνος σιωπούσε κι αυτό μου έλεγε το εντελώς αντίθετο από εκείνον.
Ναι μεν επέμενε πως δεν θα με ξαναπλήγωνε για τίποτα, πως ήταν πια σίγουρος για τα αισθήματα και των δύο μας, πως άξιζε να ρισκάρει για αυτόν τον Έρωτα, πως ήθελε να είμαστε μαζί, πως το να με βγάλει από τη ζωή του δεν είχε κανένα νόημα αφού πάντα, θα είχαμε έναν ξεχωριστό δεσμό ακόμα κι αν δεν ανταλλάσσαμε ξανά ούτε λέξη..... μα όλα αυτά ήταν σε εμαιλς.
Ποτέ δεν ένοιωσε την μετάνοια, το ρίσκο, την ντροπή που αισθάνεται κάποιος όταν ζητά συγνώμη από κάποιον που διέλυσε. Είχε πάντα ασπίδα του ένα κινητό ή μια οθόνη.
Ποτέ δεν είδε την ανθρώπινη ανάγκη του άλλου να του πει "Με πόνεσες...." και να καταλάβει πως μια ματιά, μια αγκαλιά, ένα χάδι μπορεί να σβήσει πολύ πόνο...

Κι εγώ στεκόμουν εκεί, κοκκαλωμένη από το κρύο και από το φόβο....
Γιατί φοβόμουν πολύ.. Φοβόμουν πως αν κάνω ένα βήμα μπροστά θα χάσω τα λογικά μου τούτη τη φορά.

Δεν μπορούσα να πολεμήσω ούτε άλλα ξενύχτια ούτε άλλα παράπονα.
Ήξερα πως τούτη τη φορά δεν θα μπορούσε τίποτα να με βγάλει από την άβυσσο που θα έπεφτα. Γιατί οι τόσες φορές που με είχε ρίξει στο παρελθόν κι ερχόταν να με βγάλει μου είχαν δείξει και τα όριά μου.
Αυτή τη φορά ούτε ο ψυχίατρος θα βοηθούσε, ούτε τα χάπια, ούτε τα ηρεμιστικά.... Δεν θα βοηθούσαν οι φίλοι, δεν θα είχα κανέναν..... δεν θα είχα ούτε εμένα.

Γιατί ήμουν σίγουρη ότι και το βήμα θα έκανα......και την άβυσσο θα ξαναέβλεπα αργά ή γρήγορα.....

Ήρθε λίγο αργότερα από ό,τι την περίμενα.....

Εκείνο το βράδυ είχε πανσέληνο....
Δεν έδωσα καμμία απάντηση....
Φεύγοντας, με πήρε αγκαλιά και με φίλησε....
Κι είναι αυτό το φιλί που μου θυμίζει το πρώτο μας φιλί....

Και τα δύο φυλαγμένα μέσα στο ψέμα......

Χωρίς τίτλο

2006-06-15T22:12:00.000+03:00

Κι έτσι βρισκόμασταν αραιά και που στο ΜΣΝ κι αλλάζαμε κουβέντες....
Με τον καιρό η απόσταση που είχαμε κατάφερε να την καλύψει, έσβησε το διάστημα που ήμασταν χώρια, έβλεπα την προσπάθειά του να σβήσει και την απουσία του. Αποφεύγαμε τα δύσκολα θέματα όπως "σύζυγος, ερωμένη, νέα ερωμένη, παιδική φίλη, υπάλληλος" και ξαναμαθαίναμε ο ένας τον άλλον από την αρχή.

Κάποιες από αυτές τις συζητήσεις ήταν μια υπέροχη ανάμνηση με εκείνον να μου θυμίζει το καλό του χιούμορ, την ευκολία του να μεταδίδει την καλή του διάθεση μα το κυριότερο, την αισιοδοξία του.

Μέχρι που η αναμονή που συνήθιζε να με βάζει στο παρελθόν έγινε αβάσταχτη για τον ίδιο και απαιτούσε μια απάντηση. Αν θα δεχόμουν να ξαναγυρίσω κοντά του.
Μια συνομιλία μας κράτησε μέχρι το πρωί.
Εγώ που δεν έλεγα ποτέ τίποτα για να τον στενοχωρήσω έβγαζα έναν εαυτό επιθετικό, απαιτητικό. Ήθελα όσα νόμιζα πως άξιζα να τα έχω χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά δίνω κάτι σε αντάλλαγμα.

Η συζήτηση που ήθελε να κάνει, δεν γινόταν ούτε από το ΜΣΝ , ούτε από το τηλέφωνο. Αν ήθελε να έχει μια δεύτερη ευκαιρία όφειλε να βρει το θάρρος, να με κοιτάξει στα μάτια και να μου μιλήσει.
Κάτι που οι πιο πολλοί θεωρούν αυτονόητο, για μένα έπρεπε να είναι ο πιο αυστηρός όρος που του έβαλα για να μου μιλήσει.

Πάντα προτιμούσε την εύκολη λύση όταν ήθελε να φύγει: Δεν σήκωνε τα τηλέφωνα, δεν εμφανιζόταν στο μαγαζί, δεν απαντούσε στα μηνύματα, δεν έστελνε εμαιλ, άσχετα με το πόσο ζεστά και τρυφερά παρακαλούσα για μία απάντηση, μια εξήγηση.

Η σιωπή ήταν πάντα ο δικός του τρόπος. Κι όσες φορές κι αν κατέθεσα πως αυτό με πληγώνει, με μειώνει, με στήνει στον τοίχο χωρίς να έχω φταίξει σε κάτι, εκείνος δεν έβαζε ποτέ νερό στο κρασί του.
Ήταν ο πιο εύκολος τρόπος του να με πονέσει για ό,τι του συνέβαινε. Ακόμα κι αν αυτό δεν είχε καμμία σχέση με μένα.

Εγώ ήμουν απλά το καλύτερο άτομο για να μπορεί να ξεσπάσει το θυμό του.

Έτσι ήταν μεγάλη η έκπληξή μου όταν δέχτηκε και μου έκλεισε ραντεβού για να μου μιλήσει από κοντά.
Μια συνάντηση που ήταν αστεία.... μα την κρατώ τόσο τρυφερά μέσα μου που τίποτα δεν θα την αγγίξει...
Είχε βλέμμα μικρού παιδιού που το έπιασαν την ώρα που έκλεβε στο παιχνίδι.

Δεν με κοίταξε σχεδόν καθόλου στα μάτια. Ήταν αμήχανος, ντροπαλός, σχεδόν εκνευρισμένος.
Όταν κάθισε απέναντί μου, σταύρωσα τα χέρια μου σε θέση άμυνας. Και περίμενα. Μα σιώπησε ξανά...
Σε κανένα γιατί μου δεν είχε απάντηση.
Μόνο σε ένα.... : "Γιατί τόσα ψέμματα...;;" "Δεν ξέρω..."

Ποτέ δεν ήξερε. Ούτε καν στο τέλος....

Δίλημμα

2006-06-12T23:47:00.000+03:00

Έτσι έμενε η απόφαση σε μένα. Την οποία τότε, αρνήθηκα να πάρω.
Φοβόμουν πως θα διακινδύνευα την τόσο εύθραυστη ισορροπία που είχα αποκτήσει και τη φύλαγα ως κόρη οφθαλμού.
Ένοιωθα κουρασμένη φοβερά, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά. Δεν άφηνα τους άλλους πια να με σπρώχνουν στη γραμμή του πυρός γιατί εκείνοι πίστευαν πως είμαι πιο δυνατή και είχα περισσότερο κουράγιο να πάρω αποφάσεις και γιαυτούς.

Δεν ξέρω αν με αυτή του την απάντηση ήθελε να χαρώ.
Δεν ξέρω καν αν του έφτανε ακόμα και του ίδιου για να δικαιολογήσει τον εαυτό του.

Ήξερα όμως πως εθελοντικά δεν θα έβαζα ξανά τον εαυτό μου στον κίνδυνο να βρεθώ κοντά του.
Γιατί μέχρι τότε πίστευα πως κάθε φορά, όταν βρίσκαμε μια χρυσή τομή μέσα στο μπάχαλο της επικοινωνίας μας, θα κρατούσε γιατί είχε ποτιστεί με πολύ προσπάθεια. Από μέρους μου.
Και κάθε φορά που χαλάρωνα, ηρεμούσα κι έπαυα να αναρωτιέμαι, ακριβώς την ίδια στιγμή τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια μου κι απολάμβανε τον χορό μου.

Είχα ακούσει τα πάντα μέχρι τότε: Πως ήμουν απλά ένα πάθος, πως αναρωτιόταν μήπως ο σαρκικός πόθος τον κρατούσε μαζί μου, πως είχε αμφιβολίες για τα αισθήματά του, πως δεν ήταν σίγουρος αν έκανε το σωστό, πως ήταν σίγουρος πως δεν με αγαπούσε, πως με διέγραφε, πως , όταν ήταν σίγουρος πια για τον έρωτά του στο πρόσωπό μου, η αγάπη δεν είχε καμία σημασία και καμία δύναμη να κρατήσει δύο ανθρώπους μαζί.

Όλα αυτά σε ανύποπτες για μένα στιγμές. Όταν πίστευα κάθε φορά μετά από απουσίες και σιωπές πως "Αυτή τη φορά θα είναι καλύτερα." "Αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε.."

Για να χρησιμοποιήσεις όμως πληθυντικό, θα πρέπει να το θέλει και ο άλλος.
Κι εκείνος δυστυχώς δεν ήξερε.

Μιλούσαμε αραιά και που στο ΜΣΝ, όταν είχα χρόνο ή διάθεση να μπαίνω.
Δεν στηνόμουν πια με τις ώρες περιμένοντας ένα μήνυμά του.
Δεν ήθελα.
Εκεί έξω προσπαθούσα να φτιάξω τη ζωή μου που την είχα στείλει στο διάολο, και ο χωρισμός μας μου είχε μάθει πως ποτέ δεν θα ήταν εκεί στα δύσκολα για μένα. Ήμουνα μόνη.

Όσες φορές κι αν του δόθηκε η ευκαιρία να είναι ανθρώπινα δίπλα μου, για μια κουβέντα, ένα χάδι, όσες φορές κι αν ανθρώπινα μπορούσε απλά λίγο να με "σπρώξει" να μη βουλιάξω κάτω από τα προβλήματα, εκείνος είχε επιλέξει τη σιωπή ή τη φυγή.

Όταν μιλούσαμε τα θέματά μας ή μάλλον τα θέματά του ήταν ανώδυνα. Έξω από εμάς.
Περί δουλειάς, οικογένειας, θέματα χαλαρά.
Έβλεπα την προσπάθειά του να με διασκεδάσει, και δήλωνε πως αν του έδινα ακόμα μια ευκαιρία... "Θα δεις... Αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς".

Μα δεν ήξερε πως εγώ δεν ήθελα να είναι "αλλιώς" .

Είχα ανάγκη να μην ξανασπάσει η καρδιά μου. Είχα ανάγκη από αλήθειες.
Κι εκείνος υποσχόταν πως "Για τίποτα στον κόσμο δεν θα σε ξαναπλήγωνα....."

Σκορπιός και βάτραχος

2006-06-05T23:47:00.000+03:00

Λέει ο σκορπιός στο βάτραχο:
"Θέλεις να ανέβω επάνω στην πλάτη σου και να κολυμπήσεις μέχρι την άλλη όχθη του ποταμού;".
Λέει ο βάτραχος:
"Μα πού ξέρω ότι δε θα με δαγκώσεις στα μισά της διαδρομής;".
"Μα αν σε δαγκώσω, θα πεθάνεις και θα βουλιάξουμε κι οι δύο" απαντάει ο σκορπιός και πείθει το βάτραχο, ο οποίος τον παίρνει στην πλάτη του και αρχίζει να διασχίζει το ποτάμι.
Στη μέση της διαδρομής ο σκορπιός δαγκώνει το βάτραχο και, πριν βουλιάξουν και οι δύο, ο βάτραχος φωνάζει απορημένος:
"Μα γιατί με δάγκωσες, αφού θα πνιγείς κι εσύ;".
"Το ξέρω", λέει ο σκορπιός, "μα είναι η φύση μου τέτοια".

Μια νέα συνέχεια

2006-06-05T23:35:00.000+03:00

Άρχισαν σιγά σιγά τα μηνύματα γεμάτα ενδιαφέρον. Όσο και αν απέφευγα να μιλήσουμε γιατί αισθανόμουν πως δεν είχα κάτι να πω τόσο έκανε έντονη την παρουσία του.
Για πρώτη φορά ενδιαφερόταν να μάθει τι γίνεται στο δικό μου περιβάλλον. Με τα παιδιά μου, τους γονείς μου, τον άντρα μου.

Κάποια στιγμή βρεθήκαμε στο ΜΣΝ. Η επιμονή του εξάλλου ήταν πάντα το δυνατό του σημείο και η δική μου αχίλλειος πτέρνα.

Οι προτάσεις ήταν γεμάτες αμηχανία και ατελείωτες σιωπές. Έβλεπα την δική του προσπάθεια να δικαιολογήσει ό,τι είχε κάνει όπως κι εκείνος έβλεπε την δική μου ουδετερότητα και γιαυτό έπαιρνε θάρρος και συνέχιζε.

Μιλήσαμε αρκετά εκείνη τη φορά. Ήταν η πρώτη μας φορά μετά από 5 μήνες. Προσπαθούσε να προλάβει το χαμένο καιρό, ενώ εγώ λυπόμουν για τις στιγμές που χάθηκε ο Έρωτας.
Η πόρτα εμπιστοσύνης που είχαμε πάντα ανοιχτή για τα προσωπικά μας ζητήματα , έδειχνε να μην έχει κλείσει. Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να του πω τα προβλήματα που αντιμετώπιζα από τους δικούς μου και την προσπάθειά τους να μου δημιουργούν συνεχώς προβλήματα.

Δεν ξέρω αν ήταν υπερηφάνεια ή άμυνα. Αυτό που δεν ήθελα ποτέ ήταν να περάσει έστω για μια φορά από το μυαλό του ότι υποννοούσα "Κοίτα τι έκανα/έπαθα εγώ για σένα".

Ο Έρωτας δεν μετριέται με τα πράγματα που κάνεις για τον άλλον. Ο Έρωτας είναι έμπνευση. Εμπνέεσαι να δημιουργήσεις, να χαρίσεις, να χαριστείς. Να δώσεις... κι όταν λαμβάνεις δεν το συγκρίνεις. Δεν μειώνεται η αξία των δικών σου συναισθημάτων ακόμα κι αν ο άλλος δεν έχει τη διάθεση να ανταποκριθεί.

Τον Έρωτα δεν τον μετράς με το τι έδωσες και τι πήρες.
Στο παρελθόν είχα φύγει από τη ζωή του, απαρνήθηκα ακόμα και τον ίδιο τον Έρωτα γιατί πίστευα πως έτσι θα ήταν πιο ευτυχισμένος και ασφαλής.
Αυτό με μείωνε; Μείωνε την ένταση των συναισθημάτων μου; Δεν το πιστεύω....

Μιλήσαμε κι άλλες φορές. Ο χρόνος βοηθάει λένε κι εγώ άρχιζα να το πιστεύω.
Θεωρούσε ότι επειδή δεν έκανε έρωτα με τη Γωγώ, ήταν και αθώος.
Μα το δικό μου πρόβλημα δεν ήταν η Γωγώ ή η κάθε Γωγώ. Ήταν εκείνος.
Κι εκείνος ήταν πολύ εγωιστής για να το παραδεχτεί.

Πίστευα πως ποτέ κανένας άνθρωπος δεν είχε υπάρξει τόσο σταθερός στη ζωή του όπως εγώ.
Και πως αυτός θα ήταν ένας λόγος για να με εμπιστευθεί αλλά κυρίως να εμπιστευθεί τον εαυτό του και τα αισθήματα που έλεγε πως έχει για μένα.

Μια φορά μόνο τον ρώτησα "Γιατί;"...
Και η απάντησή του ήταν ο μύθος του σκορπιού με τον βάτραχο.

Oh mon amour!

2006-06-03T00:19:00.000+03:00

Christophe - Oh mon Amour

Είναι το κομμάτι που ακούγεται για όσους ρώτησαν.
Οι στίχοι είναι ΑΥΤΟΙ από το Μαύρο Γάτο που τα πάει καλά ΚΑΙ με Γαλλικά...

Ακούστηκε κάπου πριν πολλά χρόνια όταν πήγαινα σχολείο ακόμα.
Αγαπήθηκε όταν άκουσα μια υπόσχεση που αφορούσε τη Γαλλία.

Μια υπόσχεση που έμεινε κι αυτή στα λόγια.

Σόρρυ

2006-06-02T23:37:00.000+03:00

"Αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα. Δεν έχω και την καλύτερη διάθεση να μιλήσω αυτό τον καιρό. Δεν έχει να κάνει με σένα απλά πιστεύω ότι και να μιλήσουμε δεν θα με βοηθήσει ιδιαίτερα. Είμαι κακόκεφη και απαισιόδοξη και οι καταστάσεις το εντείνουν."

"Θέλω να σε δω ξανά χαρούμενη και αισιόδοξη. Όπως όταν σε γνώρισα.
Αν μπορώ να κάνω κάτι, πες το μου...μη διστάσεις. Αυτή τη φορά θέλω να είμαι εδώ. Για όλα. "

Ραντεβού

2006-05-29T20:39:00.000+03:00

"Αν κάποιο βράδυ έχεις τη διάθεση, πες μου ένα γεια στο εμαιλ να τα πούμε λίγο στο ΜΣΝ..
Μη βιαστείς να πεις όχι... ας μιλήσουμε απλά όπως παλιά. Έχουμε τόσα να πούμε, πάει τόσος καιρός... Έχω ανάγκη να σου εξηγήσω. Είμαι ανόητος.."

"Καλησπέρα κι από μένα"

2006-05-29T20:35:00.000+03:00

"Άρχισα μαθήματα Αγγλικών και ο χρόνος με πιέζει. Πως ήξερες πως έχω μετακομίσει; Δεν έχουμε μιλήσει καθόλου....κοινούς γνωστούς δεν έχουμε...
Καλά είμαι απλά λίγο κουρασμένη και κοιμάμαι πολύ νωρίς..
Και όχι, δεν είμαι θυμωμένη, απογοητευμένη είμαι....."

"Είσαι καλά;"

2006-05-29T20:33:00.000+03:00

"Η σιωπή σου με ανησυχεί. Ήθελα μόνο να μάθω αν είσαι καλά. Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου μα αν σου είναι τόσο δύσκολο έστω και να μου μιλάς, πές το μου και δεν θα σε ξαναενοχλήσω. Ξέρω πως σε έκανα να πονάς, φέρθηκα απαίσια, δώσε μου μόνο μια ευκαιρία να σου δείξω πως νοιώθω το λάθος μου και θέλω να το διορθώσω...."

"Καλησπέρα"

2006-05-29T20:32:00.000+03:00

"Σε είδα φεύγοντας από το μαγαζί. Τελικά ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα που αναγκάστηκες να μετακομίσεις;
Ελπίζω να είσαι καλά... Σε σκέφτομαι... "

"Γεια..."

2006-05-29T20:29:00.000+03:00

"....Ήθελα απλά να σου πω ένα γεια. Ελπίζω να είσαι καλά.. Σε είδα το πρωί που πέρασες για να πας τα κορίτσια στο σχολείο και η μέρα μου ξεκίνησε υπέροχα... Μούχε λείψει αυτό το συναίσθημα...."

Θυμήσου

2006-05-23T21:02:00.000+03:00

Δεν θέλω να θυμάσαι
ότι σταμάταγα τα τρένα να περάσεις
Δεν θέλω να θυμάσαι
ότι χαμήλωνα τ' αστέρια να τα φτάσεις

Αυτά μην τα θυμάσαι
αυτά να τα ξεχάσεις...

Μα θέλω να θυμάσαι
όταν θα είσαι μακριά μου
κι όταν θ' ακούς να συζητάν για τ΄ όνομά μου
ότι με πρόδωσες

Δεν θέλω να θυμάσαι
ότι σου έπαιρνα τον πόνο να μην κλάψεις
Δεν θέλω να θυμάσαι
ότι σου έφερνα αγιασμό να ξεδιψάσεις

Αυτά μην τα θυμάσαι
αυτά να τα ξεχάσεις...

Μα θέλω να θυμάσαι
όταν θα είσαι μακριά μου
κι όταν θ' ακούς να συζητάν για τ΄ όνομά μου
ότι με πρόδωσες

Μια φωτοβολίδα

2006-05-23T20:26:00.000+03:00

Κι ενώ όλα άρχιζαν να παίρνουν το ρυθμό τους, ένα βράδυ, ο Αναστάσιος μου έστειλε μια πρόσκληση στο ΜSN για να μιλήσουμε.
Έτσι απλά. Μετά από 5 μήνες σιωπής, εμφανίστηκε.
Αρχικά πίστεψα πως κάποιο λάθος είχε γίνει. Τι θα μπορούσε να θέλει; Αν ήθελε να μου πει κάτι που είχε ξεχάσει να μου το πει ευθέως μπορούσε απλά να στείλει ένα εμαιλ, όπως συνήθιζε άλλωστε να κάνει και να μου γράψει εκεί ό ,τι ήθελε.
Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο το επόμενο συναίσθημά μου ήταν η ανησυχία. Ήξερα πως ήταν εγωιστής, είχε δηλώσει ξεκάθαρα πως με είχε διαγράψει, άρα για να κάνει μια τόσο μεγάλη (κατ' εμέ) κίνηση κάτι σοβαρό είχε γίνει.
Φαντάστηκα πως ίσως κάτι είχε κάνει ο πατέρας μου. Με κάποιο τρόπο είχε μάθει ποιος ήταν κι είχε αρχίσει ο πόλεμος. Και ο ακόμα μεγαλύτερός μου φόβος ήταν να ακούσω να μου λέει πως δεν αισθάνεται καλά. Πως ήταν άρρωστος ή κάτι τέτοιο.... Ήταν πάντα το αδύνατό μου σημείο.

Έτσι δέχτηκα την πρόσκλησή του να μιλήσουμε και το πρόσθεσα στη λίστα.
Όταν μπήκε μου είπε μια καλησπέρα και του απάντησα. Μετά φυσικά σιωπή.
Επειδή από τους δυο μας ήμουν εγώ πάντα εκείνη που είχε το κουράγιο να χτυπήσει τη γροθιά στο μαχαίρι, τον ρώτησα τι συμβαίνει.
Μετά από πολύ ώρα και μασημένα λόγια, μέσα στα οποία ήθελε να μου περάσει το μήνυμα πως "κατά λάθος" είχε γίνει η πρόσκληση όταν τον καληνύχτησα για να φύγω μου ζήτησε να μείνω.

-Θες κάτι να μου πεις; Συμβαίνει κάτι;
-Όχι, όλα είναι καλά. Εσύ είσαι καλά;
-Σε νοιάζει;
-Ναι..με νοιάζει;
-Γιατί θα μπορούσε να σε νοιάζει ένας άνθρωπος που διέγραψες;

Σιωπή.....

-Δεν μου απάντησες......είσαι καλά;
-Μετά από όλα όσα συνέβησαν, γιατί έχει σημασία να μάθεις αν είμαι καλά; Χωρίσαμε, τελειώσαμε όμορφα ωραία, σεβάστηκα την επιλογή σου και δεν σε ενόχλησα. Τώρα τι θες;
-Είχα ανάγκη να σου μιλήσω.
-Για ποιο πράγμα;
-Για μας....
-Δεν υπάρχει "μας" πια.... Το διέγραψες αν σου διαφεύγει.
-Κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.
-Τώρα με φέρνεις στη θέση να σου πω πως είσαι υπερβολικός. Αντιθέτως, ήμουν κάποια που η παρουσία μου στη ζωή σου, σου δημιουργούσε πολλά προβλήματα και το άλλαξες αυτό.
-Ποτέ δεν μου δημιούργησες κανένα πρόβλημα. Το να είμαι μαζί σου ήταν επιλογή μου.
-Όπως και το να χωρίσουμε.
-Έκανα λάθος...
-Και να υποθέσω ότι θες να το διορθώσεις;
-Θα μπορούσα;
-Θα χρειαζόσουν πολλές δικαιολογίες....
-Δικαιολογίες για ποιο πράγμα....;

Κι εκεί του έστειλα όλα τα ανώνυμα εμαιλς που είχα λάβει. Πολλές από τις συνομιλίες του με τη Γωγώ, τις οποίες τις είχα κρατήσει γιατί απλά κι όταν τις διάβαζα δεν μπορούσα να πιστέψω πως ο άνθρωπος που εμπιστευόμουν όσο τίποτα στον κόσμο είχε απλά αντιγράψει σχεδόν ό,τι έλεγε σε μένα κι απλά είχε αλλάξει παραλήπτη.

-Δικαιολογίες για να μου πεις πως αποφάσισες να είσαι με αυτή που ονόμαζες ως την καλύτερή σου φίλη κι όμως σε μένα δεν είχε το κουράγιο να μου πεις την αλήθεια. Πως δεν έκανες καν τον κόπο να αλλάξεις τις προτάσεις σου, που δεν είχες καν την έμπνευση της νέας γνωριμίας αν θες για να ξεκινήσεις ένα φλερτ από το μηδέν. Κι έρχεσαι απόψε να μου πεις πως ο χωρισμός μας είναι λάθος; Και; Εγώ τι πρέπει να κάνω;
-Μ' αγαπάς;
-Εσύ ο ίδιος μου είπες πως η αγάπη δεν έχει καμμία σημασία, το ξέχασες;
-Έχει....
-Έχει ΤΩΡΑ....για ΣΕΝΑ..... τότε που είχε για μένα δεν το λογάριασες. Ήθελες απλά τον ελεύθερο χώρο για να αποκτήσεις μια νέα ερωμένη, έτσι απλά.
Κι εμένα προσπάθησες να μου πεις πως ήσουν πιεσμένος από παντού, πως κανείς δεν σε καταλάβαινε πως είχε τόσο σοβαρά προβλήματα...
Κι εγώ τώρα θα πρέπει να φανώ μεγαλόψυχη και να συγχωρήσω τι; Το λάθος που έκανες πριν 5 μήνες; Ακόμα κι αν σ'αγαπώ, όσο δυνατά κι αν σ'αγαπώ, λείπει κάτι πολύ σημαντικό....
-Τι;
-Δεν σε εμπιστεύομαι πια. Απέδειξες πως ούτε μια φορά δεν μου έχεις πει την αλήθεια. Και ξέρεις τι με λυπεί; Πως δεν είχες κανένα λόγο να μου πεις ψέμματα. Η μαγική σχέση που πίστευα πως είχαμε ξεκίνησε όταν μοιραστήκαμε οι δυο μας πράγματα που δεν είχαμε αποτυπώσει σε λέξεις ποτέ. Σκέψεις που απλά είχαν μείνει στο μυαλό μας, κι ήταν μόνο δικές μας.
Κι αυτό δυστυχώς στην πορεία χάθηκε.
-Δεν είναι έτσι. Είχα μάθει μια ζωή μόνος. Ακόμα και μέσα στην ίδια μου την οικογένεια δεν μπορούσα να μοιραστώ αυτό που σε άλλες το ονομάζουν καθημερινότητα. Είναι αλήθεια πως δέχτηκες τα πάντα. Μπορούσα να συζητήσω μαζί σου τα πάντα. Μα, δεν ήταν εύκολο να το μάθω να το κάνω πράξη. Αυτό που έγινε με τη Γωγώ ήταν η ανάγκη μου για επιβεβαίωση όταν σε έδιωξα από τη ζωή μου. Μου έλειπες αλλά μου ήταν δύσκολο να γυρίσω. Το φλερτ με τη Γωγώ δεν κατέληξε εκεί που φαντάζεσαι αλλά ούτε και πρόκειται ποτέ. Μου έλειπες μα πίστευα πως θα ήσουν κι εσύ καλύτερα χωρίς εμένα.
-Μόνο που ξέχασες να ρωτήσεις εμένα.....
-Είναι αργά να ζητήσω συγνώμη;
-Πρέπει να κλείσω..Είμαι πολύ κουρασμένη και δεν οδηγεί κάπου αυτή η συζήτηση..
-Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω...συγνώμη....
-Μη φύγεις, σε παρακαλώ....
-Δεν μπορώ να μιλήσω άλλο, ειλικρινά....
-Μπορούμε να τα ξαναπούμε;
-Δεν έχω κάτι να σου πω...
-Τίποτα δεν έχουμε πια να μοιραστούμε;
-Με έναν άνθρωπο που με πρόδωσε, δεν έχω να μοιραστώ κάτι. Κι εσύ αυτό μόνο έκανες: Με πρόδωσες... Θα χαίρομαι να μαθαίνω πως είσαι καλά, ειλικρινά πάντα θα το εύχομαι αν και βέβαια δεν πρόκειται ποτέ να το μάθω αφού οι ζωές μας είναι παράλληλες. Μα δεν έχω να σου πω κάτι άλλο;
-Δε θες ούτε να ακούσεις τι έχω να σου πω;
-Μπορείς να μου πεις ό,τι θες αλλά όχι απόψε.
-Καλά λοιπόν.....εις το επανιδείν.....

Ηρεμία

2006-05-19T21:06:00.000+03:00

Όλα έμοιαζαν να παίρνουν το ρυθμό τους. Έναν ρυθμό που δεν γνώριζα μα μου ήταν ευχάριστο να το ανακαλύπτω μέρα τη μέρα. Οι πονοκέφαλοι και οι ημικρανίες σιγά σιγά υποχωρούσαν, το ίδιο και οι πόνοι στο στομάχι μου.
Άρχισα να κοιμάμαι κανονικά και όχι με τις ώρες, προσπαθώντας να αποφεύγω τα προβλήματά μου, και πολλές φορές έπιανα τον εαυτό μου να χαμογελάει το πρωί βγαίνοντας από το σπίτι.

Όλα αυτά συνέβησαν το διάστημα που σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να επισκεφθώ έναν ψυχολόγο. Είχαν περάσει 5 μήνες σχεδόν και δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Δεν ήξερα ότι υπάρχει τόσος πόνος στον Έρωτα. Δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί ένα συναίσθημα να σε γονατίσει έτσι. Κι όταν μέρα τη μέρα έπεφτα πιο βαθιά, έφτασα σε ένα σημείο που δεν με έβρισκα.

Τώρα άρχιζα μια διαδρομή που δεν πίστευα ποτέ ότι κάνουν όσοι έχουν νοιώσει τόσο έντονα συναισθήματα.
Έβλεπα τι είχε αφήσει η θύελλα πίσω της, είχα περάσει το πρώτο σοκ, και μάζευα σιγά σιγά ό,τι είχε σκορπίσει.

Οι ενέργειες που έκανε ο πατέρας μου βρίσκονταν αρκετά συχνά μπροστά μου.
Ειδικά όταν έψαχνα να βρω δουλειά. Χρησιμοποίησε όλες τις γνωριμίες του και όση επιρροή διέθετε για να κλείσουν πολλές πόρτες.
Είχε το σκεπτικό ότι αν δεν έβρισκα δουλειά, δεν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω στα έξοδα και θα γύριζα με τα μάτια πολύ χαμηλά για να ξαναμείνω στο σπίτι που άφησα.

Δεν ήξερε ότι την ημέρα που έφυγα είχα δώσει όρκο πως την πόρτα του σπιτιού δεν θα την ξαναπεράσω ποτέ.

Ο Λευτέρης ερχόταν τακτικά στο σπίτι. Περίμενε να κοιμηθούν τα παιδιά κι έπειτα έφευγε.
Το κλίμα ήταν για αρκετό καιρό βαρύ, μα σιγά σιγά αρχίσαμε να μιλάμε σαν άνθρωποι. Είχα την αίσθηση πως προσπαθούσε να με γνωρίσει. Υπήρξα για χρόνια ένας άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του και τον είχα προδώσει.
Δεν υπήρχε κάτι να του εξηγήσω. Δεν μπορούσα να του εξηγήσω πράγματα που ούτε κι εγώ καταλάβαινα. Το κυριότερο όμως ήταν ότι δεν μπορούσα να του ζητήσω συγνώμη. Γιατί θεωρώ ότι όταν ζητάς συγνώμη, έχεις συνειδητοποιήσει τι λάθος έχεις κάνει και θες ο άλλος να σου δώσει μια ευκαιρία να του αποδείξεις την ανάγκη σου να επανορθώσεις.

Δεν δεχόμουν ότι έχω κάνει λάθος πέρα από την προδοσία.
Μου ήταν αδύνατον να ζητήσω μια δεύτερη ευκαιρία γιατί είχα την ανάγκη να μείνω μόνη μου. Είχα τη βαθιά ανάγκη να συγχωρήσω τον εαυτό μου που του πήγα κόντρα. Που δεν άκουσα τη λογική μου ούτε τους φόβους της ούτε τις υποψίες της, που εγώ η ίδια με είχα ρίξει τόσο χαμηλά με το να προσπαθώ να δικαιολογήσω καταστάσεις του Αναστάσιου που ακόμα κι ένα μικρό παιδί θα τις έβρισκε αστείες.
Ήθελα να πάψω να είμαι θυμωμένη με μένα και να σταματήσω να αναρωτιέμαι γιατί τόσα ψέμματα πια...

Έχτισα τείχη ασφαλείας και επέτρεψα για πρώτη φορά στον εαυτό μου να νοιώθει άνετα με αυτή την κατάσταση. Ό,τι θα μπορούσε να με στενοχωρήσει, να με προβληματίσει ή διαισθανόμουν ότι θα μου έκανε κακό, το απομάκρυνα ενστικτωδώς. Προφύλασσα για πρώτη φορά εγώ η ίδια μένα. Δεν άφηνα τίποτα να με πλησιάσει... μόνο τα παιδιά μου.

Και παρά το γεγονός ότι χρωστούσα μια σταράτη εξήγηση στο Λευτέρη και ουδέποτε υπήρξα άτομο της αναβολής, αυτή τη φορά έδωσα στον εαυτό μου όλο το χρόνο που χρειαζόταν.

Στο φροντιστήριο ήμασταν όλο κοπέλες, μα με τη Νίκη αρχίσαμε σιγά σιγά να κάνουμε παρέα. Μετά το μάθημα πηγαίναμε να πιούμε σοκολάτα και να χαλαρώσουμε λίγο, και προσπαθούσαμε να το διαλύουμε νωρίς γιατί εκείνη έμενε μακριά, κι εγώ έπρεπε να γυρίσω σπίτι με τα παιδιά.

Περνούσαμε ωραία μαζί. Μου θύμιζε πολύ έντονα τον Αναστάσιο, είχαν την ίδια ηρεμία, τον ίδιο τρόπο σκέψης, και παρά το γεγονός ότι ήμασταν η μέρα και η νύχτα η παρέα μας έκανε καλό.

Είχαν τα ίδια μαύρα μάτια.....

"Μπορεί να πέφτουνε τα φύλλα μου στο χώμα,
μπορεί να έφτασε η ψυχη μου μές στο στόμα,
όμως εγώ δεν εχω πει αντίο ακόμα,άκου,ακόμα ζώ!
Μπορεί να κάνει παγωνιά ,να νιωθω κρύο,
να ναι για μένα στο λιμάνι αυτό το πλοίο,
όμως δεν έχω πει ακόματο αντίο,άκου,ακόμα ζώ!

Είμαι φωτιά ,κεραυνός κι αστραπή,
η καταιγίδα που φέρνειβροχή,
είμαι ένας ήχος που ζεί στη σιωπή,

άκου,εχω φωνή!

Μπορεί να έφυγες και συ απ'τη ζωή μου
και να μου πήρες την ανάσα ,την πνοή μου,
όμως εγώ σε νιώθω ακόμα στην αφή μου,
άκου,ακόμα ζω!

Μπορεί η νύχτα νά'ναι απέξω απ'την καρδιά μου,
να με γυρεύει να φωνάζει τ'ονομά μου,
όμως εγώ θα τα τελειώσω τα όνειρά μου
άκου,ακόμα ζώ!"

Ένα βήμα την κάθε φορά

2006-05-17T21:49:00.000+03:00

Οι ετοιμασίες στο σπίτι μου έτρωγαν όλο το χρόνο και την πολύ λίγη ενεργητικότητα που είχα αποκτήσει σιγά σιγά. Μέρα τη μέρα γινόταν πιο όμορφο, οι κοπέλες μου είχαν ξετρελλαθεί με το δωμάτιό τους, τα χρώματα και κυρίως το...χώρο που είχαν να παίξουν.

Για βδομάδες, έπεφτα στο κρεβάτι και δεν προλάβαινα να σκεφτώ τίποτα από την κούραση. Καμιά φορά εκείνη η μια ερώτηση ξεπηδούσε από το πίσω μέρος του μυαλού μου και λαχατρούσε μια απάντηση... "Άραγε, μ'αγάπησε ποτέ;"
Δεν ξέρω αν άντεχα την απάντηση, δεν ξέρω αν υπήρχε καν απάντηση ή αν ήταν εντελώς ανόητη η ερώτησή μου μετά από όλα όσα είχαν συμβεί.

Το φροντιστήριο μου έδωσε την ευκαιρία να περπατήσω ξανά στην πλατεία το βράδυ. Αγαπημένες στιγμές που είχα για πολύ καιρό ξεχάσει. Με έβαλε ξανά στη διαδικασία να νοιώσω μαθήτρια, να φροντίζω τα βιβλία μου, να πρέπει να διαβάσω, ενώ κάποιες περιστασιακές δουλειές μου παρουσιάστηκαν και δεν τις άφησα.

Όσες πόρτες είχα χτυπήσει σε γνωστούς και φίλους ο πατέρας μου είχε προλάβει.
Μου φαινόταν αστείο, νόμιζα πως ζούσα σε ελληνική ταινία κάποιες φορές μα δυστυχώς ήταν αλήθεια. Για μένα η ιστορία με τους δικούς μου είχε τελειώσει. Και μπορώ να πω αισίως αφού είχαν κάνει πίσω με το θέμα των παιδιών.

Όταν τελείωσε το σπίτι, ήταν ήδη καλοκαίρι. Λάτρευα να κάθομαι στο μπαλκόνι και να χαζεύω τους περαστικούς, τα μαγαζιά να κλείνουν, οικογένειες που ανέβαιναν στο αυτοκίνητό τους για να πάνε τη βόλτα τους ή να γυρίσουν σπίτι τους.

Κάποιες στιγμές το θεωρούσα τραγικό κάτι που άλλοι μπορεί να μην το είχαν καθόλου εκτιμήσει σε εμένα να έλειπε τόσο πολύ.
Το μόνο που νοστάλγησα από το παλιό μου σπίτι, ήταν το σκυλί μου, ο Ρόξυ. Και τα λουλούδια μου. Προσπάθησα να φυτέψω το μπαλκόνι αλλά....δεν ήταν όπως το σπίτι.
Και η βροχή όταν έπεφτε, έμοιαζε με ξένη. Δεν άκουγα πια τον ήχο της όταν άγγιζε το χώμα, ούτε καταλάβαινα την παρουσία της στα κεραμμύδια. Πολλές φορές δεν ήξερα ότι βρέχει. Μα μπροστά στην ηρεμία μου μπορούσα να τα ξεπεράσω όλα.

Έτσι από βλαχάκι μια ζωή, κατέληξα να προσπαθώ να ζω στην πόλη.
Δειλά δειλά στο φροντιστήριο είχα κάνει γνωριμίες. Αυτό σήμαινε για μένα ότι είχα ξαναρχίσει να είμαι ευγενική με ξένους, κοινωνική και σίγουρα κανένας δεν έβλεπε σε μένα το αγρίμι που είχα δει εγώ στον εαυτό μου.

Μάλιστα μια παρουσία εκεί με ξεχώρισε....ή την ξεχώρισα; Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη.
Εγώ που σπάνια κάνω φιλίες με γυναίκες, τη Νίκη τη συμπάθησα από τις πρώτες μας κουβέντες.

Ίσως γιατί είχε δύο κατάμαυρα μάτια που μου θύμιζαν κάποιον.
Ή ίσως γιατί οι συμπτώσεις στη ζωή μου δεν είχαν τελειώσει ακόμα.....

"To really love a woman to understand her
you've got to know what deep inside
hear every thought see every dream and give her wings
when she wants to fly and when you find yourself lying helpless in her arms
You know you really love a woman
When you love a woman you tell her that she's really woman
When you love a woman you tell her that she's the one
She needs somebody to tell her that it's gonna last forever
So tell me have you ever really really, reallly ever loved a woman? "

Ξανά απ' το μηδέν

2006-05-14T22:19:00.000+03:00

Δεν κατάφερα τελικά να πείσω τον Λευτέρη να φύγουμε από κείνο το σπίτι. Δεν ευσταθούσε καμμία δικαιολογία από αυτές που έλεγα μα και τα υπόλοιπα σπίτι που είχα βρει μόνη μου δεν ήταν καν λειτουργικά πόσο μάλλον όμορφα.....

Έτσι θεώρησα πως απλά έμπαινα σε μια νέα δοκιμασία. Όταν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα πρόβλημα, το αντιμετωπίζεις.

Η μετακόμιση ήταν και η μόνη ενέργεια που με ώθησε αναγκαστικά να βγω στον κόσμο ξανά. Η ευτυχία μου τότε ήταν ότι δεν τον έβλεπα πουθενά, δεν είχαμε συναντηθεί καν τυχαία, έτσι προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν εντάξει.

Έστησα ένα καινούριο σπιτικό μα με μια διαλυμένη οικογένεια. Ο Λευτέρης έφυγε από το σπίτι. Η σιωπή που είχε μπει ανάμεσά μας, δεν ήταν ό,τι το καλύτερο. Για το μόνο που στενοχωριούμουν ήταν ότι του είχα προκαλέσει τόσο πόνο όσο δεν πίστευα ποτέ ότι μπορώ να κάνω.

Γύριζε, έβλεπε τα παιδιά, μας φρόντιζε, μας ψώνιζε, ήταν ευγενικός απέναντί μου...αλλά μέχρι εκεί. Δεν είχα λόγια να του πω. Να πω τι; Ότι τον πρόδωσα; Ότι λυπόμουν; Ότι είχα μετανοιώσει; Τέτοιες στιγμές τα λόγια είναι όχι μόνο περιττά αλλά και πολύ επώδυνα.....

Σιγά σιγά άρχισα να ξυπνάω από το λήθαργό μου....

Μέσα στην πόλη άκουγα την κίνηση, τους ανθρώπους, ένοιωθα ξανά ζωντανή, πως είμαι μέρος του κόσμου.
Ξεμύτιζα δειλά δειλά.... Ήμουν στο κέντρο, μπορούσα να πάω οπουδήποτε με τα πόδια, έβλεπα πιο συχνά γνωστούς και φίλους, το σπίτι δεν έμενε χωρίς κόσμο ποτέ.
Όσοι με γνώριζαν ήξεραν πως κάτι συμβαίνει, οι φίλοι όμως δεν μου έκαναν ποτέ δύσκολες ερωτήσεις.
Γράφτηκα σε ένα φροντιστήριο, κι ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που μου χάρισαν πραγματικά ευτυχία. Θα έκανα ένα όνειρό μου πραγματικότητα μετά από 15 χρόνια αναβολών.

Σιγά σίγα έμπαινα ξανά στο διαδίκτυο, αυτή τη φορά ως ένας αδιάφορος χρήστης που θέλει να σκοτώσει την ώρα του.
Υπήρξε όμως κάποιος που ήθελε να με πληγώσει ακόμα πιο πολύ....

Ό,τι εμαιλς αντέλλασε ο Αναστάσιος με τη Γεωργία έρχονταν και στα δικά μου εισερχόμενα.... Φυσικά έγραφε και τα δικά του σχόλια από κάτω.... Κάποιος ήξερε την ιστορία μας, και ήθελε όπως έλεγε να μου ανοίξει τα μάτια να καταλάβω με τι άνθρωπο είχα μπλέξει.

Φωτογραφίες, ερωτικά μηνύματα, υποννοούμενα, λογοπαίγνια, όλα....
Τίποτα δεν άφησε ο άγνωστος που να μη μου το ανακοινώσει.

Πόνεσα πολύ. Όχι λόγω ζήλειας όμως. Απογοητεύτηκα γιατί μέχρι τότε πίστευα πως ό,τι μοιράστηκα με τον Αναστάσιο ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο, πολύ μοναδικό. Πίστευα πως το ίδιο αισθανόταν κι εκείνος, μα με ό,τι είχα διαβάσει δυστυχώς αυτό δεν αποδεικνυόταν με τίποτε.....

Προσπάθησα να μπλοκάρω την διεύθυνση εμαιλ μα ήταν από ανώνυμη διεύθυνση κι έτσι δεν γινόταν. Άρχισα να τα σβήνω χωρίς να τα διαβάσω. Προσπαθούσα να στήσω τη ζωή μου από την αρχή και δεν με βοηθούσε αυτό.
Αφού εκείνος με είχε διαγράψει απλά έπρεπε να μάθω να συνεχίσω.. Κι αφού του ήταν τόσο δύσκολο να μου πει την πραγματική αιτία που ήθελε να χωρίσουμε, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παρά να συνειδητοποιήσω την κατάσταση.

Αρχές Σεπτεμβρίου άρχιζαν τα κορίτσια σχολείο κι έτσι κάθε πρωί, ετοιμαζόμασταν μέσα στην τρελλή χαρά και πηγαίναμε. Αρχίζαμε σιγά σιγά να μαθαίνουμε πως πρέπει να περπατάμε από το πεζοδρόμιο, να κοιτάμε το δρόμο και τα αυτοκίνητα, να μη μιλάμε σε αγνώστους, να μην παίρνουμε καραμέλες από ανθρώπους που δεν ξέρουμε.....

Είχα χάσει χρόνο από τα παιδιά μου και ρούφαγα την κάθε στιγμή. Συνειδητοποίησα ξαφνικά τι όμορφο ήταν να λες καλημέρα σε όποιον συναντάς, να παίρνεις ζεστό ψωμί από το φούρνο, να χαζεύεις λίγο τον κόσμο πριν γυρίσεις σπίτι να μαγειρέψεις. Εκεί που ζούσα πρώτα ήταν ερημιά, χρειαζόμουν μεταφορικό μέσον για να κάνω τέτοιες μικρές δουλίτσες αφού οδηγούσα για 10 χιλιόμετρα πρώτα.

Μόνο που οι συμπτώσεις δεν θα σταματούσαν εδώ....

Τον ίδιο δρόμο έπαιρνε και ο Αναστάσιος κάθε πρωί για να πάει στο μαγαζί του.
Και μοιραία, συναντηθήκαμε στο δρόμο ξανά......

"Είδα μέσα στη βουή
την παλιά μου αγάπη
τόσες θύελλες εκεί
τόσες πυρκαγιές....

Πως να κλείσει η πληγή
πως να βγει τ' αγκάθι
γιατί, βρήκαμε γιατί,
τόσες αφορμές..;;"

Ο πάτος

2006-05-14T22:13:00.000+03:00

Κοιμόμουν όλη μέρα. Και όλη νύχτα.

Σηκωνόμουν το πρωί, ετοίμαζα τα παιδιά για τον παιδικό, τα έπαιρνε ο Λευτέρης κι εγώ ξαναπήγαινα να κοιμηθώ.
Έκλεισα κινητά, σταθερά, θάφτηκα μέσα σε ένα δωμάτιο 2Χ2.
Δεν έβγαινα έξω ούτε στην αυλή για κανέναν λόγο.
Μου ήταν όλα αδιάφορα. Μόλις διαπίστωσα και πόσο ευσυγκίνητη είχα γίνει, έπαψα να ανοίγω και την τηλεόραση. Δεν πλησίαζα τίποτα που να είχε μουσική.
Για πάνω από 3 μήνες δεν άντεχα τη μουσική. Με κλειστά τα μάτια νόμιζα πως τίποτα δεν μπορούσε να μου τον θυμίσει. Δεν ξαναπήγα στη μεγάλη πόλη. Έκανα το ίδιο μου το σπίτι κελί, με την ψυχή μου κρατούμενη, τιμωρημένη για όσα είχε νοιώσει.

Ξυπνούσα λίγο πριν το μεσημέρι, μαγείρευα, κι έπεφτα ξανά για ύπνο. Δεν με έβλεπε πια κανείς. Ούτε οι δικοί μου που έμεναν απέναντι, ούτε ο άντρας μου μα ούτε και τα παιδιά μου.
Όποιος φίλος κι αν με πλησίασε εκείνο τον καιρό, δεν τον θυμάμαι. Ό,τι κι αν μου είπαν, έμειναν έξω από τα τείχη που είχα φτιάξει. Ήμουν σε λήθαργο.....ακόμα και όταν ήμουν ξύπνια. Θυμάμαι μόνο μαύρο από εκείνο τον καιρό.

Πατζούρια κλειστά, κουρτίνες κλειστές, η πόρτα μου κλειδωμένη. Εγώ απούσα. Η μόνη μου έξοδος όταν αναγκάστηκα να με μεταφέρουν με νεύρωση στομάχου. Σε ένα νοσοκομείο όπου η ζωή και ο θάνατος περπατάνε δίπλα δίπλα το σοκ της πραγματικότητας δεν με συγκίνησε. Έφυγα το ίδιο βράδυ με τις πυτζάμες μου κι ένα ταξί για να κλειστώ στην ασφάλεια του κελιού μου.

Με χώριζε στη μέση η αγάπη μου για εκείνον και η εμπιστοσύνη μου που είχε προδώσει τόσο εύκολα. Δεν είχα καμία απαίτηση από εκείνον ποτέ, μα το να με υποτιμήσει, δεν του το είχα επιτρέψει ποτέ.

Και τότε βρήκε την ευκαιρία ο πατέρας μου να ξεκινήσει τον πόλεμο. Πάντα το θεωρούσα άνανδρο να χτυπάς κάποιον που είναι ήδη γονατισμένος, μα τώρα, μετά από τόσο καιρό, νομίζω πως αν δεν ήταν εκείνος δεν θα είχα σηκωθεί ποτέ.
Δεν φοβόμουν πια για το τι θα έχανα. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Ή έτσι νόμιζα.
Νόμιζα πως είχα χάσει εμένα, άρα όλα τα υπόλοιπα ήταν ασήμαντα. Μέχρι που ο πόλεμος ξεκίνησε, κάποιοι του είχαν πει για κάποιον που είχαν δει μαζί μου, μέσες άκρες, και με απείλησε ότι θα του κάνει κακό.

Ή θα συμμορφωνόμουν με ό,τι σχεδίαζε και θα του έλεγα ποιος ήταν αυτός που είχα ατιμάσει το οικογενειακό μας όνομα, ή θα τον έβρισκε μόνος του και θα τον διέλυε. Ήξερα τι ήταν ικανός να κάνει. Το είχα δει πολλές φορές στο παρελθόν με διάφορα άτομα και διαφορετικές καταστάσεις. Υπήρξαν φορές που λυπήθηκα τον ξένο κόσμο και μίσησα τον ίδιο μου τον πατέρα. Ήξερα.... και γιαυτό φοβήθηκα.
Ήξερα τον πατέρα μου μα συνειδητοποιούσα και την αδυναμία του Αναστάσιου. Ο "κόσμος" είχε ήδη φύγει μία φορά από το σπίτι με το παιδί και από τις κουβέντες που μου είχε πει κατάλαβα πως της ήταν πολύ εύκολο να τον τιμωρήσει στερώντας του το παιδί τους.
Ήξερα πως στο ένα μαγαζί, υπήρχε ο πατέρας του. Κακά τα ψέμματα αυτόν ήξεραν οι πιο παλιοί, αυτός είχε συνεχίσει για πολλά χρόνια το όνομα του πατέρα του και ο Αναστάσιος ήταν ακόμα στην αρχή. Μάλλον υπό επιτήρηση από ένα αφεντικό που ήθελε τα πάντα να γίνονται όπως γνώριζε αυτός. Δεν δεχόταν ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και δεν νομίζω πως πίστεψε ποτέ στις ικανότητες του γιού του. Δεν έφυγε από το μαγαζί ούτε κι όταν πήρε τη σύνταξη...
Και τότε ξύπνησα. Όχι απλά ξύπνησα, πήδηξα μέχρι το ταβάνι. Ό,τι κι αν γινόταν ο Αναστάσιος δεν ήθελα να πάθει τίποτα.
Μέρες και νύχτες πέρασαν μέσα σε απειλές, φοβέρες, προειδοποιήσεις. Και μια μέρα που με πήρε ένας οικογενειακός φίλος δικηγόρος τηλέφωνο, χτύπησα τη γροθιά μου στο μαχαίρι.

Σκόπευαν να μου κάνουν ασφαλιστικά μέτρα να μου πάρουν τα παιδιά. Και εκεί σκύλιασα. Τα βρόντηξα όλα στα μούτρα τους κι έφυγα. Φόρτωσα χαρτοκιβώτια νουνού, έδωσα μια κλωτσιά στην πόρτα του πατρικού μου σπιτιού, φώναξα τον πατέρα μου και του είπα πως του τα χαρίζω όλα. Τα γραμμάτια από το πατρικό που είχα πληρώσει, το δικό μου σπίτι που είχα χτίσει με τόσες στερήσεις, την περιουσία στο όνομα και των δύο μας, όλα δικά του. Τα επιδόματα, τις άδειες, το ΙΚΑ, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα για όσα χρόνια δούλευα στο μαγαζί, όλα χάρισμά του.
Αν πείραζε μια τρίχα από τα μαλλιά των παιδιών μου, θα πήγαινα δικαστικώς, θα έπαιρνα ό,τι μου αναλογούσε, και ορκίστηκα πως ό,τι έπαιρνα, θα το μοίραζα σε ιδρύματα που ασχολούνται με παιδιά.Του είπα πως του είχαν πει ψέμματα για την όποια παράνομη σχέση του είχαν πει, πως με συκοφαντούσαν κι άλλα....ψέμματα.

Τα λεφτά όμως πάντα ήταν το ευαίσθητο σημείο του πατέρα μου.... Κι ευτυχώς έπιασε. Έφυγα νύχτα και πήγα στη μεγάλη πόλη. Έψαχνα αρκετό καιρό για σπίτι... Άμα έχεις αφήσει 2 σπίτια που έχεις φτιάξει κάνοντας φοβερές οικονομίες, στερώντας από τον εαυτό σου πολλά σαν παιδί και σαν έφηβη, και παλάτι να μου έβρισκαν, πάλι δεν θα μου άρεσε. Ένα πρωί, ήρθε ο Λευτέρης, με κάτι κλειδιά στο χέρι του και μου είπε για ένα σπίτι όνειρο.

Η συμπεριφορά του ήταν πολύ ευγενική. Τόσο που μου ερχόταν να ουρλιάξω. Προτιμούσα να με βρίσει, να μου φωνάξει, να ξεσπάσει με όποιο τρόπο ήθελε. Δεν άντεχα και τη δική του σιωπή.

"Είμαι ο πατέρας των παιδιών, δεν είμαι;"
μου απάντησε ένα βράδυ που προσπαθούσα να βρω τη δύναμη να του πω.

"Κι αν δεν μου το στερήσεις και αυτό, άσε με να κάνω αυτό που πρέπει."

Ένα χαστούκι ούτε καν θα με ενοχλούσε.... Αυτό με πέθανε.

Η τραγική ειρωνεία ήταν πως το σπίτι αυτό, ήταν σχεδόν δίπλα από εκεί που άραζε το αυτοκίνητό του ο Αναστάσιος. Ένα δρόμο πιο κάτω από το πρώτο μας ραντεβού, από το σημείο που είχαμε συναντηθεί πολλές φορές, εντελώς "συμπτωματικά" για να τον δω λίγο μόνο του.... Η μεριά που πήγαινα να δω όταν έκλεινε το μαγαζί, αν φεύγοντας ήταν καλά, έστω κι αν εκείνος δεν με έβλεπε ποτέ.
Θυμάμαι μπήκα στο σπίτι που ήταν πραγματικά πανέμορφο και δεν ήξερα τι να κάνω....; Να κλάψω ή να γελάσω.....; Βρήκα χίλιες δύο δικαιολογίες. Ήθελα να φύγω από εκεί, αισθανόμουν σαν ποντίκι στη φάκα, μα η αλήθεια ήταν πως τίποτα από όσα έλεγα δεν ευσταθούσε.

"Για φαντάσου να φύγεις από εκεί και να βρεις σπίτι στη μεγάλη πόλη.... Θα μπορώ να περνάω κάθε μέρα να σε βλέπω!!!"

μου είχε πει σε μια κουβέντα που είχαμε κάνει μήνες πριν ο Αναστάσιος, όταν του είχα πει πως θέλω να βγω από το κελί μου....

"Και που ξέρεις ότι όταν γίνει αυτό θα είμαστε μαζί;" τον ρώτησα....
"Θα είμαστε.... Γιατί σ'αγαπάω πάρα πολύ. Είσαι ό,τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί. Μαζί σου γνώρισα όμορφες καταστάσεις που είχα ξεχάσει, ένοιωσα τον έρωτα που δεν με άφησαν ποτέ να νοιώσω, μου δίνεις φτερά όταν όλοι γύρω με τσακίζουν. Όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν γίνει, πάντα θα έρχομαι να σε βρω...."

Από τις φορές που η διορατικότητά μου είχε λειτουργήσει, κι από τις σπάνιες που διάβασα όμορφα λόγια του..... Να όμως που είχα βγει αληθινή.

Όταν ρυθμίσετε λοιπόν, τη διαθήκη
Και του μερίδιο δοθεί του καθενός
Εμένα αφήστε μου το δρόμο που μου ανήκει
Αυτόν που διάλεξα να πάρω μοναχός
Σε διαθήκη με σημαίες και συνθήματα
Εγώ είμαι ελεύθερος αέρας που φυσά
Εγώ έχω φίλους τα βουνά κι όλα τα κύματα
Εγώ έχω αδέρφια τα ποτάμια, τα πουλιά.....

Το ξέσπασμα

2006-05-14T22:10:00.000+03:00

Κι έτσι άρχισε η κατηφόρα... Και εγώ σε σχήμα μπαλίτσας.... (καλά..βαρελάκι μην τα χαλάσουμε.....) έκανα την αρχή και δεν σταμάταγα με τίποτα....Ο συνέταιρος αγρόν αγόραζε και άνοιγε τρύπες στο καράβι του Αναστάσιου, σε ολοστρόγγυλο σχήμα.

Κάποιες που του ξέφευγαν, φρόντιζε να τις μαρκάρει για το μέλλον ώστε να ξαναπροσπαθήσει να τις μεγαλώσει ανάλογα με τη διάθεση. Κάπου εκεί ήταν που του ξέφυγαν του Αναστάσιου ότι αγόρασε αυτοκίνητο ο συνέταιρος αλλά.....πλήρωνε αυτός τα γραμμάτια, άλλα κουβέντιαζαν στις συναντήσεις κι άλλα γίνονταν στο μαγαζί, έκλειναν ραντεβού να μιλήσουν για το μαγαζί και ο συνέταιρος πήγαινε ρομαντικά διήμερα και εξαφανιζόταν....κι άλλα τέτοια τρελά.

Τρελά δηλαδή για μένα. Ο Αναστάσιος πιεζόταν μεν, φόρτωνε, στενοχωριόταν αλλά......δεν μίλαγε. Κι αυτή ήταν η μεγάλη μας διαφορά. Ή μάλλον μία από τις μεγάλες μας διαφορές. Βλέπαμε το ίδιο πράγμα αλλά με διαφορετική ματιά...

Εγώ ας πούμε δεν θα μπορούσα ποτέ σε ό,τι με αδικεί να κλείσω το στόμα μου. Βέβαια εγώ δεν είχα κάνει συνεταιρισμό με τον ίδιο μου τον πατέρα, όχι με έναν συγγενή που το επαγγελματικό παρελθόν του δεν ήταν και το καλύτερο βιογραφικό για όποια συνεργασία τύχαινε.

Μετά από μια απογραφή στο ένα μαγαζί, γιορτές με συνεχές ωράριο, φοβερή κούραση, κάποιες ζαλάδες και μια λιποθυμία του, αποφάσισε να πάει στο γιατρό να κάνει κάποιες εξετάσεις. Οι λίγες γνώσεις που είχα για την ασθένειά του δεν με βοηθούσαν να ηρεμήσω, ήλπιζα όμως όποια κι αν ήταν τα αποτελέσματα να μου πει την αλήθεια.

Μετά την ανακοίνωση ότι όλα ήταν καλά, η συμπεριφορά που ακολούθησε ήταν ό,τι χειρότερο μπορεί να βιώσει άνθρωπος. Με απέφευγε. Με έναν πολύ δηκτικό τρόπο, τον τρόπο της σιωπής, της απαξίωσης. Άρχισα πάλι να παλεύω να πάρω μια απάντηση, να μάθω τι συμβαίνει, τι είχε, να προσπαθώ μέσα στην απομόνωση που με είχε να δω τι λύσεις υπήρχαν για προβλήματα που...φανταζόμουν ότι είχε.

Περνούσαν οι μέρες να περιμένω ένα μήνυμα στο κινητό, οι νύχτες για ένα εμαιλ, να κουβεντιάσουμε. Εγώ έστελνα δέκα, για να πάρω μια ξερή απάντηση, ότι είναι καλά και τίποτα άλλο. Κάποιες φορές μου έλεγε πως δεν έμπαινε καθόλου και γιαυτό δεν μου έστελνε μηνύματα...μα η αλήθεια ήταν άλλη τελικά.....

Η επικοινωνία του με τη Γεωργία είχε φουντώσει...φρόντισε μάλιστα να την εξυπηρετήσει και σαν φίλη που ήταν, να της κάνει δώρο και μια κάμερα....Κι όταν τελικά μιλήσαμε για λίγο και μου είπε πόσο χάλια ήταν με τα όσα συνέβαιναν και στα δύο μαγαζιά, έκανα ένα βήμα πίσω και άφησα το δίκιο μου στην άκρη.

Θυμάμαι είχα κερδίσει σε ένα αυγουλάκι Κinder ένα χαμστεράκι που σήκωνε βάρη...και το φύλαξα για να του το δώσω μια και τον φώναζα χαιδευτικά χαμστεράκι έτσι που έτρεχε όλη μέρα...... Όταν του ζήτησα πια πιεσμένη εντελώς από την άγνοια και τις θεωρίες του μυαλού μου για το τι μπορεί να συμβαίνει, να συναντηθούμε, ήμουν χαρούμενη που δέχτηκε και που θα τον έκανα να χαμογελάσει με το χαζό δωράκι μου...

Συναντηθήκαμε κι ήταν 7 Μαϊου , ώρα 21:45. Τον ρώταγα τι συμβαίνει, τι πρόβλημα υπήρχε και σιωπούσε. Καθόταν με βλέμμα καρφωμένο στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, με είχε δει ότι καθόμουν δίπλα του; Ρωτούσα κι άκουγα τη σιωπή...
Ξαναρωτούσα...και πάλι σιωπή.

Και τελικά, έκανε το μεγάλο μπαμ!Μου είπε πως κουράστηκε όλοι να τα περιμένουν όλα από αυτόν, ότι δεν ανέχεται άλλο να τον κοροιδεύουν, ότι δεν μπορεί πάντα αυτός να βρίσκει λύσεις για όλα, ότι τον εκμεταλλεύονταν, ότι δεν τον υπολόγιζαν, ότι όλοι είχαν καθίσει πάνω στο κεφάλι του και τέρμα, αυτό ήταν. Μέχρι εκεί και μη παρέκει....

Χείμαρρος......Πρώτη φορά τον είδα έτσι.. Ο πάντα αισιόδοξος άντρας που είχα γνωρίσει δεν υπήρχε. Στη θέση του έβλεπα έναν πολύ κουρασμένο, προβληματισμένο, σχεδόν άρρωστο άντρα που μου ήταν ξένος.

"Τέρμα! Αρχίζω να διαγράφω όλους και όλα!"
"Κι εμένα; Εγώ τι έκανα; Δεν μ'αγαπάς πια;"
"Κι εσένα! Η αγάπη δεν έχει καμμία σημασία......"

Του ζήτησα να με κοιτάξει στα μάτια μα δεν το έκανε.... Πήρα την παλάμη του, την άνοιξα κι άφησα το χαμστεράκι στα χέρια του...

"Ήθελα μόνο να σου φτιάξω το κέφι.... Πάρτο, είναι για σένα. Θα γίνει όπως θες......"

Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα. Κι ήταν η πρώτη φορά που δεν κοίταξα πίσω.
Η ώρα ήταν 22:12.

Θα τα βροντήξω όλα κάτω και θα φύγω,
Θα τα βροντήξω σου το λέω αληθινά,
Μου ΄χετε φάει τη ζωή μου λίγο λίγο
Θα τα βροντήξω και θα πάρω τα βουνά..
Όλους και όλα τα σιχάθηκα
Δεν θέλω πια κανέναν
Όλους και όλα τα σιχάθηκα
Και πιο πολύ εσένα......

Χωρίς λόγια

2006-05-14T22:09:00.000+03:00

-Χριστός Ανέστη...και χρόνια σου πολλά. Εύχομαι πάντα δυνατός, γερός και ευτυχισμένος. Να σε χαίρονται όσοι σε αγαπούν και να μπορείς να νοιώθεις ελεύθερος να δημιουργείς... Τι δώρο να σου κάνω;

-Ευχαριστώ. Δεν θέλω τίποτα. Τα δώρα δημιουργούν υποχρεώσεις.

-Αυτό βρήκες να πεις σε μένα;

Σιωπή....

Sms πριν κάποιο καιρό..... Αυτός στο δρόμο για την Αθήνα, κι εγώ στο κελί μου....
Όσο πιο δυνατά αγαπάς, με τόση δύναμη οπλίζεις το χέρι με το στιλέτο....

Μα τι όνειρα θάκανες
αν δεν ήμουν στο πλάι σου
κι αν δεν άπλωνα τη καρδιά μου για μαξιλάρι
Αν σκιά σου δεν ήμουνα
καρδιά που δεν φοβάται
Μα τι όνειρα θάκανες
σε έναν κόσμο που δεν σε λυπάται....
Εξαρτάται μου λες....

Ηλίθια

2006-05-14T21:59:00.000+03:00

Θα συνέχιζε το ταξίδι του για άλλες δύο μέρες. Ήδη από το ξενοδοχείο είχε μιλήσει με τον κόσμο του και δήλωνε πως ήταν σε άλλη πόλη από εκείνη που ήταν. Δεν μου ζήτησε να πάω μαζί.... Το πρωί αγχώθηκε τόσο πολύ γιατί είχε ήδη αργήσει και δεν θα προλάβαινε να κάνει όσα είχε σχεδιάσει κάνοντάς με να νοιώθω πολύ άσχημα.

Να θέλω να το βάλω στα πόδια. Και το έκανα. Ντύθηκα, κατέβηκα, τον χαιρέτησα τυπικά μπροστά στη ρεσεψιόν, εκείνος θα έπινε καφέ κι εγώ.... προσπαθούσα να καταλάβω τι λάθος έκανα.

Γυρίζοντας στη μικρή μας πόλη και οι δύο, είχα έναν λογαριασμό απλήρωτο στο όνομά μου.
Εκείνος είχε ξεχάσει τα εισιτήρια από τα διόδια στο αυτοκίνητο και ο "κόσμος" του βγήκε να ελέγξει.
Κι έγινε ο χαμός. Φωνές, τσακωμοί και φυσικά...δεν ήμουν απλά το τρίτο πρόσωπο πια..... Με έμαθε κι εκείνη.

Στο μαγαζί, η δουλειά είχε μείνει πίσω. Ούτε η αδελφή του, ούτε ο πατέρας του ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν. Πήγε και πνίγηκε στη δουλειά. Δεν πήγαινε σπίτι το μεσημέρι, ούτε για να φάει. Προσπαθούσε να προλάβει τα ασυμάζευτα, ξενυχτούσε, δεν είχαμε μιλήσει παρά μονάχα μερικά λεπτά στο τηλέφωνο.
Κι αυτός που άκουγα, δεν ήταν καλά. Στο σπίτι τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο και οι συνομιλίες το βράδυ διακόπηκαν.
Τα πρωινά του μηνύματα μου ανέφεραν πως είτε δεν είχε μπει, είτε είχε μπει για λίγο για να απαντήσει σε επαγγελματικά εμαιλς και να κλείσει γιατί ο έλεγχος ήταν από πάνω του. Κάποια στιγμή, συναντηθήκαμε στο δρόμο εντελώς ξαφνικά, κι αυτός που είδα ήταν σε μαύρα χάλια. Πανικοβλήθηκα. Δεν ξέρω γιατί μα, φοβόμουν συνεχώς για εκείνον.

Και φοβόμουν πως αν ποτέ πάθει τίποτα, εγώ δεν θα το μάθαινα. Και αυτό μου δημιουργούσε περισσότερο πανικό. Εκείνος ήταν πάντα αυτός που όριζε πότε θα μιλήσουμε, εκείνος έπαιρνε τηλέφωνο, εκείνος είχε την τελευταία λέξη για το αν θα μπορούσαμε να συναντηθούμε.
Εγώ απλά έβρισκα τρόπους να μπορώ.

Δεν με πείραζε όμως αυτό. Με έκανε πιο δυστυχισμένη να ξέρω πως εκείνος δεν ήταν καλά παρά ό,τι άλλο περνούσε από το χέρι μου. Όλα τα άλλα τα πάλευα..... όταν όμως εκείνος είχε προβλήματα, εγώ δεν μπορούσα να βοηθήσω. Και η ανάγκη μου να του δηλώνω παρούσα για να δείχνω πως δεν θα άφηνα τίποτα να το περάσει μόνος του μάλλον περισσότερο πρόβλημα του δημιουργούσε.

Εκείνος είχε μάθει μόνος.....

Η κατάσταση αυτή τράβηξε καιρό. Ο συνεταιρισμός στο νέο μαγαζί με ένα συγγενικό πρόσωπο είχε εμφανίσει τα πρώτα προβλήματα και εκείνος ήταν που προσπαθούσε με χίλιους τρόπους να βρει μια λύση. Σκόνταφτε όμως στην αδιαφορία των υπολοίπων που θεωρητικά είχαν την ευθύνη του μαγαζιού, και δεν έκαναν τίποτα. Μα....αν το καράβι δεν είναι δικό σου, τι σε μέλλει κι αν βυθίζεται; Ήταν από τις ελάχιστες φορές που τον άκουγα να λέει πόσο είχε μετανοιώσει...

Και λυπόμουν γιατί το νέο μαγαζί ήταν ένα όνειρό του που το σχεδίαζε μήνες.... Τότε μου ήρθε μια σημαντική πρόταση για δουλειά αλλά στο εξωτερικό. Οι προοπτικές πολύ καλές, τα οικονομικά άριστα, το μέλλον εξασφαλισμένο. Υπήρχαν πιθανότητες ανοίγματος, και συνεργασίας με Ελλάδα και η αλήθεια ήταν ότι με έβαλε σε δίλημμα αυτή η πρόταση.
Η κατάσταση με τους δικούς μου είχε αρχίσει να παίρνει εκνευριστικές διαστάσεις, τόσο ώστε να αποφεύγω να βγαίνω από το σπίτι μη τυχόν και συναντηθούμε και αρχίσει η γκρίνια. Γκρίνια για το μαγαζί που δόθηκε, για τα έπιπλα που δεν πουλήθηκαν, γκρίνια για εκείνο, γκρίνια για το άλλο.... Ουσιαστικά, γκρίνια γιατί για πρώτη φορά δεν έκανα το δικό τους, δεν έβαλα κανενός το συμφέρον πάνω από τη δική μου ηρεμία. Σύντομα θα ξεκινούσε και ο πόλεμος μεταξύ μας..... Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να φύγω...
Μα η καρδιά μου είχε ρίξει άγκυρα...... πως να να φύγω όταν όλα με κρατούσαν εδώ;

Περίμενα βράδυα να εμφανιστεί με ένα του μήνυμα να μιλήσουμε λίγο.... Ήθελα να μου πει τη γνώμη του, ήθελα να μάθω τι κάνει, ήθελα να είμαι κοντά του όσο περνούσε δύσκολα...Μα μετά σκέφτηκα πως εγώ ήμουν η αιτία που υπήρχαν προβλήματα στο σπίτι του.

Και θυμήθηκα μία από τις αρχικές μας υποσχέσεις, πως η οικογενειακή κατάσταση δεν θα ενοχληθεί ποτέ και από κανέναν. Σκεφτόμουν πως έπρεπε να του πω να χωρίσουμε. Μα δεν μου ήταν εύκολο. Όχι το να το πω. Αλλά να το τηρήσω. Όχι τόσο από τη δική μου αδυναμία. Η ξεροκεφαλιά μου ήταν πάντα ατού σε τέτοιες περιπτώσεις, μα αν εκείνος εμφανιζόταν ξανά.... με λύγιζε όποια κουβέντα κι αν μου έλεγε.....

Κι όταν κάποιο βράδυ μπήκε ξαφνικά και μιλήσαμε.... μου ζήτησε να μη φύγω. Ήξερε πως ήταν ευκαιρία η πρόταση αυτή. Και ήξερα πως θα δεχόταν την όποια απόφασή μου. Μα εγώ είχα αποφασίσει εδώ και μήνες τι ήθελα. Εκείνος έμοιαζε μόνο να μην το θυμάται.

Ανάμεσα στα νάζια του έρωτα ήταν και οι κωδικοί από τα εμαιλς. Ως ένδειξη εμπιστοσύνης ανταλλάξαμε τους κωδικούς μας ώστε να αποδείξουμε την αλήθεια των όσων λέγαμε μέχρι τότε. Είχα μπει στο δικό του λίγο πριν πάμε στην Αθήνα. Κι είχα βρει μια συνομιλία του με μία Γεωργία και μια δήλωσή του:

"Θα σου έλεγα να έρθεις μαζί μου στην Αθήνα αλλά θα το καταλάβαιναν πολλοί οπότε δεν λέει....."

Η δικαιολογία του ήταν πως η Γεωργία ήταν παιδική φίλη. Μεγάλωσαν μαζί, πήγαν μαζί σχολείο, είχαν κρατήσει επαφές και πως ακόμα και εποχές που είχαν και οι δύο και την ελευθερία και το χρόνο δεν έγινε τίποτα μεταξύ τους γιατί δεν το ήθελαν.
Τον πίστεψα.
Και μετά από καιρό, το μεσαίο μου όνομα έγινε Ηλίθια.

Κι αν δεν αντέχεις τη θέα του αίματος, μην χτυπάς ποτέ τη γροθιά σου στο μαχαίρι......

Μια νύχτα

2006-05-14T21:51:00.000+03:00

Εκείνο το βράδυ έμαθα πολλά... Για το πως είχε περάσει σαν φοιτητής στο εξωτερικό, για τις σχέσεις του με τις γυναίκες, για την οικογένειά του. Ακόμα κι όταν τα πράγματα ήταν σκούρα, γιατί ποτέ του δεν του άρεσε να μειώνει κανέναν, δεν απαντούσε κι άλλαζε θέμα ευγενικά αλλά σταθερά.

Και στο θέμα οικογένεια άλλαξε πολλές φορές θέμα.

Ό,τι είχα μάθει τότε ήταν σκόρπιες πληροφορίες κάποιες χωρίς καμία σύνδεση μεταξύ τους μα η καρδιά μου πολλές φορές σφίχτηκε σε κάποιες δηλώσεις του. Έμαθα τι έκανε να τρώει και τι όχι εξαιτίας της ασθένειάς του, μα ντράπηκα να ρωτήσω κάτι παραπάνω φοβούμενη πως θα του θυμίσω άσχημες αναμνήσεις.

Θυμάμαι έντονα το φόβο μου να κοιτάξω το σημάδι των εγχειρήσεων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε δεν το είχα δει καθαρά μα παρόλα αυτά το μισούσα. Το μισούσα γιατί τον είχε βάλει ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο.

Θυμάμαι πως μέχρι να ξημερώσει το είχα αγαπήσει τούτο το σημάδι πια... Γιατί ήταν ο λόγος που είχα το σώμα του στην αγκαλιά μου, που άκουγα την καρδιά του να χτυπά δίπλα στη δική μου, που ήταν ζωντανός και αυτό με είχε κάνει εμένα τυχερή να τον γνωρίσω...

Ήταν το μοναδικό βράδυ που δεν μου έγραψε τίποτα από όσα ένοιωσε. Μου τα είπαν όλα τα φιλιά του, η αγκαλιά του, η φωνή του...
Δεν χόρταινα να τον ακούω. Ακόμα κι όταν ένοιωθα πως τον πίεζα να βάλει τα συναισθήματά του σε λέξεις εγώ συνέχιζα. Έτσι όπως ήμασταν, δεν θα μπορούσε να με αποφύγει. Δεν θα μπορούσε να σιωπήσει. Δεν θα μπορούσε να βρει καμμία δικαιολογία αν εγώ είχα βάλει πείσμα να μάθω μια απάντηση.

Κι είδα έναν άντρα να αγωνίζεται να κρατήσει σε ισορροπία τον εαυτό του, να μη μου ομολογήσει πολλά και εκτεθεί, να μην ομολογήσει κάτι περισσότερο και βρεθώ στη θέση εκείνη όπου θα μπορούσα να κριτικάρω άτομα που ο ίδιος δεν είχε δύναμη να κρίνει τι του είχαν κάνει στη ζωή του....

Θεωρούσα τη νύχτα μας τόσο σημαντική, κι εγώ ένοιωθα πολύ δυνατή. Ήταν δίπλα μου εκείνος.

Περπατήσαμε χέρι χέρι πηγαίνοντας για φαγητό...γυρίσαμε ξανά χέρι χέρι. Άγνωστοι ανάμεσα σε αγνώστους...Το αίσθημα της ελευθερίας μας είχε μεθύσει και τους δύο. Κι όταν γυρίσαμε συνεχίσαμε να συζητάμε ατελείωτα, λες και φοβόμασταν πως το επόμενο λεπτό θα τελείωνε αυτή η ελευθερία και θα κατέβαιναν οι μπάρες του κελιού μας.

Εκείνο το βράδυ όταν αποκοιμήθηκε, εγώ έπρεπε να φτιάξω το άλλοθί μου...
Σαν κυνηγημένη διέσχισα σχεδόν τη μισή Αθήνα για να πάω στο σπίτι που θα με φιλοξενούσε, να ανακατέψω το κρεβάτι, να αποφύγω το σκυλί του 2ου ορόφου να μη με πάρει χαμπάρι και ξεσηκώσει τον κόσμο γιατί δεν θα μπορούσα να ξαναφύγω, και να φύγω κρυφά πάλι μέσα στη νύχτα, να περπατήσω 40 λεπτά ως τον κεντρικό δρόμο και να βρω ταξί, να πάω σε φίλους που περίμεναν να με δουν, να προφασιστώ αδιαθεσία, να ταξίδέψω μέχρι την άλλη άκρη της Αθήνας ξανά για να είμαι κοντά του.
Την ώρα που πλησίαζα στο ξενοδοχείο κόντευε να ξημερώσει και οι πόρτες ήταν κλειστές.

Μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα... Δεν ήξερα πως δεν κλείνουν ποτέ....Μέχρι να το διαπιστώσω, ένοιωθα την καρδιά μου να βουλιάζει σε μαύρο χρώμα.
Δεν κράτησε όμως πολύ αυτό το συναίσθημα...κι έτσι ανέβηκα τρέχοντας από τις σκάλες, δεν άντεχα καν να περιμένω να έρθει το ασανσέρ, για να βρεθώ ξανά κοντά του.
Αναγκάστηκα να χτυπήσω την πόρτα αφού στον πανικό μου δεν είχα πάρει το κλειδί. Μόλις άνοιξε τον είδα που ανάσανε με ανακούφιση και με πήρε στην αγκαλιά του. Αγουροξυπνημένος, με ανακατεμένα μαλλιά, μάτια κουρασμένα.....Ξαφνιάστηκα....Μου είπε πως είχε ξυπνήσει πέντε λεπτά πριν χτυπήσω και με έψαχνε σαν τρελλός. Δεν ήξερε ότι έφυγα δεν ήξερε γιατί θα έφευγα χωρίς να του πω τίποτα....

Θυμάμαι πως τον είχε πιάσει το κεφάλι του.... και μετά από φοβερή προσπάθεια κατάφερε να αποκοιμηθεί. Τρελλή από ανησυχία, βλαστημώντας τον εαυτό μου που τον ανησύχησα τόσο πολύ, έμεινα ξάγρυπνη να τον
χαζεύω όπως κοιμάται....
Λίγο πριν το ξημέρωμα με νίκησε η κούραση... και η τελευταία μου σκέψη ήταν πως είμαι στον Παράδεισο.

Και πως ήμουν τόσο δυνατή να αντιμετωπίσω τα πάντα.

I could stay awake just to hear you breathing

Watch you smile while you are sleeping

While you're far away and dreaming

I could spend my life in this sweet surrender

I could stay lost in this moment forever

Every moment spent with you is a moment I treasure

I don't wanna close my eyes

I don't wanna fall asleep

Cause I'd miss you, baby

And I don't wanna miss a thing

Cause even when I dream of you

The sweetest dream will never do

I'd still miss you, baby

And I don't wanna miss a thing
Lying close to you feeling your heart beating

And I'm wondering what you're dreaming

Wondering if it's me you're seeing

Then I kiss your eyes and thank God we're together

And I just wanna stay with you

In this moment forever, forever and ever
I don't wanna close my eyes

I don't wanna fall asleep

Cause I'd miss you, baby

And I don't wanna miss a thing

"Έλα...."

2006-05-14T21:44:00.000+03:00

Εκείνες τις μέρες ήταν ευδιάθετος. Και μου το μετέδιδε. Έτσι ένοιωθα μια κάποια ασφάλεια πως δεν ήταν κάτι παροδικό, και πως για λίγο καιρό δεν είχα να φοβηθώ, ούτε σιωπές, ούτε τις κρίσεις πανικού όπως τις ονόμαζε, ούτε αποφάσεις για διακοπή.

Έτσι έφτασε η πολυπόθητη μέρα.... Το ταξίδι στην Αθήνα άρχιζε...

Δεν ήταν όλα όμως αγγελικά πλασμένα. Έμαθα ξαφνικά να λέω τα καλύτερα ψέμματα. Έπαψα να κοιτάω το Λευτέρη στα μάτια. Δεν άντεχα να περιμένω την επόμενη ερώτηση για να κατασκευάσω ένα ακόμη μεγαλύτερο ψέμμα. Φοβόμουν φριχτά μήπως πιαστώ. Όχι όμως γιατί θα έλεγα ψέμματα αλλά γιατί ίσως δεν θα με άφηνε να φύγω για την Αθήνα. Πόσο άδικος μπορείς να γίνεις... !

Ανέβηκα στο λεωφορείο εκείνη την ημέρα περιμένοντας ένα μήνυμα του Αναστάσιου για να με ενημερώσει το πότε θα ξεκινούσε κι αυτός. Η ώρα περνούσε κι εκείνος άφαντος. Όταν τελικά του έστειλα μήνυμα εκείνος δεν απάντησε. Ο φόβος ότι τα χιλιόμετρα θα μου φαίνονταν ατελείωτα δεν υπήρχε πια. Δεν είχαν νόημα τα χιλιόμετρα αν εκείνος αποφάσιζε να σιωπήσει ξανά.

Ήταν και η πρώτη φορά που του θύμωσα απίστευτα. Μα ήμουν κλεισμένη σε ένα λεωφορείο και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το μήνυμά του ήρθε αργά το μεσημέρι σχεδόν μόλις έφτανα και μου έλεγε πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα γιατί είχε δημιουργηθεί ένα πρόβλημα με την τράπεζα κι έτρεχε να μαζέψει λεφτά. Δεν θα ήταν εύκολο να έρθει. Όλο το απόγευμα έβραζα.... Τα έβαλα με μένα. Κάπου έπρεπε να ξεσπάσω την απογοήτευσή μου. Και παρά το γεγονός ότι εκείνο το απόγευμα ήταν κλειστά τα μαγαζιά, άρα θα ήταν σπίτι και δεν θα μπορούσε να μου στείλει μήνυμα, με το κινητό, εγώ έλαβα ένα... πολύ περίεργο από εκείνον μήνυμα....:

"Πως τα περνάς;"

Ήθελα να τον πνίξω... Με κορόιδευε κι από πάνω! Σκέφτηκα να μην απαντήσω αλλά σεβάστηκα ότι διακινδύνευε να μου στείλει μήνυμα από το σπίτι και δεν ήθελα να φανώ αγενής.

"Είμαι τόσο θυμωμένη που θέλω να σε πνίξω....." έγραψα... και το πίστευα.

Είχαν πάει όλα ανάποδα. Ήξερα ότι δεν έφταιγε απόλυτα αυτός. Μα δεν είχα κανέναν να τον μοιραστώ κι αν υπήρχε ένας άνθρωπος να καταλάβει την απογοήτευσή μου ήταν εκείνος.

"Τότε έλα στο ξενοδοχείο που διάλεξες μωρό μου κι αν αντέξεις....να το κάνεις. Σε περιμένω."

Τρελλάθηκα... Από τις σπάνιες φορές που σήκωσα τηλέφωνο και τον πήρα. Αν ήταν εκεί που έλεγε θα μπορούσε να μου μιλήσει. Αν ήταν σπίτι του και με δούλευε.....τότε μάλλον θα είχε πρόβλημα!!!!Το σήκωσε...κι εκεί που ξαφνικά είχε κολλήσει ο χρόνος, που η μέρα ήταν μουντή και το πήγαινε για βροχή, εκεί που η φάτσα μου είχε κολλήσει στο πάτωμα, η φωνή του με απογείωσε.
Αχ αυτή η φωνή.... Που δεν χόρτασα ποτέ να την ακούω... Που θα την ξεχωρίζω ανάμεσα σε χιλιάδες... Μια φωνή ενός άντρα που αγάπησα πάρα πολύ....

Ξεχνώντας όλα τα σχέδια, την προετοιμασία, το δώρο του για τα γενέθλιά του που είχαν περάσει εδώ και καιρό αλλά δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε για να του το δώσω, τα κεράκια που είχα πάρει στην τσάντα για να κάνουμε την ατμόσφαιρα πιο ρομαντική, τα cds που του έγραψα για να με θυμάται.....
.......βούτηξα ένα ταξί, έγινα μούσκεμα στη βροχή, και ο δρόμος για το Φάληρο έμοιαζε ατελείωτος....

"Τα χιλιόμετρα που έκανα αγάπη μου για σένα....
τα χιλιόμετρα, μέτρα τα απόψε ένα-ένα.,
τα χιλιόμετρα που έτρεξα ναρθώ κοντά σε σένα,
μέτρα και τα σ'αγαπώ που πήγανε χαμένα....."

Η έκπληξη

2006-05-14T21:41:00.000+03:00

Και μετά ήρθε η νηνεμία. Απλά σε αυτό το ταξίδι κουβαλούσα κι άλλη μία αποσκευή. Το συναίσθημα της ζήλειας. Και δεν ήταν όμορφο. Λόγω του νέου μαγαζιού, άρχιζε τα ταξίδια. Στις βραδυνές μας συνομιλίες δεν είχε αλλάξει τίποτα, άντεχε το ξενύχτι και το πρωί ήταν ο πρώτος στο μαγαζί.

Χαιρόμουν από τη μια που ένοιωθε καλά, κι από την άλλη λυπόμουν γιατί η προσωπική επαφή ήταν σπάνια και δύσκολη. Τα τηλεφωνήματα ήταν δύσκολα, πολύ αραιά, μα γεμάτα ένταση και πάθος. Παρότι μιλούσαμε για ασήμαντα θέματα στα ελάχιστα λεπτά που είχαμε στη διάθεσή μας, αρκούσε μια λέξη ή μια δήλωση για να αρχίσει ο χείμαρρος των συναισθημάτων. Ακόμα και από εκείνον. Τον άκουγα ότι του ήταν δύσκολο να ομολογεί ό,τι αφορούσε συναίσθημα. Μα το έκανε όμως κι αυτό τον ανέβαζε στα μάτια μου.

Μέχρι τότε δεν καταλάβαινα γιατί ήταν τόσο δύσκολο για εκείνον, και το είχα αφήσει στην άκρη. Μετά την αποβολή μου ήταν πιο τρυφερός και πιο γλυκός. Ενοχές; Ίσως... Μα μου έδειχνε όλα όσα μου είχε στερήσει από φόβο και ντροπή. Κάποιο βράδυ πρότεινε να συναντηθούμε μέσα στην πόλη. Στο κλείσιμο. Οι αρχικές αντιδράσεις και των δύο μας ήταν πολλές. Αρχικά η ιδέα χαρακτηρίσθηκε τρελλή, επικίνδυνη, εντελώς αψυχολόγητη, μετά ο πανικός αν μας δουν, αν το πουν, αν...αν...και μετά η συμφωνία. Που....και πότε. Όλες τις νέες ιδέες έτσι τις αντιμετωπίζαμε. Έτσι βρέθηκε η μεριά μας. Οδός Αναγεννήσεως την έλεγαν. Σύμπτωση; Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε εκεί ήταν μετά από μια σιωπή του ξανά... Εγώ ήθελα να μάθω τι του σ υμβαίνει κι αυτός απλά ήθελε να εξαφανιστεί σαν να μην υπήρξε τίποτα στις ζωές μας.

Μα παραήμουν ηλίθια για να μην επιμείνω.

Εκεί λύνονταν οι διαφορές μας. Μέσα σε λίγα λεπτά, εκεί λέγονταν οι εξηγήσεις, οι δικαιολογίες, εκεί τελείωνε η όποια σιωπή του είχε ξεκινήσει. Εκεί είδαμε για πρώτη φορά μαζί μία πανσέληνο..Εκεί μου υποσχέθηκε πως κάθε πανσέληνο θα κοιτά το φεγγάρι με την ελπίδα πως θα κοιτάμε για λίγο στον ίδιο σκοπό. Ήταν κι αυτό ένας μικρός λόγος ευτυχίας για μένα. Ο πρώτος λόγος ήταν πως ανέπνεα τον ίδιο αέρα της ίδιας πόλης με εκείνον.

Μου ετοίμαζε και μια έκπληξη. Ένα βράδυ οι δυο μας. Σε ένα ταξίδι που ετοίμαζα για την Αθήνα, θα ερχόταν κι αυτός με πρόσχημα τη δουλειά. Μου πρότεινε λοιπόν να διαλέξω ξενοδοχείο, να σχεδιάσω τι θα κάνουμε, να διαλέξω που θα πάμε. Να του κάνω κι εγώ την έκπληξη. Μέρες, βδομάδες, μήνες πριν καταφέρουμε να βρούμε μια ημερομηνία κανονίζαμε αυτό το βράδυ. Τι σχέδια, τι όνειρα.....!

Ήταν το πρώτο πράγμα που είχε σημάδι στο μέλλον. Ένα μέλλον τόσο κοντινό μα δεν αφορούσε πια μόνο το παρόν. Απίστευτη αίσθηση. Μοναδικό συναίσθημα. Εγώ κι αυτός μετά από τόσο καιρό μαζί μια ολόκληρη νύχτα;

Ήταν ένα πολύ μεγάλο δώρο για μένα.

Και πέρασα άγρυπνες νύχτες να σχεδιάζω, να καταστρώνω, να εφευρίσκω.... Μετά από κάθε βράδυ που συνομιλούσαμε ακόμα κι αν κατάφερνα να το βγάλω από το μυαλό μου, μου μετέδιδε τον ενθουσιασμό του και την αγωνία του. Το ήθελε κι εκείνος όσο κι εγώ, και μέσα στην απειρία μας από τέτοια εμπειρία, θέλαμε και οι δύο να είναι κάτι που να μείνει για πάντα στο μυαλό μας.

Κι έμεινε. Όχι όμως για τους λόγους που φανταστήκαμε......

Then you suddenly smiled
You took me by surprise
You suddenly smiled
You took me by again
Well I remember the time
Wrapped up nice and cosy
She was washing my hair
Well I was thinking of midnight, falling in love
Watching the rain fall
When we relax I’m going to sleep on your chest
And listen to your beats
And let’s go to norway, live in rain and snow
And get totally depressed about nothing
At all really hello
Then you suddenly smiled
You took me by surprise

Κρυμμένο μυστικό

2006-05-13T23:26:00.000+03:00

Έπρεπε να πάω από το μαγαζί να παραλάβω κάτι. Είχαμε βρεθεί μπροστά σε κόσμο μόνο 2 φορές, και μου ήταν πολύ δύσκολο να κρύψω αυτό που ένοιωθα. Φοβόμουν πως όλος ο κόσμος γνώριζε τι μου συμβαίνει την ώρα που τον κοίταζα. Γιαυτό και διάλεξα μια μέρα που ήξερα πως έλειπε στην Αθήνα με την οικογένεια.

Εκείνες τις ημέρες είχαν συμβεί πλημμύρες και την ημέρα που έφυγε έβρεχε πάρα πολύ. Δεν είχε καταφέρει να μου στέιλει έστω ένα μήνυμα και ανησυχούσα πάρα πολύ. Πήγα στο μαγαζί να παραλάβω αυτά που χρειαζόμουν, όταν ο πατέρας του, παλιός γνωστός, μου άνοιξε την κουβέντα και μιλήσαμε λίγο.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο στο μαγαζί. Είναι από εκείνες τις συμπτώσεις που δεν άντεχα....Και συνέβει μια σκηνή μπροστά στα μάτια μου που μου έμοιαζε σαν σκηνή από ταινία θρίλλερ.
Η υπάλληλος του μαγαζιού, παράτησε πελάτες, ξεπέρασε σε ταχύτητα και τον ίδιο τον πατέρα που στεκόταν δίπλα στο τηλέφωνο και απάντησε με την ίδια αγωνία που θα απαντούσα κι εγώ αν ήξερα πως ήταν εκείνος στο τηλέφωνο. Κι όντως ήταν εκείνος. Τον μάλωσε γιατί άργησε να πάρει τηλέφωνο, τον ρώτησε αν είχε φτάσει καλά (ψιτ, κυρία; δεν πήγε μόνος του.....πληθυντικό χρησιμοποιούν αφού λες πως ο "κόσμος" είναι φιλενάδα σου......) κι αυτό που αντίκρυζα μπροστά μου μου άνοιξε τα μάτια διάπλατα. Αυτό που έβλεπα το είχα δει χιλιαδες φορές που περίμενα ένα του σημάδι να μάθω που ήταν και τι έκανε.....: Μια γυναίκα ερωτευμένη.

Μου ήταν επώδυνο ακόμα και να αναπνεύσω...
Γιατί μου το είχε κρύψει;
Γιατί δεν μου είχε μιλήσει ποτέ γιαυτό; Είχα μείνει κολλημένη κοιτώντας το τηλέφωνο, και κάνοντας φοβερό αγώνα να γυρίσω στη γη και να υποκριθώ ότι όλα ήταν εντάξει. Εκείνο το πρωί, έμαθα τι είναι η ζήλεια.

Ποτέ δεν το παραδέχτηκε. Ποτέ δεν το ομολόγησε. Το ίδιο βράδυ απλά ανέφερα ένα σχετικό συμβάν ρωτώντας τον αν του είχε συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο μα δεν ξέρω αν γέλασε γιατί πίστεψε πως με κορόιδεψε αρκετά καλά ή αν πανικοβλήθηκε με τη διαίσθησή μου. Αρκετές φορές πίστευα πως γελούσε όταν ανεξήγητα του έλεγα τι θα γινόταν, τι προαίσθημα είχα, τι πίστευα ότι μου έκρυβε.

Μόνο μια φορά, σε μια κρίση ειλικρίνειας, μου είπε πως ακόμα κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η υπάλληλος να ήταν ερωτευμένη μαζί του, εκείνος δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα ούτε υπήρχε περίπτωση να συμβεί κάτι μεταξύ τους. Δεν κατάλαβε ποτέ, ότι δεν χρειαζόταν να κρύψει κάτι από μένα.
Δεν ήμουν η γυναίκα του να απαιτώ αποκλειστικότητα, μα κι αν ήμουν δεν θα το ζητούσα.
Θέλω αυτοί που με αγαπούν να εμπνέονται από μένα κι όχι να φυλακίζονται εξαιτίας των συναισθημάτων τους. Πίστευα πως όσα μου είχε με δυσκολία ομολογήσει για τη ζωή του, το γάμο του ήταν πολύ πιο σοβαρά από μια σχέση, και θεωρούσα τον εαυτό μου πάνω από όλα φίλη του. Μια φίλη που θα μπορούσε να πει την πιο κρυφή του σκέψη χωρίς να τον κρίνω ή να τον αποπάρω , αφού αυτά, τα πιο κρυφά ήταν ο δρόμος που γνωριστήκαμε οι δυό μας.

Δεν κατάλαβε ίσως ποτέ πως ήμουν ένας άνθρωπος που γνώρισε πρώτα την ψυχή μου, τις σκέψεις μου και μετά το σώμα μου. Ό,τι αγάπησε από μένα ήταν πριν κάν με δει με τα μάτια του. Ό,τι μου ομολόγησε πριν καν κοιταχτούμε στα μάτια, και το θεωρούσε πολύ κρυφές του σκέψεις, κάποιες από αυτές τις είχε ο ίδιος χαρακτηρίσει πολύ σοκαριστικές, εγώ απλά τις δεχόμουν ως κομμάτι μιας ψυχής που αποζητούσε να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της και να καλοσωρίσει όποιον θα είχε τη δύναμη να τις αφουγκραστείς χωρίς να τις πατήσει.
Κι ό,τι κι αν άκουσα, ό,τι και αν γνώρισα, το σεβάστηκα απόλυτα. Το φύλαξα ακόμα και τις φορές που εκείνος το έστηνε στο τοίχο για να το ξορκίσει, προσπαθώντας ώρες ατελείωτες να τον κάνω να αγαπήσει όσο φοβόταν πως θα τον κακοχαρακτηρίσουν.

Δεν ήθελα να αλλάξει, να αφαιρέσει ή να προσθέσει κάτι από αυτό που ήδη ήταν. Δεν έβλεπα τραγικό ότι φοβόταν, αντιπαθούσε, στενοχωριόταν με πράγματα μικρά και αυθόρμητα, ούτε ότι τον εξίταραν καταστάσεις που θα μπορούσαν να συμβούν σε οποιονδήποτε. Το ότι εμείς περπατούσαμε σε μονοπάτια πρωτόγνωρα δεν σήμαινε πως δεν υπήρχαν ήδη καρδιές που έχουν αφήσει τα αποτυπώματά τους στον ίδιο δρόμο. Κι αυτό προσπαθούσα να του δείξω όλο τον καιρό που ήμασταν μαζί.

Δεν είχα κάτι να κερδίσω.

Δεν ήμασταν οι εραστές μιας βραδιάς. Προσπαθήσαμε να αυτοχαρακτηριστούμε έτσι αλλά δεν μας βγήκε.
Δεν σχεδιάζαμε ποτέ το μέλλον. Δεν είχαμε μέλλον. Είχαμε ο καθένας την οικογένειά του, και το ότι επιτρέψαμε στους εαυτούς μας να ζήσουμε τον Έρωτα ήταν το πιο πολύ που θα μπορούσαμε να επιτρέψουμε.
Δεν υποσχεθήκαμε ποτέ ο ένας στον άλλον ότι κάποτε θα είμαστε μαζί. Η μυστική συμφωνία μας ήταν πως θα ήμουν ο άνθρωπος που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ακουμπήσει επάνω μου και θα ήταν εκείνος που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι ο κρυφός αγαπημένος μου, εκείνος που θα μονοπωλούσε τη σκέψη μου.

Δεν υπήρχε χρονικό όριο. Δεν είχε ειπωθεί ποτέ ότι αυτό θα γινόταν μέχρι τότε, για τόσο. Εξάλλου ήμασταν αρκετά προσγειωμένοι για να καταλάβουμε πως ακριβώς επειδή ήταν κρυφό και μη αποδεκτό από τους γύρω μας, είχε την ένταση και το πάθος που είχε.

Μονάχα μερικές φορές αστειευόμενος, μου έλεγε πως όταν πια θα έχει γεράσει και δεν θα χρειαζόταν να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, θα με προσλάμβανε ως νοσοκόμα του, και θα μου ζητούσε να γράψω σε ένα βιβλίο τα όσα ζήσαμε. Γιατί το δικό μας παραμύθι ήταν ένα από τα ωραιότερα..... Κι εκεί μετά από χρόνια, θα έβρισκα τη μεγαλύτερη αλήθεια σε όλα μου τα Γιατί...

Κι όταν μετά από τις κρίσεις πανικού έγραφε.......:

"Μωρό μου συγνώμη.... ξέρω ότι είμαι απαράδεκτος...Σε παρακαλώ, αγάπα με.... μη με αφήσεις..... Άντεξέ με......"

........ εγώ δεν είχα καμία πιθανότητα διαφυγής.....

Για μένα το να ανέχεσαι, δεν σημαίνει αρνητικότητα. Σημαίνει να ανοίγομαι, να κάνω χώρο να μπορέσεις να χωρέσεις....Να μπορώ να μεγαλώνω ώστε να βρίσκεις τόπο να εκφράζεσαι, να μη φυλακίζεσαι....

Έτσι έμαθα σιγά σιγά εμένα.... Το τι ήμουν, το πως ήμουν και το τι γινόμουν σιγά σιγά δίπλα του....

"It still feels like our first night together
Feels like the first kiss and
It's gettin' better baby
No one can better this
I'm still hold on and you're still the one
The first time our eyes met it's the same feelin' I get
Only feels much stronger and I wanna love ya longer
You still turn the fire on
So If you're feelin' lonely.. don't
You're the only one I'd ever want
I only wanna make it good
So if I love ya a little more than I should
Please forgive me I know not what I do
Please forgive me I can't stop lovin' you
Don't deny me "

Συναγερμός

2006-05-13T23:24:00.000+03:00

Μετά από αυτό τα γεγονότα με πλάκωσαν. Η οριστική ρήξη ανάμεσα σε μένα και τον πατέρα μου, ήρθε όταν εκείνος παρά τις συζητήσεις μας και τη συμφωνία μας, παρέδωσε το μαγαζί, το κλείδωσε και σε μένα απλά δήλωσε την ημερομηνία που έπρεπε να μαζέψουμε τα πράγματα. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου στοίχισε. Θύμωσα απίστευτα μαζί του και θεώρησα το γεγονός ως ύπουλο χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Βρέθηκε και από την άλλη η μητέρα μου να τραβάει το σκοινί υποννοώντας πως ό,τι κι αν έκανε ο πατέρας μου εγώ όφειλα να τον στηρίξω.

Το τι επένδυσα σε εκείνο το μαγαζί και το τι πήρα στο τέλος, δεν το μέτρησε κανείς. Τη συμφωνία που δεν τήρησε ο πατέρας μου κανείς δεν την ανέφερε, εξαιτίας της οποίας είχα αφήσει την προσωπική μου αγωνία για το τι θα κάνω επαγγελματικά στο μέλλον, στην εμπιστοσύνη που έτρεφα στο πρόσωπο του πατέρα μου. Όταν τελικά το μεγαλύτερο εμπόδιο της συμφωνίας έγινε αποδεκτό, το να φύγει δηλαδή εντελώς εκείνος από το μαγαζί για να μην έχουμε διαφωνίες τραγικές πίστευα πως ήταν ώρα να πανηγυρίσω. Αν και δεν το έκανα με ελαφριά καρδιά ήξερα τι θα γινόταν αν έμενε ακόμα και σαν απλή παρουσία στο μαγαζί. Και επειδή η αδυναμία που του είχα ήταν μεγάλη δεν ήθελα να τον στενοχωρώ, ούτε και να μπαίνω εξαιτίας του σε δίλημμα κάθε φορά που θα διαφωνούσαμε για το μαγαζί. Έτσι με πούλησε. Κι εγώ δεν το συγχώρησα ποτέ. Τις εξηγήσεις που κάνω με άτομα που φοράνε παντελόνια, τις τηρώ δύο φορές περισσότερο: Πρώτον γιατί είμαι γυναίκα, και δεύτερον γιατί το να δώσω το λόγο μου, είναι ο ιερότερος όρκος που έχω στη ζωή μου.
Ο Αναστάσιος είχε γυρίσει με την οικογένεια πια από την Αθήνα όμως δεν απαντούσε ούτε σε εμαιλς, ούτε σε μηνύματα. Δεν ήξερα καν αν είχαν πάει όλα καλά, και ανησυχούσα. Η αναμονή ήταν και πάλι τιμωρία για μένα που χωρίς να έχουμε κανέναν κοινό γνωστό δεν μπορούσα να μάθω τίποτα παραπάνω. Έτσι αποφάσισα να πάω να τον δω στο μαγαζί. Στο γνωστό απέναντι πεζοδρόμιο..... Μια ψυχή μέσα από τη βιτρίνα κι άλλη μία εκατό μέτρα μακριά...Αν ήταν εκεί, σήμαινε ότι όλα ήταν εντάξει. Και όντως εκεί ήταν. Χάρηκα μα και λυπήθηκα γιατί κατάλαβα πως η απουσία του από την επικοινωνία μας, είχε κάτι να μου πει. Μόνο που σε έναν ερωτευμένο η απουσία δεν μιλάει. Εκεί η καρδιά βρίσκει ένα σωρό δικαιολογίες για τον αγαπημένο... Δεν πρόλαβε να μου στείλει μήνυμα, δεν μπόρεσε, μπορεί να μου έστειλε αλλά να χάθηκε στο δρόμο κι άλλα τέτοια χαζούλικα μέχρι την τελική σύγκρουση. Ξαφνικά εκείνος βγήκε από το μαγαζί πηγαίνοντας στο φαρμακείο. Κόσμος περίμενε στις δύο στάσεις, ήταν ανοιχτά τα μαγαζιά, πολύ κίνηση κι έτρεξα στο απέναντι πεζοδρόμιο μήπως και συναντηθούμε "τυχαία" για να μπορέσω να τον ρωτήσω μόνο αν ήταν όλα καλά. Όταν όμως είδα πως πήγαινε στο φαρμακείο με έπιασε πανικός. Δεν ήταν καλά; Ήταν αδιάθετος; Τι συνέβαινε; Πέρασαν μόνο λίγα λεπτά μα η αγωνία μου τα μέτρησε με ώρες. Κι όταν εκείνος βγήκε και του είπα καλησπέρα, πέρασε από μπροστά μου αντιμετωπίζοντάς με σαν ξένη. Δεν με γνώριζε....δεν μου μίλησε.....
Πήρα τα κομμάτια μου και πήγα σπίτι, στέλνοντάς του όλο το βράδυ μηνύματα ζητώντας του να μου πει αν ήταν καλά. Μετά από μέρες, αποφάσισε να μου πει πως όλα ήταν εντάξει, η μικρή απλά είχε κρυολογήσει κατά τη μεταφορά από το μαιευτήριο και ήταν ο πρώτος του πανικός ως πατέρας...
Επειδή όμως η διαίσθησή μου δεν έκανε ποτέ λάθος, περίμενα και τη συνέχεια. Οι τύψεις και οι ενοχές είχαν κάνει πάλι την εμφάνισή τους. Ο ρόλος του ως πατέρας τον βάρυνε, η υποχρέωση που ένοιωθε απέναντι στο σωστό, είχε να κάνει με μένα. Έπρεπε να διακόψουμε. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ήμουν το πρώτο θύμα στις νέες καταστάσεις που ζούσε. Η αλήθεια ήταν πως ήμουν ο αγαπημένος σάκος του μποξ. Ίσως γιατί δεν τον παρεξηγούσα; Μήπως γιατί ήξερε πως καταλαβαίνω; Μήπως γιατί τελικά ξυπνούσε κάποιες φορές η λογική και σκότωνε το συναίσθημα; Ή μήπως γιατί αν πραγματικά ήμουν το ομορφότερο πράγμα που είχε συμβεί τελευταία στη ζωή του, ένοιωθε την ανάγκη να τιμωρήσει τον εαυτό του με το να με βγάλει από τη ζωή του;
Η διάθεση αυτή μου ήταν γνωστή. Συνέβαινε αρκετά συχνά, κι όταν συνέβαινε, η σιωπή ήταν η μόνη διέξοδος για εκείνον. Εγώ ήθελα να ακούω χύμα ό,τι είχε να μου πει ο άλλος, κι εκείνος σιώπαινε και εξαφανιζόταν. Τίποτα δεν μπορούσε να τον λυγίσει, να τον κάμψει έστω για λίγο και να δώσει έναν λόγο σε κάποιον που είχε δηλώσει πως ήταν ερωτευμένος μαζί του. Έκανε τον κύκλο του, κι όταν η ζωή του γύριζε στη γνωστή ασφάλεια, με θυμόταν, αφού μου εξηγούσε με ένα εμαιλ τι είχε συμβεί και το πως ένοιωθε. Κι όταν τον ρωτούσα "Γιατί δεν μου μίλησες; Γιατί αυτό που λες τώρα, δεν μου το έλεγες τότε που συνέβαινε; " δεν υπήρχε απάντηση. Δεν είχε κάτι να μου πει. Ήταν αυτή η αντίδρασή του κι όφειλα ή να τη δεχτώ ή να φύγω. Δεν θα πω πως δεν προσπάθησα να το αλλάξω αυτό. Θεωρούσα ότι έχω την απαραίτητη κατανόηση ώστε συζητώντας να μπορούσαμε να βρούμε μια μέση λύση, μα τελικά, απεδείχθη πως μόνο εγώ το πίστευα αυτό.
Με πλήγωνε και με μείωνε αυτό. Μα όσο κι αν το έδειξα δεν άλλαξε κάτι στην πορεία. Προσπάθησα να συμβιβαστώ, μα δεν μου ήταν τόσο εύκολο.
Παλεύαμε να επικοινωνούμε μα τώρα με το μωρό ήταν πιο δύσκολα. Ο κόσμος ξενυχτούσε, το μωρό δεν κοιμόταν κι εκείνος δεν ένοιωθε ελεύθερος να μιλήσει.
Πέρασε αρκετό διάστημα που ήμουν σίγουρη ότι ήταν η αρχή του τέλους. Μα κάτι δεν μου κόλλαγε. Κάτι δεν μου πήγαινε.
Κι αυτό το κάτι θα βρισκόταν μπροστά μου τελείως ξαφνικά και απρόσμενα.....

"Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης,
είμαι σε μια φάση τραγική....
Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης
και η σωτηρία μου είσαι εσύ"

Η Ευχούλα

2006-05-13T23:20:00.000+03:00

Χωρίς να γνωρίζω τα σημάδια που έστελνε το σώμα μου, έφτασα κάποια στιγμή μέχρι το γιατρό. Θεωρούσα πως η πίεση των τελευταίων καταστάσεων, έβγαινε τώρα, ξεσπώντας παθολογικά κάτι που συνήθιζε να κάνει ο οργανισμός μου και το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό.....

"-Συγχαρητήρια, είστε έγκυος!"

Δεν άκουσα τίποτα άλλο. Λιποθύμισα αμέσως μετά. Πράγμα που δεν το είχα ξαναπάθει ποτέ στη ζωή μου. Όσες φορές κι αν επανέλαβα την εξέταση βγήκε το ίδιο αποτέλεσμα.
Ήταν αδύνατον όμως. Δεν μπορούσε να είμαι έγκυος. Δεν γινόταν! Είχα ήδη υποστεί 4 εχγειρήσεις, είχα περάσει ήδη τη διαδικασία 4 εξωσωματικών, είχε πετύχει η τελευταία και ορκιζόμουν πως είχε κλείσει πια αυτό το θέμα για μένα.
Λόγω ιατρικής παράλειψης, κι ενός ψέμματος του γιατρού μου στην εγχείρηση ερχόταν ένα μωρό στη ζωή μου ακόμα.

Κι ήταν η ώρα της αλήθειας για μένα και την οικογένειά μου. Έκατσα και σκέφτηκα πολύ, μάζεψα το κουράγιο μου, όρισα τις καταστάσεις που θα ακολουθούσαν κι ήμουν έτοιμη για όλα. Το βράδυ του είπα τι συνέβαινε... και δεν μιλήσαμε πολύ. Τις επόμενες μέρες λόγω επιπλοκής της γυναίκας του έφυγε για την Αθήνα, και ώρες αργότερα ήρθε η κόρη τους στον κόσμο.
Στο ίδιο μαιευτήριο, με λίγες ώρες διαφορά κι έναν όροφο, έχανα το μωρό μου.
Από τη στιγμή που γεννήθηκε η κόρη του, χάθηκε. Δεν ρώτησε καν που βρίσκομα, δεν νοιάστηκε καν τι συνέβαινε με μένα. Βγαίνοντας από το μαιευτήριο, άφησα ένα κομμάτι μου να πεθάνει εκεί μέσα.
Το μωρό μου..... και την πίστη μου στο Θεό.
Ένα μωρό που ξεκίνησε το ταξίδι του ένα βροχερό βράδυ του Νοεμβρίου, όταν εκείνος με δικαιολογία μια δουλειά, πήρε τη μηχανή, αψηφώντας τη βροχή και ήρθε να με δει.
Αυτό το μωρό που ήρθε για να μου δείξει τελικά πως γεννιούνται τα παιδιά από έρωτα μια και δεν θα το γνώριζα ποτέ στη ζωή μου αυτό, το παιδικό όνειρο κάθε κοριτσιού που σε μένα είχε μεταφραστεί αλλιώς μέσα σε ένα εργαστήριο...
Δεν μιλήσαμε ποτέ γιαυτό.
Σχεδόν ποτέ.
Μια φορά μόνο μου βγήκε το παράπονο πως δεν μου έστειλε ούτε ένα μήνυμα τότε.... μου είπε απλά ότι με σκεφτόταν πολύ και δεν μου μίλησε γιατί δεν ήθελε να με ταράξει.
Αυτό το μωρό, ήταν τελικά το πρώτο και μοναδικό γεγονός που δεν μοιραστήκαμε ποτέ.....

Έμεινε μόνο δικό μου....

Και η αλήθεια δεν είδε το φως ποτέ.....
Κανενός η ζωή δεν ταράχτηκε, κανένας δεν έμαθε τίποτα ποτέ.
Σε αυτό το μωρό χρωστάω ένα μέρος της υπόσχεσης: Αν και χάθηκε πολύ νωρίς, θα μάθαιναν πολλοί πως ήρθε στη ζωή μου και με έμαθε πολλά.
Εσείς είστε οι πολλοί, κι αυτό ήταν η "Ευχούλα μου"...

Να μάθω πως γεννιούνται τα παιδιά από Έρωτα......

"Έφυγες νωρίς ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω,
έφυγες νωρίς, μα είχα κι άλλα να σου πω...
λόγια μυστικά, την άλλη όψη σου ν' αγγίξω,
λόγια μαγικά από ένα κόσμο μαγικό.....
Ποιος φωνάζει; Ποιος πληγώνει τη σιωπή;
Τι να θέλει να μου πει;"

Αφιερωμένο......

Το θάρρος

2006-05-13T23:10:00.000+03:00

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μια γιορτή που δεν άρεσε σε κανέναν από τους δύο μας η κατάσταση ήταν μαύρη από τη δική του μεριά. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ, απαιτούσε να μιλάμε το βράδυ μέχρι ό,τι ώρα άντεχε, κοιμόταν ελάχιστα..

Ο "κόσμος" ξετρύπωσε το κινητό του, το άνοιξε, και διάβασε κάποια μηνύματα.Τίποτα πονηρό όμως, αφού η αμηχανία της περίεργης κατάστασης της γνωριμίας μας και της συνέχειάς της μας ακολουθούσε παντού. Χαζά μηνύματα γεμάτα ενδιαφέρον, ερωτήσεις.... δικαιολογίες για μια επικοινωνία ανοιχτή ανάμεσα σε δύο ψυχές χαμένες σε μια μεγάλη πόλη.

Δεν μου είπε ποτέ τι του είπε. Είχα όμως απέναντί μου το αποτέλεσμα του. Έναν άνθρωπο γεμάτο ενοχές και τύψεις που είχε χάσει το γέλιο του, η κούραση τον είχε καταβάλει, ήταν μονίμως υπό έλεγχο, υπό αμφισβήτηση, μέχρι που παρά την αντοχή που τον διέκρινε σε πιεστικές καταστάσεις, έσπασε. Κι ήρθε ο χωρισμός από εκείνον αυτή τη φορά.

Με μία διαφορά. Εγώ είχα πάρει την απόφασή μου. Και μετά από μερικές μέρες που τον άφησα να ηρεμήσει του έστειλα ένα εμαιλ, για τα τυπικά Χρόνια πολλά, μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν για κανέναν μας τυπικά. Ήταν ο λόγος να του μιλήσω, κι ήταν ο λόγος του για να μου απαντήσει. Ανάμεσα σε φόβο και ντροπή, έφτασαν οι μέρες το νέο μέλος της οικογένειας, έμπαινε στην τελική του ευθεία. Σε μια νύχτα γεμάτη απαισιοδοξία, αμφιβολίες και διάθεση για φυγής από μέρους του ένοιωθα να πνίγομαι που κάτι τόσο όμορφο εκείνον τον έκανε να νοιώθει τόσο άσχημα.

Υπήρχε η πιθανότητα όλα να είχαν ξεκαθαρίσει και για εκείνον απλά δεν ήθελε να μου το πει ευθέως. Δεν ήταν και το φόρτε του ποτέ αυτό, έτσι νοιώθοντας για μια ακόμη φορά την αναμονή ως τιμωρία, έκανα μια τρέλα:
Ξέροντας πως λείπει ο κόσμος στην Αθήνα, χτύπησα το κουδούνι του σπιτιού του.
Που το βρήκα το θάρρος;
Το θράσσος;
Ποτέ δεν κατάφερα να το εξηγήσω.
Που πήγαινα;
Που βρήκα τη δύναμη να σταθώ μπροστά του έτοιμη να ακούσω την όποια απάντηση;
Πως ήξερα ότι η καρδιά μου θα άντεχε;
Περιμένοντας να μου ανοίξει και φανταζόμενη το χειρότερο, δεν νομίζω να είχα ακούσει ποτέ την καρδιά μου τόσο δυνατά.

-Καλησπέρα. Ενοχλώ;
-Καλησπέρα. Τι θες εδώ;

Μια κίνηση που ακόμα κι αν σου έλεγαν πως θα την κάνω, θα σε τρέλεναν....κι όμως, εγώ δεν είδα τίποτα στα μάτια του. Ούτε φόβο. Ούτε χαρά. Ούτε έκπληξη. Τίποτα. Τίποτα θετικό.

-Ήρθα μόνο να μου απαντήσεις σε μία ερώτηση. Όταν μου δώσεις την απάντηση, θα φύγω για πάντα από τη ζωή σου.Θα είναι σαν να μην υπήρξα ποτέ. Κι έχεις το λόγο μου πως δεν θα ξανακούσεις ποτέ τίποτα από μένα. Δεν θα σε ξαναενοχλήσω ποτέ.

Σιωπή....

-Θα μου απαντήσεις;
-Ρώτα με...
-Μ' αγαπάς;

Σιωπή.....

-Μπορώ να ακούσω όποια απάντηση κι αν έχεις. Ακόμα και το όχι. Και θα το σεβαστώ. Έτσι θα αποκτήσει λογική όλο αυτό το παράλογο των τελευταίων ημερών. Θα εξαφανιστώ. Σαν να μην υπήρξα ποτέ.

Σιωπή......

Αν στεκόμουν μπροστά σε έναν γιατρό που θα μου έλεγε την οριστική απόφαση αν θα ζήσω ή θα πεθάνω την ίδια προσμονή θα είχα. Έχετε απαξιωθεί όμως ποτέ από κάποιον που σιωπά; Προτιμώ την επόμενη φορά που κάποιος θα θελήσει να αντιδράσει έτσι σε μένα, να με χαστουκίσει. Εκείνη τη στιγμή, έμαθα να μην αντέχω τη σιωπή.

-Πες μου. Μια απάντηση και φεύγω. Έχεις το λόγο μου!

Σιωπή.....

Πως μπορείς και φυλακίζεις τις λέξεις όταν κάποιος που αγαπάς στέκεται απέναντί σου υποφέροντας; Δεν κατάλαβα ποτέ αυτές τις αντιδράσεις. Πάντα πίστευα ότι όφειλα να ξεπερνώ τον εαυτό μου για χάρη των ανθρώπων που αγαπάω, να μην τους αφήνω να είναι θλιμμένοι τουλάχιστον ΠΟΤΕ εξαιτίας μου.

Έχεις μαλώσει με τη σιωπή ποτέ;
Ήταν ο χειρότερος εχθρός μου... Κατάφερνε να με κάνει να μοιάζω πολύ μικρή κι αδύναμη μπροστά της. Είχε πάντα την αλαζονία να με ξεκουφαίνει με την παρουσία της.. Ήταν πάντα πρωταγωνίστρια σε ένα παιχνίδι που αν δεν ήθελες να συμμετέχεις ήσουν στα σίγουρα ο χαμένος.

-Σ' αγαπώ. Πως μπορώ να μη σ'αγαπώ;

Κι εκείνο το βράδυ, του υποσχέθηκα πως κάθε φορά που θα αντιδράει έτσι, θα του κάνω την ίδια ερώτηση. Κι όσο η απάντηση θα είναι "Ναι" εγώ θα μένω εδώ, να πολεμάω σε ό,τι έχω απέναντί μας, όσο θα συνεχίζω να πιστεύω ότι αξίζει, κι όσο θα φαντάζομαι πως κι εγώ αξίζω να έχω αυτόν τον άνθρωπο στη ζωή μου....

Και το έκανα. Μέχρι τέλους...

Το έκανα γιατί μόνο αυτόν τον τρόπο ήξερα για να του δείξω πως τα λόγια μου θα συμβάδιζαν πάντα με τις πράξεις μου. Πως είχα ανάγκη να πιστέψει πως δεν ήμουν όπως είχε μάθει πάντα στη ζωή του: Ένας άνθρωπος που θα του έβαζε κανόνες, που θα απαιτούσε να αντιδράει όπως ήθελα εγώ.

Το έκανα γιατί χρειάστηκε να του αποδείξω πως τον αγαπούσα πάρα πολύ κι ήθελα να είναι ελεύθερος.
Ακόμα κι από μένα. Αν αυτό ήταν που τον έκανε ευτυχισμένο.

Και την κράτησα την υπόσχεσή μου.....

"-Αφήνετε πάντα το φως στην εξώπορτα ανοιχτό;"
"-Μόνο όταν περιμένουμε κάποιον."
"-Εσύ ποιον περίμενες;"
"-Εσένα. Ήξερα πως θάρθεις. Το ήλπιζα. Είχα διαίσθηση πως θα χτύπαγες την πόρτα από λεπτό σε λεπτό."
"-Η διαίσθησή σου βγήκε αληθινή...."
"-Και δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι γιαυτό....."
"-Αφού υπέφερες γιατί δεν μου μίλαγες; Γιατί δεν έκανες κάτι...; "
"-Δεν ξέρω....από φόβο.....από εγωισμό. Αυτός ο γ@μημένος ο εγωισμός μου......."
"-Κι αν δεν ερχόμουν ποτέ;"
"-Αργά ή γρήγορα, θα ερχόμουν εγώ....."

Λόγια....όμορφα λόγια....

I will always have Tara...

2006-05-13T20:52:00.000+03:00

Έτσι έπρεπε κι έτσι έγινε. Έτσι ήταν δίκαιο και σωστό για όλους. Κι εκείνες οι μέρες ήταν βαμμένες μαύρο. Εκείνος απλά το δέχτηκε στωϊκά όπως όλα άλλωστε στη ζωή του κι εγώ....το πάλευα. Κι ας με έτρωγε. Και οι συμπτώσεις χόρευαν χορό....

Τον συνάντησα κάποιες φορές με το αυτοκίνητο. Εμείς που δεν συναντιόμασταν ποτέ τυχαία, εκείνες τις μέρες το τυχαίο μας κυνηγούσε. Απέφευγα να μπαίνω στο ίντερνετ, κλείστηκα εντελώς, κι έχω την εντύπωση πως τιμωρούσα τον εαυτό μου. Έψαχνα μια εξιλέωση, κάτι που να με κάνει να νοιώσω καλά για ό,τι φριχτό είχα κάνει σε όσους με εμπιστεύονταν και με αγαπούσαν.

Πίστευα πως ο χρόνος θα βοηθήσει, θα ξεχαστεί, όλα θα ξαναγίνονταν όπως παλιά. Μα γελάστηκα. Πως πείθεις τον εαυτό σου πως κάτι που έζησες κι ήταν τόσο όμορφο όσο ένα όνειρο, ότι θα μπορούσε να λείψει από τη ζωή σου και να μην σου στοιχίσει; Πως όταν έχεις γνωρίσει το όνειρο, γυρίζεις εθελοντικά στην πραγματικότητα;

Έφευγε το καλοκαίρι κι εγώ από τη μία έλεγα πως είμαι καλά γιατί έτσι έπρεπε να είμαι κι από την άλλη είχα κρεμάσει μούτρα στον εαυτό μου γιατί με έβαζε να απαρνηθώ κάτι που ήθελα. Έγιναν πολλά τότε. Η σχέση μου με τον πατέρα μου και οι συζητήσεις για το τι θα συνέβαινε με το μαγαζί πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Είχα χάσει τη διπλωματία μου γιατί απλά είχα χάσει και το κέφι μου.

Μέχρι που ένα βράδυ μου έστειλε ένα μήνυμα......:

"Καλησπέρα....Ήθελα απλώς να μάθω τι κάνεις. Είσαι καλά;"

Και στην απέναντι οθόνη η καρδιά μου το μετέφραζε: " Μίλησέ μου. Αντέχεις να το συνεχίζεις; " Τι απίστευτες δικαιολογίες μπορούν να εφεύρουν οι ερωτευμένοι αλήθεια.......!
Έτσι έγινε η μυστική μας συμφωνία. Όση κι αν ήταν η απουσία, έφτανε μόνο μια λέξη για να ξεκινήσουμε πάντα από εκεί που μείναμε.

Δεν χρειαζόταν προλόγους, ούτε ιδιαίτερη σκέψη. Υπήρχε η διάθεση να αντέχεις την απουσία; Και δεν άντεχα. Και αφέθηκα. Μετά από πολύ σκέψη επέτρεπα στον εαυτό μου να κάνει το λάθος του όσο πιο σωστά νόμιζε. Όλη τη νύχτα η αισιοδοξία του με βοήθησε αφάνταστα. Μου είχε λείψει το χιούμορ του, η θετική διάθεση. Ήξερε να κάνει μαγικά και μπορούσε να με κάνει να χαμογελάσω...

Και για πρώτη φορά στη ζωή μου, επέτρεψα σε κάποιον να με βοηθήσει να σηκωθώ.
Στηρίχτηκα σε εκείνο το χαμόγελο που φανταζόμουν πως έχει κοιτάζοντας την οθόνη. Άφησα να με επηρεάσει η διάθεση κάποιου ξένου, και αφέθηκα να γεύομαι ότι μπορούσε η αισιοδοξία του, το κέφι του και η όμορφη διάθεσή του να μου προσφέρει.

Ήταν χαρούμενος πολύ που ξαναμιλήσαμε. Και μου το έδειχνε...Και μου γεννήθηκε η επιθυμία να τον δω. Έστω κι από μακριά. Και την επόμενη μέρα πέρασα από το μαγαζί, στήθηκα πάλι απέναντι στη βιτρίνα κι ένοιωσα πάλι όπως την πρώτη φορά που τον είδα. Έφυγε ξαφνικά και κατά την απουσία του έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό:

"Είσαι σαν άγγελος ντυμένη έτσι στα λευκά... Ο άγγελός μου....."

Και συνειδητοποίησα πως δεν θα άκουγα ποτέ αυτά τα λόγια από τη φωνή του. Δεν θα με κοίταζε ποτέ στα μάτια λέγοντάς μου κάποτε τι πραγματικά σκέφτεται για μένα και τι νοιώθει. Στα ίσα. Έτσι απλά, ανθρώπινα. Δεν ήταν ο άντρας που θα έλεγε ποτέ ωραία λόγια σε μια γυναίκα. Μπορεί να τα σκεφτόταν, ίσως να τα ένοιωθε μα δεν θα γίνονταν ποτέ λέξεις στα χείλη του για να τις εκφράσει.
Φοβόταν. Κι όταν το βράδυ του το είπα με ένα εμαιλ η απάντηση που έλαβα ήταν:

"Αυτό που δεν ξέρεις για μένα είναι ότι είμαι δειλός".

Και έμεινα να κοιτάω σαν χαζή την οθόνη. Ψέμματα μου έλεγε. Αποκλείεται!
Πως ήταν δυνατόν ένας άνθρωπος να μπορούσε να το ομολογήσει; Πως ήταν δυνατόν κάποιος που έχει καρδιά μέσα του να φοβάται να πει ό,τι πιο ανθρώπινο σε κάποιον που ήξερε πως τον νοιάζεται, πως τον θέλει και πως έχει παλέψει για να μείνει δίπλα του; Μπα....αδύνατον. Ήταν απλά μια κουβέντα της στιγμής.

Μια κουβέντα που θα έβγαινε πολύ αληθινή λίγα χρόνια αργότερα. Όταν η λογική θα απαιτούσε απαντήσεις.

Μια ακόμα σύμπτωση ήρθε να μου δώσει μια μεγάλη χαρά. Επισκεπτόμενη μια φίλη μου εντελώς ξαφνικά, κάπου κοντά στην Κόρινθο, της ζήτησα να μπω στο ίντερνετ. Μάλλον από διαίσθηση ξανά. Είχα πάρει ένα εμαιλ του, που μου έγραφε πως έφευγε για έκτακτη δουλειά στην Αθήνα το επόμενο πρωί γιαυτό και ίσως να μην προλάβαινε να μπει το βράδυ. Μόλις του απάντησα πως είμαι κοντά στην Κόρινθο σχεδιάσαμε να συναντηθούμε για δέκα λεπτά. Τόσο θα μπορούσε μόνο να δικαιολογήσει τη στάση που συνήθιζε να κάνει, και βάζοντας και τη διαδρομή που θα τον έβγαζε από το δρόμο του, τα περιθώρια ήταν πολύ στενότερα από όσο φανταζόμασταν.

Και συναντηθήκαμε.
Και πήγαμε την πρώτη μας βόλτα στη θάλασσα.
Κι ήπιαμε τον πρώτο μας καφέ.
Μάλλον είχαμε ξεκινήσει ανάποδα εμείς. Μα δεν μας ένοιαζε. Εκεί μιλήσαμε για όσα προβλήματα αντιμετώπιζε με το νέο μαγαζί, μου εξήγησε γιατί ήταν συννεφιασμένος τις τελευταίες μέρες, και μόλις τον είδα να χαμογελάει ήμουν πια σίγουρη πως η Γη γυρίζει.
Εκεί μου ανοίχτηκε...Είδα έναν άντρα που έχει μάθει να ζει με μυστικά, γιατί οτιδήποτε άλλο ήταν παραδοχή αδυναμίας.
Είδα έναν άντρα που πίσω από τα τείχη που κρυβόταν, έτρεμε σαν το φύλο αν κάποιος απέξω επέμενε να του χτυπά για να τον πλησιάσει....

Στην επιστροφή μέχρι το αυτοκίνητο, μου έπιασε δειλά το χέρι. Ήμασταν ακόμα ένα ερωτευμένο ζευγάρι ανάμεσα στα τόσα που περπατούσαν στην παραλία, μα για μας δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μονάχα εμείς.
Είπαμε απίστευτες κοινότυπες φράσεις ερωτευμένων, μα σαν το νοιώθεις, είναι απλά χαμένοι θησαυροί που ψάχνουν τον ιδιοκτήτη τους.

Ένοιωθα πως μου συνέβαινε κάτι πολύ σημαντικό..... και ήξερα πως το μοιραζόμασταν και αυτό....
Εκείνη η συνάντηση βοήθησε και τους δυό μας. Σε εκείνον τόνωσε την αισιοδοξία του πως είχαμε πολλά πράγματα να ζήσουμε μαζί ακόμα και μου το μετέδιδε με κάθε του λέξη, και σε μένα.... σε μένα απλά επιβεβαίωσε ότι δεν έφταιγαν τα πολλά Άρλεκιν που διάβαζα μικρή:
Ο Έρωτας όταν συμβαίνει και μοιράζεται είναι Ευτυχία.....

"Εμείς δεν μπορούμε να είμαστε χωριστά.... Ξέχασέ το αυτό...... Η ζωή και των δύο μας άλλαξε και είναι καιρός να το πάρεις απόφαση."

Κι εγώ που δεν του χάλασα χατήρι ποτέ, το έκανα.....
Έτσι αυτή η συνάντηση, έμεινε ως η πιο όμορφη ανάμνησή μου από εκείνον.... Σε κάθε δυσκολία, σε κάθε άσχημη στιγμή, ήταν απλά ικανή να με κάνει να χαμογελάσω και να μου δίνει δύναμη να συνεχίσω σε ό,τι πίστευα ότι άξιζε.....

"You,
You touch my hand and I sing
You made me feel like a king
That's when I tell you I love you
But you, you told you'd leave wild, you see
You take your pain out on me
That's when we say it's all over
We're making up again and we're breaking up again
Tell it all your friends , we are back at home......"

Το σωστό

2006-05-13T20:49:00.000+03:00

Και ξαναγύρισε η ζωή στα φυσιολογικά της... Μια Κυριακή με την οικογένειά του ο καθένας...

Δεν κατάφερα να κοιτάξω άνθρωπο στα μάτια εκείνη την ημέρα. Στο φως της ημέρας όλα έμοιαζαν παράλογα. Και η λογική μου με έστησε στον τοίχο. Πάλευα να βρω δικαιολογίες μα ήταν όλες πολύ φτηνές. Και δεν άξιζαν να τις πω σε κανέναν. Γιατί το έκανα ούτε στον εαυτό μου μπορούσα να εξηγήσω.
Πως εξηγείς τι κάνει η καρδιά σου όταν ρωτά το μυαλό σου; Μπορείς να τα κάνεις αυτά τα δύο να συμβαδίσουν, μα κυρίως να συμφωνήσουν ποτέ; Εγώ δεν τα κατάφερα ούτε μια στιγμή...

Η τόσο λογική, τυπική, ευγενική κυρία που ήξεραν όλοι, δεν υπολόγισε ούτε μια στιγμή ότι κάποια που φορούσε τη βέρα με το όνομα του Αναστάσιου στο χέρι της, μετρώντας μέρες που θα έφερνε το παιδί του στον κόσμο, έχοντας ένα πολύ σοβαρό όνομα, μια οικογένεια πανέμορφη δίπλα της, τα είχε αφήσει όλα πίσω της.

Χίλιες λογικές να είχα, μία θα μου φώναζε να ξυπνήσω και να σκεφτώ για μια στιγμή τι έκανα. Μα ήταν απούσες όλες....

Ήμουν θυμωμένη με μένα. Με κατηγορούσα, με τιμωρούσα με λόγια που δεν νομίζω ότι θα τα ακούσω ποτέ από χείλη ανθρώπου. Θεωρούσα απαράδεκτο τα όσα δέχτηκα να κάνω, να μοιραστώ. Θεωρούσα απαράδεκτο τα όσα είχα επιτρέψει να συμβούν. Δεν ήμουν έτσι εγώ. Δεν έλεγα ποτέ ψέμματα. Δεν έκρυβα ποτέ από όσους αγαπούσα τίποτα. Είχα μάθει πάντα να τα μοιράζομαι όλα. Γιαυτό και όσοι με γνώριζαν ή με αγαπούσαν ή με μισούσαν θανάσιμα. Δεν υπήρχε μέση λύση.

Και τι ειρωνεία.... το ίδιο ένοιωθε κι αυτός. Δεν μου είχε πει τίποτα. Το αισθανόμουν όμως. Από τη μια απέραντη ευτυχία για τα όσα είχαν συμβεί. Λέξεις που απουσίασαν και πήραν τη θέση τους πράξεις μαγικές που δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν ομορφότερα πως ό,τι είχε γίνει δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ποτέ χυδαίο.
Τύψεις......ενοχές......ντροπή.

Τα "πρέπει" απέναντι στα "θέλω".
Η ημέρα με τη λογική της απέναντι στη νύχτα με την λαχτάρα μιας λέξης.....Κι όταν σκοτείνιαζε, μετρούσαμε και οι δύο τις στιγμές που θα μπορούσαμε να πούμε κάτι που αυτόματα θα έφερνε στο μυαλό μας την πρώτη μας νύχτα μαζί. Να μοιραστούμε ξανά την ανάμνησημε τη γλύκα του έρωτα και την λαχτάρα της επανάληψης.

Μα κάποια στιγμή δεν άντεξα.Είπα για όσα ντρεπόμουν, για όσα φοβόμουν. Εγώ θεωρούσα ότι είμαι δίκαιη με όλους κι εκείνος θεωρούσε πως είμαι πολύ αυστηρή με μένα. Μα και πάλι αυτό δεν μετρίαζε την ντροπή μου. Εκείνος ήταν παντρεμένος με κάποια που έφερνε στον κόσμο το παιδί τους, κι εγώ δεν είχα κανένα δικαίωμα να ταράξω την οικογένειά μου γιατί έτσι απλά η καρδιά μου αποφάσισε να ζήσει κάτι.

Οι μέρες περνούσαν με μένα ανάμεσα σε αυστηρή κριτική και στην τετράγωνη λογική που μέχρι τότε διέθετα. Και με νίκησαν.

Και του ζήτησα να χωρίσουμε μέσα από ένα εμαιλ.......

"Σα να μιλώ στον εαυτό μου σου μιλώ,
φίλε μου ντρέπομαι αλλά την αγαπάω
είναι τα λάθη της σε βάρος μου πολλά,
μα η αγάπη με έχει ρίξει χαμηλά...
Αν είν' η αγάπη φονικό, πάνε και σκοτώσέ τη....
Μα αν είναι θείο ιδανικό, σκύψε προσκύνησέ την...."

Η αμαρτία

2006-05-13T20:46:00.000+03:00

Δεν τον ρώτησα τίποτα...Έβαλα μόνο την παλάμη μου στην καρδιά του επάνω, ήμουν πια σίγουρη ως κάτι ένοιωθε πραγματικά. Έπιασα το χέρι του κι είδα πως και η δική του παλάμη ήταν ιδρωμένη. Τον κοίταζα στα μάτια που ήταν πιο μαύρα κι από τη νύχτα γύρω μας, κι έβλεπα την ίδια αμηχανία που ένοιωθα κι εγώ.

Δεν θυμάμαι να μιλήσαμε. Θυμάμαι όμως πως το σώμα του δίπλα στο δικό μου δήλωνε πως ήταν η πρώτη μου φορά που ένοιωθα συνειδητά κάτι. Με όλη μου τη λογική κι όχι με την παιδική τρέλλα της νιότης μου. Δεν είχα ανάγκη να μου επιβεβαιώσει τίποτα. Ήμουν σίγουρη πως ήταν ακριβώς το κομμάτι του παζλ που έλειπε από μια τέλεια εικόνα. Και οι δυο μας το είχαμε βάλει στη θέση του.

Κανένα άλλο αντρικό κορμί δεν είχε τέτοιο άγγιγμα κάτω από τα δάχτυλά μου. Καμμιά ανάσα που πέρασε από τη ζωή μου, δεν με ζέστανε τόσο πολύ. Καμμία αγκαλιά δεν με χώρεσε ποτέ πριν...Ήταν από τις φορές εκείνες που περιγράφουν τα Άρλεκιν, που ό,τι είσαι, καθρεφτίζεται σε έναν άνθρωπο εντελώς διαφορετικό από σένα, κι αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν. Ήταν που δεν χρειαζόσουν λόγια για να ακούσεις και να κρίνεις αν ο άλλος λέει αλήθεια ή ψέμματα.

Ήταν που οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν ότι νοιώθουμε ακριβώς το ίδιο, μια στιγμή μοναδική που την μοιράζεσαι με κάποιον με την ίδια ψυχή, το ίδιο πάθος και ακριβώς το ίδιο συναίσθημα.
Βρεθήκαμε εκεί, από συμπτώσεις, χωρίς να το έχουμε σκεφτεί ή να το έχουμε ομολογήσει. Δεν το είχαμε καν σχεδιάσει. Και δεν νομίζω να το είχαμε καν φανταστεί. Και μέσα από την αμηχανία και την ντροπή, κάνεις δειλά τα βήματά σου χωρίς να ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσουν.

Από τις ελάχιστες φορές που βρεθήκαμε μαζί και οι δύο, εγωιστές, για να μοιραστούμε κάτιπου δεν ξέραμε ότι έκαιγε.

Ήταν το πρώτο μας βράδυ μαζί.

Μα...στους παράνομες εραστές, η μέρα είναι ο χειρότερος εχθρός. Και κύλησαν οι ώρες σαν στιγμές, κι έπρεπε να φύγει. Ήμουν τόσο γεμάτη από την παρουσία του, από την εκδήλωση των συναισθημάτων του, ένοιωθα τόσο δυνατή πια, που τίποτα δεν με φόβιζε. Κι έμεινα να αγγίζω το σχήμα του κορμιού του στα σεντόνια με τις ροζ βιολέτες...

Λάτρεψα ό,τι είχε αγγίξει, το χώμα που πατούσε, λάτρευα το χώρο που είχε το άρωμά του, στον καναπέ που έκατσε πίνοντας το χυμό πορτοκάλι, έγινε η αγαπημένη μεριά. Κράτησα μέχρι και το ποτήρι που άγγιξε....για πολύ καιρό...
Από τα πολλά βράδυα που δεν κοιμήθηκα και από τα σπάνια που χαμογελούσα όσο ήμασταν μαζί. Εκείνος έφευγε σε λίγες ώρες για ταξίδι, κι εγώ από εκείνο το βράδυ ζούσα για πολύ καιρό το γεγονός ότι έγινε η τελευταία μου σκέψη το βράδυ και η πρώτη μου σκέψη το πρωί.....

Λίγες ώρες μετά ήρθε το τελευταίο μήνυμα της Κυριακής:

"Τριγυρίζεις συνεχώς στη σκέψη μου.... Είσαι στο μυαλό και στην καρδιά μου... Σ'αγαπώ... Μη μου απαντήσεις, δεν είμαι μόνος...."

Στο γάμο, συνοδευόμενος από τη σύζυγο, τόλμησε και έστειλε ένα μήνυμα σε κάποια που έλεγε πως αγαπούσε. Και αισθανόμουν ευτυχισμένη. Όχι τόσο για το περιεχόμενο του μηνύματος. Αλλά για την πρώτη του μικρή επανάσταση. Αυτήν που του όριζε το συναίσθημα:

Να κάνει μια φορά αυτό που θέλει εκείνος κόντρα σε όλους και όλα.

"Του πόθου τ' αγρίμι
Δεν τρώει δεν πίνει δεν ξαποσταίνει
Πεινάει για σένα, διψάει για μένα και περιμένει.....
Σε θέλω στο πλευρό μου ακοίμητο φρουρό μου
με το φιλί με το σπαθί το δράκο να σκοτώσεις και νάρθεις να με σώσεις
από τη ζωή μου την κλειστή
Τι δεν θάδινα το γύρο του κορμιού σου να ξανάκανα
κι ας χανόμουνα στη λάβα την καυτή και στα παγόβουνα....
Αν μ' αγαπάς, μη μου το πεις.... αφού το ξέρω τρεις φορές θα μ'αρνηθείς....."

Μία ακόμα σύμπτωση

2006-05-13T20:41:00.000+03:00

Ήταν Παρασκευή θυμάμαι. Μου ζήτησε να μιλήσουμε απευθείας από το Mirc και χάρηκα για το ρίσκο που έπαιρνε για μένα. Κατά διαβολική σύμπτωση (υπάρχουν ναι...πολλές από αυτές) δεν ρώτησα τι κάνει ο κόσμος... Μιλούσαμε μέχρι σχεδόν που ξημέρωσε παρά το γεγονός ότι είπα πολλές φορές καληνύχτα γιατί εκείνος την άλλη μέρα δούλευε. Δεν μπορώ να θυμηθώ με τι γεμίζαμε τόσες ώρες. Μα όσο κι αν κρατούσε η συνομιλία, κι εκείνος κι εγώ το βρίσκαμε πολύ λίγο.

Την άλλη μέρα από τη δουλειά, τα μηνύματα έδιναν κι έπαιρναν. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρχαν λέξεις μέσα σε αυτά που αφορούσαν σκέψεις, επιθυμίες μα και συναισθήματα. Και από εκείνον και από μένα. Μικρές λέξεις όπως "μωρό μου", "μάτια μου" αγαπημένες και μοναδικές, δήλωναν το κλίμα και τη διάθεση....

Αυτές οι τόσο τετριμμένες λέξεις μου έδειχναν και στο μέλλον τη διάθεσή του. Ήξερα πως αν δεν υπήρχαν απουσίαζαν όχι από λάθος αλλά από αρνητική ενέργεια λόγω κάποιου προβλήματος κι ήξερα ότι συνέβαινε κάτι που απλά ήταν ζήτημα χρόνου για να με ενημερώσει.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι δυνατόν, έμαθα έναν άνθρωπο πίσω από λέξεις και γραμμές, έναν άνθρωπο που ήμουν σίγουρη πως μέχρι τότε το συναίσθημα θεωρούνταν αδυναμία κι ήξερε να το κρύβει πολύ καλά.

Έτσι ήταν μια μικρή γιορτή για μένα κάθε φορά που κατάφερναν τα λόγια μου ή οι πράξεις μου να ανοίξουν μια μικρή χαραμάδα στο τείχος που είχε φυλακίσει τον εαυτό του για να τον προστατέψει. Ό,τι μου έστελνε και δήλωνε το αίσθημά του, έγιναν φυλαχτά, μηνύματα που φύλαξα για χρόνια γιατί τα θεωρούσα πολύτιμα όχι από γυναικεία φιλαρέσκεια αλλά από περηφάνεια που ένας άντρας πάλευε να μάθει να αγαπάει.....Και μάθαινε για μένα...

Εκείνο μεσημέρι χτύπησε και το τηλέφωνο έτσι απροειδοποίητα. Κι όταν είδα από την αναγνώριση ποιος ήταν άρχισαν να τρέμουν τα χέρια μου. Φοβήθηκα πως δεν ήταν για καλό, δεν είχαμε ξαναμιλήσει, δεν είχε πάρει ποτέ την πρωτοβουλία να μιλήσουμε γιατί υπήρχαν πάντα προβλήματα.....Μιλήσαμε κι όσο και αν τον ρώτησα τι και πως ήταν αυτό, δεν μου απάντησε. Μιλούσε γρήγορα, εγώ νόμιζα ότι ιαζόταν να κλείσει και αναρωτιόμουν γιατί με πήρε τότε.....

Το ίδιο βράδυ έμαθα πως προσπαθούσε να ρωτήσει τα πάντα πριν με φέρει σε δύσκολη θέση και πριν φτάσει στο σπίτι και δεν θα μπορούσα να μιλήσω. Τι χαζή που ήμουν......όλο λάθος συμπεράσματα έβγαζα.... Ήταν που δεν μου είχε ξανατύχει άντρας σαν κι αυτόν ή ήταν που η λογική στον έρωτα είναι ό,τι η φωτοβολίδα για την ομίχλη: Φωτίζει αλλά δεν διαλύει.......;;;Εκείνο το βράδυ μου έστειλε την καλησπέρα του από τις 9 το βράδυ. Πάλι παραξενεύτηκα, αν δεν πήγαινε 12 ποτέ δεν μιλούσαμε και το ότι είχαμε αφήσει ξανά τα εμαιλς στην άκρη έμοιαζε ξανά σαν μια μικρή γιορτή για μένα. Υπέθεσα απλά ότι ήταν η τυχερή μου μέρα.

Είχε πάει σχεδόν 2 τα ξημερώματα όταν τον ρώτησα τι θα έκανε την άλλη μέρα που ήταν Κυριακή. Μου είπε πως έπρεπε να πάει Αθήνα να παρεβρεθεί σε ένα γάμο και να φέρει και τον κόσμο πίσω. Όταν τον ρώτησα τι εννοεί "πίσω" μου είπε πως ο κόσμος έλειπε δύο μέρες.... κι έτσι πήρα απάντηση στις ερωτήσεις μου...Έτσι εξηγούνταν όλα λοιπόν....Και φυσικά δεν θα μπορούσε να κλείσει η βραδιά χωρίς μια σύμπτωση....: Και ο δικός μου κόσμος έλειπε στην Αθήνα...

"Κερνάς κόκα κόλα;"

"Ναι αμέ....."

Λες κι είχα το πολύ μυαλό....; 10 χρόνια ο κόσμος μου δεν έιχε λείψει ποτέ από το σπίτι. 30 χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μουδεν είχε λείψει ποτέ κόκα κόλα από το σπίτι. Εκείνο το βράδυ, δεν είχα κόκα κόλα.....Εκείνος όμως ήρθε.

Κι όταν στάθηκε απέναντί μου, άκουγα μόνο δύο καρδιές. Τόσο δυνατά που δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο.....

"Άγνωστη δίπλα μου θα ζεις
κι έτσι άγνωστη μ' αρέσεις...
Και τώρα οι δυο μας
γυναίκα εσύ που ποτέ δεν θα σε μάθω..."

Η διαπίστωση

2006-05-13T20:38:00.000+03:00

Είχαμε αρχίσει δειλά δειλά τα πρώτα μηνύματα στο κινητό. Είχε διαδώσει ότι το κινητό είχε χαθεί, το έκρυβε όμως στην τσάντα ανοιχτό ώστε να μπορεί να μου στέλνει και να του στέλνω. Χαζά μηνύματα όπως το "τι κάνεις, που βρίσκεσαι, τι μαγείρεψες, ποιος ήρθε στο μαγαζί, τελείωσες την τάδε παραγγελία, πως αισθάνεσαι" μηνύματα γεμάτα αθωότητα, ενδιαφέρον και τρυφερότητα.

Κάποιες φορές, κάποια μηνύματα έμεναν αναπάντητα από τη μεριά του αφού υπήρχε κόσμος και έλεγχος και από τις υπαλλήλους και τον μπαμπά. Ώρες ατελείωτης αναμονής, που κάποιες φορές στο μέλλον θα έμοιαζαν με τη χειρότερη τιμωρία. Δεν είχαμε ξαναμιλήσει στο τηλέφωνο κι αναρωτιόμουν τελικά τι είναι φυσιολογικό σε μια τέτοια σχέση. Από την άλλη ήταν έκπληξη για μένα να ονομάζω κάτι τέτοιο "σχέση" και δεν ήταν κάτι που παραδέχτηκα γρήγορα ούτε στον εαυτό μου.

Κάποιο απόγευμα, πηγαίνοντας στη μεγάλη πόλη για κάποιες υποχρεώσεις και μη περιμένοντας μήνυμα μια και ο "κόσμος" θα ήταν στο μαγαζί και δεν μου επιτρεπόταν ούτε και σε μένα να στείλω, λαμβάνω το εξής:

"-Είσαι εδώ;
-Ναι, γιατί; Πως το ξέρεις;
-Θα περάσεις; Διαίσθηση...
-Είσαι τρελλός;
-Ναι...για σένα.... "

Και πέρασα... Στάθηκα στην απέναντι πλευρά του μαγαζιού, θαυμάζοντας την πινακίδα που είχε τα αγαπημένα μου χρώματα....και κοιτάζοντάς τον μέσα από τις βιτρίνες, έμοιαζα με μια εντελώς ηλίθια, που στεκόταν έτσι χωρίς λόγο να χαμογελάει στο .....κενό....

Κι όταν πλησίασε στο τζάμι, προσποιούμενος πως χαζεύει την κίνηση έξω, όλος ο κόσμος σταμάτησε να γυρίζει. Δεν άκουγα ούτε τα αυτοκίνητα, δεν πρόσεχα ούτε τον κόσμο, δεν πρόσεχα ούτε που είμαι εγώ ούτε εκείνος. Κοίταζα μόνο τα μάτια του, δύο κατάμαυρα μάτια μέσα από μια βιτρίνα κι ένοιωθα πως ήμουν μόνο εγώ και αυτός. Για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, ήμουν σίγουρη ότι νοιώθαμε το ίδιο πράγμα. Ήξερα τι σκεφτόταν, τι ήθελε, τι ευχόταν από μέσα του, γιατί απλά το ίδιο ακριβώς ήθελα κι εγώ.....

"Είμαι ερωτευμένη" ψέλλισα κι ο κύριος που πέρναγε από μπροστά μου εκείνη τη στιγμή, φορτωμένος με σακούλες, σταυροκοπήθηκε...
Γιατί δίνουν στους τρελλούς άδεια να βολτάρουν;
Κι όταν είδα τον πατέρα του να πλησιάζει τη βιτρίνα, το έβαλα στα πόδια.

Φοβόμουν για εκείνον..... Ακόμα πιο πολύ πια...

"Πως θα γυρίζεις στ' άδειο σπίτι αργά τη νύχτα
ποιος θα σου φτιάχνει με φιλιά μια καληνύχτα
πως θα ξεχάσεις όλα εκείνα που πονάνε....
Για σένανε φοβάμαι...."

Η ζωή μου

2006-05-13T20:34:00.000+03:00

Ήμουν σε μια εποχή που ξεκινούσα μια μεγάλη κόντρα με μια μεγάλη αδυναμία: Τον πατέρα μου. Είχε φτάσει η ώρα να βγει στη σύνταξη, είχαμε μαγαζί που τα τελευταία 10 χρόνια ήταν σχεδόν αποκλειστική μου ευθύνη αλλά....είχε ένα μεγάλο μειονέκτημα: Ήταν στο όνομα του πατέρα μου.

Η σχέση μας είχε περάσει στο παρελθόν δια πυρός και σιδήρου, η αλυσίδα μας όμως ήταν καινούρια και γυαλισμένη. Δεν με είχε απασχολήσει ποτέ τι και πόσα έχουν οι γονείς μου, αν τα ξόδευαν και που. Αυτό το "Όλα δικά σου είναι" εγώ το άκουγα ως τετριμμένο αστείο. Με είχε μεγαλώσει με το σκεπτικό ότι αν δεν έχεις ιδρώσει να δημιουργήσεις κάτι, ποτέ δεν θα το πιστέψεις ούτε ο ίδιος ότι είναι δικό σου.

Στην ηλικία του πατέρα μου υπήρχε κι ένα άλλο πρόβλημα: Ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αποσυρθεί λόγω σύνταξης και να μην νοιώσει ανήμπορος. Ένας πατέρας που πίστευε πως αν δεν το κάνεις όπως σου λέει αυτός, δεν υπάρχει σωστός τρόπος να το κάνεις. Οι συζητήσεις μας εκείνο τον καιρό αφορούσαν για το αν θα αναλάβω ή όχι το μαγαζί, μα στις προϋποθέσεις τα τσουγκρίζαμε λιγάκι. Η αλήθεια είναι πως δεν το σκεφτόμουν ακόμα σοβαρά, δεν ήθελα να τον δω να φεύγει με το κεφάλι σκυφτό, γιατί έτσι θα έφευγε...

Υπήρχε ένα σπίτι που το δούλευα από τα 18 μου για να τελειώσει, μια μητέρα που οι σχέσεις μας ήταν κατεψυγμένες από την ημέρα που γεννήθηκα, η οικογένειά μου και οι φίλοι μας. Είχα τις παρέες μου, που βγαίναμε τα Σάββατα γιατί ναι, είπαμε μεγάλη πόλη αλλά όχι τόοοοοοοοοοσο μεγάλη πια για καθημερινές εξορμήσεις. Υπήρχαν οι κοινωνικές υποχρεώσεις, βόλτες, γεύματα με πελάτες.....
Η οικογένειά μου, τα παιδιά μου, ο γάμος μου...

Ήμουν ένα παιδί που είχε κάνει τις τρέλλες του, την είχε κοπανήσει αρκετές φορές, έκανε ό,τι κατέβαζε το κεφάλι του δεν έμπαινε σε καλούπια, κουβαλούσε πολλά παιδικά απωθημένα, μα πάντα ό,τι κι αν έκανε κι όπως και να αντιδρούσε όλες τις οι πράξεις κραύγαζαν την αναζήτηση της αγάπης..

Αυτή ήταν η ζωή μου.

Το διάστημα λίγο πριν γνωρίσω τον Αναστάση είχα μπει σε περίοδο λιτότητας, γιατί ήθελα να πάρω αυτοκίνητο. Υπήρχαν ήδη δύο, πληρωμένα και ξοφλημένα αλλά στο όνομα του πατέρα μου. Όλα αυτά τα είχα μοιραστεί με τον Αναστάση. Δεν είχα ακούσει ποτέ μια κριτική, καμμία αρνητική άποψη ακόμα κι όταν μερικές φορές λόγω των εντάσεων της ημέρας ήμουν η ίδια αρνητική με όλη τη ζωή μου.

Σε όλη τη διάρκει της γνωριμίας μας, υπήρχε μια μαγεία που δεν έσπασε παρά μονάχα μία φορά: Οι διαθέσεις μας ήταν αντιστρόφως ανάλογες. Παρά το γεγονός ότι δεν δήλωνε μα ούτε κι έδειχνε συναισθηματικός, αν ήμουν λυπημένη προσπαθούσε με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από το δικό μου να με κάνει να ευθυμήσω.

Αν ήταν εκείνος λυπημένος, του έστελνα ό,τι όμορφο υπήρχε στα "My documents" από φωτογραφίες μέχρι ανέκδοτα, κι από παρουσιάσεις μέχρι στίχους τραγουδιών ελληνικών που δεν ήταν και το φόρτε του. Στο τέλος ομολογούσαμε πάντα πως ο άλλος τα κατάφερε. Κι αν οι μισές φορές ήταν μια παραδοχή λόγω ευγένειας, υπήρξαν κι άλλες που πραγματικά η παρουσία του άλλου μας έκανε καλό.

Μετά από καιρό πιστεύω πως όλο αυτό γινόταν υποσυνείδητα. Ακόμα και στις μαύρες μας αποζητούσαμε ο ένας την παρέα του άλλου. Το ίντερνετ έχει αυτή την επιλογή: Κάνεις ό,τι σου κάνει κέφι. Αν δεν έχεις διάθεση να μιλήσεις με κανέναν, απλά δεν φανερώνεις την παρουσία σου κι απλά δικαιολογείσαι την άλλη μέρα ότι δεν είχες διάθεση να μπεις και δεν μπήκες.

Αν είσαι εκνευρισμένος, μπορείς να βρεις flashάκια με παιχνίδια που στο τέλος δίνεις μία στην οθόνη και κατεβαίνει η πίεση σε ικανοποιητικά επίπεδα ώστε να μπορείς να πας για ύπνο....Αν πάλι έχεις διάθεση να φιλοσοφήσεις, ψάχνεις τα διάφορα fora, γίνεσαι ένας Baggos, Ati8asos, Ksenitemenos, Mauro rodo και αναλύεις γιατί το φεγγάρι είναι κίτρινο μέχρι τι νούμερο σανδάλι φορούσε ο Ιούλιος Καίσαρας.....

Σε μας, αυτή η σειρά είχε αλλάξει: Όποιος έμπαινε πρώτος έστελνε την Καλησπέρα του στον άλλον, και μετά για να διασκεδάσουμε την αναμονή, ψάχναμε τρόπους να σκοτώσουμε την ώρα μας. Αυτή η αναμονή μέχρι να έρθει η απάντηση, η αγωνία για να μάθεις αν ο άλλος είναι μέσα, τα ατέλειωτα λεπτά μέχρι την παρουσία και οι πρώτες λέξεις που πρόσφεραν ανακούφιση.....

Και για μένα που με τη λέξη ΥΠΟΜΟΝΗ έχω τσακωθεί εδώ και πολλά χρόνια, η αναμονή ήταν τιμωρία.

Ό,τι θέλω, το θέλω τώρα....

Για εκείνον "Υπομονή σημαίνει να θέλω να γίνουν κάποια πράγματα αλλά να μην με νοιάζει το πότε....."

Κι όμως...υπήρξαν άπειρα βράδυα που περιμένα σε μια οθόνη ακίνητη να έρθει το μήνυμά του μα τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ, ή κάποια άλλα που λόγω ελέγχου απέφευγε να μου πει Καληνύχτα αν και πίστευα πως του άρεσε να με φαντάζεται εδώ, να περιμένω. Κάποια άλλα βράδυα, έστελνε μήνυμα πολύ πιο νωρίς από ό,τι αναμενόταν, μα πάντα ήμουν εκεί.
Ποτέ δεν απουσίασα, σε καμμία περίπτωση δεν ήθελα να νοιώσει μόνος.

Ένας πολύ καλός λόγος για να θεωρήσεις τον άλλον δεδομένο..

That you are not alone
For I am here with you
Though you're far away
I am here to stay
For you are not alone
I am here with you
Though we're far apart
You're always in my heart
For you are not alone, alone

Η ζωή του

2006-05-13T20:31:00.000+03:00

Παρά το γεγονός ότι η μεγάλη πόλη δεν ήταν τόσο μεγάλη, ό,τι πληροφορίες ήξερα για τη ζωή του ήταν μόνο από τις γραμμές που μου έγραφε κάθε βράδυ. Αν και όταν έχεις φτάσει στον τερματισμό, βλέπεις την εικόνα από απόσταση, οι μικρές λεπτομέρειες όταν είσαι στον αγώνα σου ξεφεύγουν...

Πάντα πίστευα όμως ότι το μυαλό μας, τις καταγράφει, ασυνείδητα; Υποσυνείδητα; Δεν ξέρω...Ξέρω όμως ότι κάποιες στιγμές αυτές οι πληροφορίες πετάγονται στο παρόν σου και σου λύνουν απορίες. Η πιο βαριά δήλωσή του ήταν πως

"Αν είχα μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου να διορθώσω κάτι, δεν θα παντρευόμουν ποτέ".

Θεωρούσε τον εαυτό του πολύ μοναχικό, ίσως και άνθρωπο που δύσκολα θα εμπιστευόταν κάποιον.
Ο μόνος άνθρωπος που πίστευε πως υπήρχε μια ελάχιστη πιθανότητα να καταλάβει αν μάθαινε ποτέ κάτι για αυτόν ήταν η μητέρα του αλλά μέσα από τις γραμμές, διέκρινα την αίσθηση ότι δεν θα ήταν από τους ανθρώπους που θα έβγαινε ανοιχτά να τον υποστηρίξει.

Η έντονη παρουσία του πατέρα του μου έγινε γνωστή από την απουσία συζητήσεων με θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις τους. Κι όντας μια ξένη, πως θα μπορούσα να είμαι τόσο αγενής ώστε να ρωτήσω αυτά που αναρωτιόμουν μόνη μου.... Με τέτοια δήλωση από έναν άνθρωπο που νοιάζεσαι, δεν μπορούσα να μην στενοχωρηθώ. Έδειχνε γαλήνιος, πράος, ευγενικός, άνθρωπος δημιουργικός. Αν τον γνώριζες για λίγο είχες αυτή την αίσθηση ότι πίσω από έναν μεγάλο άντρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση, αισθανόμουν πολλές φορές ότι αυτή η μεγάλη γυναίκα, ροκάνιζε ό,τι θεμέλιο προσπαθούσε εκείνος να φτιάξει.

Δεν ξέρω αν η δυσφορία της για το επάγγελμά του και για τις ώρες που απασχολούνταν ήταν γιατί έτσι μπορούσε να τον ελέγχει συναισθηματικά ή γιατί είχε την διάθεση να τον σπρώξει να κάνει βήματα καινούρια μόνος του. Γιατί και το μυαλό αλλά και τη δύναμη διέθετε. Απλά δεν το γνώριζε.....

Του άρεσε η μουσική και οτιδήποτε αφορούσε τους υπολογιστές. Πιστεύω ότι αν τον είχαν αφήσει να δημιουργήσει ελεύθερα θα του άρεσε και το επάγγελμα που έκανε τότε. Αποκτούσε ένα μαγαζί που είχε ήδη ο πατέρας του, και επειδή είχα βρεθεί στην ανάλογη θέση λόγω απίστευτων συμπτώσεων ήξερα πως το αφεντικό θα ήταν πάντα ένα σε ένα μαγαζί που το δούλευε 20 ή 30 χρόνια.

Όλο το διάστημα που γνωριζόμασταν, δεν είχε βγει ποτέ με φίλους. Δεν είχε πάει ποτέ για έναν καφέ, έστω με πελάτη. Δεν έκανε ποτέ κάτι στο σπίτι που να αφορούσε μόνο εκείνον. Εκτός από τις σπάνιες φορές που ασχολιόταν με τον κήπο και το λάτρευε. Άσχετα με το πόσες ώρες ήταν όρθιος από τη δουλειά, ο κήπος έμοιαζε να είναι η πιο αγαπημένη ασχολία του. Οι μόνες έξοδοι που άκουγα ήταν για κοινωνικές υποχρεώσεις. Κάποια σπάνια μεσημέρια που αλλάζαμε εμαιλς, ένοιωθα έναν άνθρωπο εντελώς κουρασμένο, που η μόνη του χαρά θα ήταν να πέσει να κοιμηθεί και να ξυπνήσει μετά από δύο ημέρες, πράγμα που μου υποσχόταν πολλές φορές ότι το κάνει αλλά οι κοινωνικές υποχρεώσεις και ο "κόσμος" δεν του άφηναν επιλογές. Κάποιες φορές θύμωνα μαζί του γιατί, έφτανε το σώμα του να τον προδίδει και εκείνος να αντιδράει με πείσμα σα μικρό παιδί.

Κι άλλες φορές, προσπαθούσα να κρύψω την ανησυχία μου βάζοντάς τον να μου υποσχεθεί πράγματα που ήξερα πως κλείνοντας δεν θα τηρήσει ποτέ. Με έλεγε υπερβολική πολύ συχνά. Αλλά πάλι, έτσι είμαι εγώ για τους ανθρώπους μου... να αλλάξω στα γεράματα;

Όταν του έλεγα πως θα ήταν πιο απλά τα πράγματα αν έκανε πιο συχνά γνωστές τις διαθέσεις του δεν συμφωνούσε. Μου έλεγε πως δεν θα βγάλει άκρη, κι αν μιλήσει θα ερχόνταν οι διαφωνίες κι ίσως καυγάδες, πράγμα για το οποίο θεωρούσε πως είχε ελάχιστο έως καθόλου χρόνο να σπαταλήσει.

Μου είπε πως έφτασε στο γάμο γιατί είχαν προηγηθεί πολλά και μέσα από τις κουβέντες του άφησε να εννοηθεί πως δεν ήθελε να χαλάσει το χατήρι των δικών του που επιτέλους είχε βρεθεί μια κοπέλα σύμφωνα με τις προυποθέσεις τους. Δεν γνώριζε το συναίσθημα να ορμάς μπροστά για κάποιον, να ιδρώνουν οι παλάμες σου, να νοιώθεις αμηχανία, έλεγε πως δεν γνώριζε και δεν νόμιζε να υπάρχει έρωτας και αμφισβητούσε πολύ σοβαρά όσους έλεγαν πως υπάρχει.

Μέχρι την ημέρα που με γνώρισε.

Κι επειδή εγώ δεν είχα μπει χθες στο ίντερνετ, ούτε υποστήριξα ποτέ ότι ήμουν άγγελος, ούτε είχα δηλώσει ποτέ ότι ήμουν χαζή.....δεν τον πίστεψα. Ούτε τον αντέκρουσα όμως.....

Η συνάντηση

2006-05-13T20:27:00.000+03:00

Το επόμενο βήμα που ήταν η συνάντηση ακολούθησε πιο γρήγορα....

Λίγες μέρες μετά μιλήσαμε για δεύτερη φορά στο τηλέφωνο. Μιλήσαμε για html, στήσιμο σελίδων κι άλλα τέτοια, μου έκανε σχεδόν ιδιαίτερα μαθήματα μέσω εμαιλς, άσχετα βέβαια ότι δεν θυμάμαι ούτε μια κίνηση. Μου πρότεινε λοιπό να μου δώσει ένα βιβλίο με το οποίο είχε μάθει κι εκείνος εντελώς μόνος του. Χα! Πως θα μου το έδινε; Έπρεπε να περάσω εγώ να το πάρω. Να ξεκινήσω από το μικρό χωριουδάκι μου, να πάω στη μεγάλη πόλη και να περάσω από το μαγαζί.

Τρελλάθηκα!!! Κι αυτό γιατί όταν κάνεις κάτι κακό νομίζεις ότι τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα επάνω σου. Ποιος θα με κατηγορούσε ή θα κατηγορούσε εκείνον πως είχε πελάτη στο μαγαζί ;

Η συνάντηση ορίστηκε στο κλείσιμο, γύρω στις 8.30. Ανέβηκα στη μεγάλη πόλη στις 5 το απόγευμα και περπάτησα όσο δεν έχω περπατήσει για χρόνια στη ζωή μου. Βρήκα χίλιους δύο λόγους να μην πάω. Είχα επιχειρήματα ατράνταχτα ή μάλλον όχι εγώ, η λογική μου. Τα πόδια μου όμως υπάκουσαν στο συναίσθημα....και πήγα. Αντίκρυσα τη βιτρίνα φωτισμένη, το μαγαζί άδειο κι ένα παλλικάρι να κάθεται σε μια πολυθρόνα μπροστά στο μαγαζί. Μπήκα μέσα, χαμογέλασα, συστηθήκαμε, δώσαμε και τα χέρια!

Κι όταν τον κοίταξα στα μάτια, είδα τα πιο μαύρα μάτια που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.....

Μου έδωσε το βιβλίο, και πηγαίνοντας να φύγω μου είπε να τον περιμένω για να φύγουμε παρέα. Διασχίσαμε την πλατεία μαζί, κουβεντιάζαμε και η αμηχανία είχε κάνεις τις παλάμες μου να ιδρώνουν.Όταν φτάσαμε στο αμάξι του, πρότεινε να με συνοδέψει εκεί που είχα παρκάρει το αμάξι μου.

Τι ειρωνεία όμως.... είχα παρκάρει ακριβώς μπροστά του..... Μείναμε λίγο στο στενό δρομάκι και γελάγαμε γιατί πηγαίναμε και οι δύο σπίτι για να δούμε την ίδια ταινία. Την περίμενε κι εκείνος όπως κι εγώ... κρίμα που δεν είναι εδώ να μου θυμήσει ποια ταινία ήταν..., μέχρι που χτύπησε το κινητό του..... "Ο κόσμος" αναρωτιόταν που βρίσκεται και γιατί δεν είχε πάει ακόμα σπίτι.

Ένοιωσα άσχημα που τον είχα καθυστερήσει και από εκεί που σκεφτόμουν "άλλο ένα λεπτό, ακόμα ένα λεπτό, λίγο ακόμα" τον καληνύχτησα κι έφυγα.
Το βράδυ μετά την Καλησπέρα του που έστειλε έμεινα στην οθόνη για πάνω από 3 ώρες...

Δεν μου έστειλε τίποτα ξανά εκείνο το βράδυ κι εγώ φυσικά κατάλαβα πως η εικόνα που έχεις φτιάξει στη φαντασία σου πολλές φορές για τον άλλον δεν είναι αυτό που πραγματικά αντικρύζεις. Θεώρησα πως αυτό ήταν όλο και τίποτα παραπέρα. Δεν του άρεσα.

Το επόμενο πρωί, πήρα ένα εμαιλ γεμάτο ζεστασιά, τρυφερότητα και όμορφα λόγια. Ζητούσε συγνώμη αλλά είχε ξυπνήσει ο "κόσμος" κι έκλεισε τον υπολογιστή πανικόβλητος...

Λίγες μέρες μετά, μάθαμε πως ο "κόσμος" είναι έγκυος. Και πανηγυρίσαμε. Μαζί. Κι ήταν πολύ χαρούμενος. Και το έδειχνε. Και χαιρόμουν για εκείνον. Ήξερα πως είχε άγχος για το ζήτημα και χαιρόμουν διπλά γιατί δεν θα χρειαζόταν να περάσει καμμία διαδικασία βιασμού της ψυχολογίας του, του γάμου του, της σχέσης του.

Περίμενε αυτό το παιδί για πολλούς λόγους. Εκείνον που είπε όμως σε μένα ήταν γιατί "Θα αφήσω ένα κομμάτι από τον καλύτερό μου εαυτό, θα υπάρχει πάντα κάτι ακόμα κι αν εγώ δεν θα υπάρχω πια...."

Αυτή του η κουβέντα μας ώθησε να μιλήσουμε για το θάνατο. Είναι περίεργο που μπορεί να σε πάει το μυαλό σου ή η διαίσθησή σου.

Κι εκείνο το βράδυ έμαθα πως πριν μερικά χρόνια, είχε κάνει χειρουργική επέμβαση, είχε κινδυνεύσει να πεθάνει μέσα στο χειρουγείο και πως ο λόγος που τον οδήγησε εκεί ήταν η ασθένεια που δεν τολμά κανένας στο χωριό μου να πει με το όνομάτης:

Καρκίνος.

Δεν μου είπε ποτέ λεπτομέρειες.

Η συζήτηση έμεινε ακριβώς εκεί χωρίς καμία εξήγηση για το που, το πως, το πότε, το γιατί.

Άλλαξε θέμα, άλλαξε και η γραφή του, έγινε πιο απότομος και έκλεισε το θέμα λέγοντάς μου πως

"Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Τον πέρασα"

Κι ευτυχώς, ξύπνησε ο κόσμος, με καληνύχτησε βιαστικά και κλείσαμε..Έμεινα όλο το βράδυ να κλαίω με παράπονο.Γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν ότι θα φύγει από τη ζωή μου. Ο καρκίνος ήταν κάτι που ούτε με τη μαγκιά μου, ούτε με την τρέλλα μου, ούτε με τη δύναμη που πίστευα πως είχα, μπορούσα να νικήσω.

"Τα μαύρα μάτια σου....
όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε
και την καρδιά μου συγκλονίζουνε..."

Το τηλεφώνημα

2006-05-13T20:24:00.000+03:00

Πήγα μια βόλτα στο λιμάνι την άλλη μέρα. Σε μια παλιά παιδική χαρά που υπήρχε εκεί χάζευα τα ζουζουνάκια μου που έμοιαζαν με πασχαλίτσες μέσα στο κόκκινο και στο πορτοκαλί ζακετάκι τους. Τον σκεφόμουν έντονα, τον ένοιωθα πολύ κοντά μου ένα συναίσθημα που είναι αδύνατον να φυλακιστεί σε λέξεις.

Το ίδιο βράδυ, μου αποκάλυψε πως το ίδιο έντονα με σκεφτόταν κι αυτός. Ήταν και ο ίδιος στο λιμάνι για να κάνει μια δουλειά με τον πατέρα του και μου είπε πως είχε πάει εκεί από το πρωί....Μάλιστα του είχαν κάνει εντύπωση δύο μικρά που είχε δει να τρέχουν μακριά γιατί φορούσαν όμορφα χρώματα στα ζακετάκια τους. Δεν ήξερε ότι ήταν τα δικά μου παιδιά....

Είχαμε βρεθεί δίπλα σχεδόν αλλά δεν γνωριζόμασταν.

Ήταν κι αυτό άλλη μία τραγική σύμπτωση από αυτές που θα με καταδίωκαν και στο μέλλον.

Είχε ανάγκη να ακούσει τη φωνή μου. Κι εγώ το ίδιο. Κι όσο ψάχναμε λύσεις σε αυτό το πρόβλημα τόσο πιο πολλά εμπόδια έβρισκα. Το κινητό που υποτίθεται ότι ήταν δικό του, το χρησιμοποιούσαν όλοι, το τηλέφωνο το μαγαζιού θα είχε παρόντες και το προσωπικό και τον πατέρα του και φυσικά για το σπίτι δεν το συζητούσαμε καν.

Μέχρι που αποφάσισε να μείνει το μεσημέρι να τελειώσει λίγη από τη δουλειά που είχε μαζευτεί, και να μιλήσουμε τότε, αφού οι υπόλοιποι θα έφευγαν για να έρθουν το απόγευμα ξανά. Έτσι κι έγινε. Τον πήρα τηλέφωνο, η μία από τις σπάνιες φορές που επέτρεψα στον εαυτό μου να τον βάλει σε κίνδυνο εξαιτίας μου.

Η πρώτη ώρα πέρασε γεμάτη αμηχανία. Είχαμε βγάλει το υψηλότερο επίπεδο της ευγένειάς μας και της παιδείας μας, και μιλούσαμε για τον καιρό, την ακρίβεια κι άλλα τέτοια χαζά θέματα, με τεράστιες παύσεις ανάμεσα στα θέματα. Στιγμές που δεν ακουγόταν τίποτα κι όμως ήμουν πολύ χαρούμενη που μέσα στη σιωπή ήταν εκείνος στην άλλη άκρη που σιωπούσε μαζί μου.....

Ώσπου ξαφνικά όλα άλλαξαν ως δια μαγείας. Μιλήσαμε για μουσική, για σινεμά, για όνειρα, για επιθυμίες, απωθημένα, για τις σπουδές του, για τη δουλειά του, για πολύ μικρά ή μεγάλα θέματα που ήταν όλα σημαντικά για ένα λόγο: Μας κρατούσαν στη γραμμή....

Πέρασαν οι ώρες μέχρι που έπρεπε να κλείσουμε γιατί ήταν ώρα ανοίγματος και θα έρχονταν οι υπάλληλοι και ο πατέρας του και δεν γινόταν να τον βρουν στο τηλέφωνο. Υποτίθεται ότι είχε μείνει να τελειώσει δουλειά μα δεν είχε δουλέψει καθόλου!

Αν με ρωτούσε κανείς πως πέρασε ο άλλος που μίλαγε μαζί μου, θα του απαντούσα ότι σίγουρα ήταν αδιάφορα. Για εκείνον. Γιατί η φωνή του δεν πρόδωσε κανένα συναίσθημα, καμία σκέψη κανέναν έστω ενδοιασμό. Ήταν ευγενικός όπως πάντα, μου απέδειξε ότι όντως διαθέτει απίστευτο χιούμορ αλλά....τίποτα άλλο!Και η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα....
Το βράδυ μου έγραψε... :

"Η φωνή σου ήταν ακριβώς όπως τη φαντάστηκα. Είσαι ένας πολύ όμορφος άνθρωπος...."

Και πολύ αργά εκείνο το βράδυ συζητώντας, εκείνος προσπαθούσε να βρει θέματα για να συζητούσαμε κι εγώ μουδιασμένη αναρωτιόμουν γιατί είχε χτίσει τόσο μεγάλα τείχη κι είχε φυλακίσει τον εαυτό του μακριά από κάθε συναίσθημα..

Εγώ ήθελα να φύγω....κι εκείνος προσπαθούσε να με κρατήσει....

Η απόφαση

2006-05-13T20:19:00.000+03:00

Ένοιωθα πως αυτός ο παραλογισμός έπρεπε να σταματήσει. Τι θα γινόταν αν το μάθαιναν οι οικογένειές μας;Πως να εξηγήσεις σε κάποιους που δεν ασχολούνται με ίντερνετ και δεν καταλαβαίνουν τη διαδικασία ότι όσο περίμενες να κατέβει ένα τραγούδι, όσο έψαχνες κάτι να διαβάσεις, είχες βρει μια παρέα με τα ίδια ενδιαφέροντα, γελούσατε με τα ίδια αστεία, νοιώθατε όμορφα;Και κυρίως πως να δώσεις επιχειρήματα ότι το άλλο άτομο ήταν του αντίθετου φύλου;

Έτσι έμεινε το μυστικό μας. Τουλάχιστον μέχρι οι συνθήκες και τα γεγονότα να μαρτυρήσουν σε κάποιους τι συνέβαινε.

Μέχρι τότε δεν θεωρούσα ότι έκανα κάτι κακό. Κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρεπόμουν. Στο σπίτι ήμουν μια σύντροφος και μια μαμά, άψογη σε όλα της, κι εκείνος το ίδιο. Για εκείνον ήμουν μια απλή γυναίκα και τίποτα άλλο. Κι εκείνος ένας απλός άντρας.

Μπορεί άγνωστοι, μα υπήρχαν πάρα πολλά που μας ενώναν και με το καιρό θα βρίσκαμε και πολλά που μας χώριζαν.
Υπήρχε όμως εκείνο το "Υπάρχω εγώ" να αιωρείται σε ό,τι δύσκολο. Εκείνος θα μου έλεγε ότι δεν έπαιρνε μπροστά το αμάξι το πρωί λόγω κρύου, το ποιος μπήκε στο μαγαζί, τι συζήτησαν, ποιον είδε, που πήγε, πόση ώρα έκανε στην τράπεζα να ξεμπερδέψει κι εγώ μπορούσα να του πω αν κάηκε το φαί, αν έκλαιγαν τα μικρά , αν κουράστηκα, αν είχα πονοκέφαλο, και να νοιώθω ότι τα θεωρούσα τόσο σημαντικά όσο η ανάσα που παίρνεις για να ζεις. Αναλώναμε ώρες σε τέτοια χαζά θέματα. Μα τότε δεν τα θεωρούσαμε χαζά...

Είχαμε δειλά δειλά συστηθεί. Και η ζωή απέδειξε πως δεν έχουμε συναντηθεί έτσι ώστε ο ένας να μπορεί να θυμάται τον άλλον. Πήγαμε στο ίδιο σχολείο, είχαμε κάποιους κοινούς φίλους αλλά τίποτα παραπάνω. Τολμήσαμε να πούμε και τα ονόματά μας.

Ήταν τόσο περίεργη η αίσθηση αυτή. Μιλάς με κάποιον για μήνες. Σου έχει δειλά εκμυστηρευθεί πολλές σκέψεις που -όπως παραδέχτηκε- δεν ήξερε κανένας. Τώρα είχε ένα όνομα, μα δεν άλλαζε στην ουσία κάτι. Απλά είχε φύγει πια η προστασία της ανωνυμίας κι είχε αφήσει το πρώτο αποτύπωμά της η εμπιστοσύνη. Το πιο όμορφο αποτύπωμα....

Ο "κόσμος"είχε αρχίσει να αναρωτιέται γιατί αργεί τα βράδυα να κοιμηθεί.
Κι άρχισαν οι εξορμήσεις και οι έλεγχοι.
Έκανε την επικοινωνία δύσκολη μα όχι αδύνατη. Μου έστελνε πιο συχνά εμαιλς από το μαγαζί παρόλο που υπήρχαν 2 υπάλληλοι και ο πατέρας του πάνω από το κεφάλι του. Δήλωνε την παρουσία του παρόλα τα προβλήματα μέχρι που σκέφτηκα λογικά και αποφάσισα πως δεν αξίζει να δημιουργηθούν άλλα για μια χαζή επικοινωνία.

Μετά από δύο μέρες, πήρα το πρώτο εμαιλ από εκείνον που ξεπερνούσε για πρώτη φορά τις δύο γραμμές:

"Καταλαβαίνω πως νοιώθεις. Το νοιώθω κι εγώ. Και με φοβίζει το ίδιο όπως κι εσένα. Η αλήθεια είναι πως μου λείπεις. Δεν συμφωνώ με την άποψή σου να διακόψουμε την επικοινωνία μας, δεν μπορώ όμως παρά να τη σεβαστώ. Παρά το γεγονός ότι κάτι ξεκίνησε εντελώς για αστείο, ό,τι τώρα ζω είναι το πιο όμορφο και το πιο σοβαρό πράγμα που έχω περάσει στη ζωή μου.
Είμαι ερωτευμένος μαζί σου..... και θα καταλάβω αν δεν θελήσεις ποτέ να με δεις ή να με συναντήσεις. Σε παρακαλώ σκέψου μόνο, πως ό,τι κι αν αποφασίσεις, δεν θέλω να φύγεις από τη ζωή μου. Κράτησέ με..... έστω σαν φίλο. Μη με βγάλεις από τη ζωή σου...ό,τι κι αν γίνει....."

Ήταν το πρώτο εμαιλ που κράτησα στον υπολογιστή μου. Αυτό και όσα ακολούθησαν. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς του απάντησα. Το ταλέντο να θυμάται τα πάντα το είχε μόνο εκείνος. Μπορούσε να θυμηθεί τις πιο μικρές λεπτομέρειες, το σχήμα, το μέγεθος, το συναίσθημα.
Θυμάμαι μόνο να του αναφέρω να μην τα βλέπει τόσο σοβαρά τα πράγματα, αλλά σαν παιχνίδι.

Εξάλλου τι σοβαρότητα μπορούσε να έχει μια τέτοια δήλωση, όταν ο άλλος απέναντί σου ως μορφή ήταν ένας άγνωστος; Δεν είχε πρόσωπο, δεν είχε φωνή, δεν είχα καμμία εικόνα για το τι είναι απέναντί μου.Έτσι έγραφα τουλάχιστον .

Γιατί τότε, ένοιωθα κι εγώ πως μου ήταν απαραίτητος.
Εκείνο το βράδυ είχε πανσέληνο. Αισθανόμουν σαν το λιοντάρι στο κλουβί. Από τη μία κατηγορούσα τον εαυτό μου που είχα φέρει σε δύσκολη θέση κάποιον άλλον, μετά τον κατηγορούσα γιατί δεν τελείωνε αυτή την ιστορία μια και έξω, και μετά με μάλωνα γιατί σκεφτόμουν όλα όσα σκεφτόμουν. Στην απόφασή μου να εξαφανιστώ, ένοιωθα δειλή.

Μα και ανακούφιση. Αλλά ανακούφιση για εκείνον. Δεν με γνώριζε και θα με ξεχνούσε μετά από λίγο καιρό. Θα γινόμουν μια όμορφη ανάμνηση, ίσως πιο κάτω συναντιόμασταν κάπου και δεν θα γνωρίζαμε ότι έχουμε μοιραστεί πολύ όμορφες συζητήσεις.

Δειλή για μένα. Γιατί ήξερα και τη δύναμή μου και τις αντοχές μου. Ό,τι ήθελα, ήξερα να ορμάω μπροστά, να το παλεύω. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν ήμουν μόνη όπως τόσες άλλες φορές.Πίσω μου και απέναντί μου υπήρχαν άνθρωποι που τους νοιαζόμουν πολύ.

Εκείνο το βράδυ έβρεχε κιόλας.
Και μετά από χρόνια ανακάλυψα πως σε κάθε μεγάλη απόφασή μας, το σύμπαν έδειχνε πως είχαμε κάνει λάθος στις αποφάσεις μας, με τη βροχή. Φύσαγε πολύ.Και αποφάσισα να κάνω μια βόλτα έξω.... Κάποια στιγμή ένοιωσα να κλαίω μα δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί. Ήθελα αυτό τον άνθρωπο μέσα στη ζωή μου αλλά δεν ήθελα να πάθει κακό. Ούτε εκείνος ούτε κι εγώ.

Δεν γινόταν όμως.....γιαυτό και έπρεπε να τελειώνει το αστείο εδώ.
Κάποια στιγμή που ο αέρας και η βροχή δυνάμωσαν αποφάσισα να μπω στο σπίτι.
Έκατσα στον καναπέ για το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, κι έπεσε ένα χαρτί που είχε κολλήσει επάνω στην πυτζάμα μου. Έσκυψα στο χαλί να το πιάσω, κι είδα ότι είναι ένα κομμένο εισιτήριο λεωφορείου. Απόρησα. Εκεί που ζούσα ήταν χωριό, 500 μέτρα από την άσφαλτο, το λεωφορείο είχε στάση χιλιόμετρα μακριά, το σπίτι ήταν μέσα σε 4 στρέμματα γκαζόν.

Το πήρα και το χάζευα. Ήταν σκισμένο στη μέση. Στη μία πλευρά είχε το σχέδιο του εισιτηρίου και το αντίτιμο κι όταν το γύρισα από την άλλη, ένοιωσα τον αέρα να χάνεται από τα πνευμόνια μου:
Είχε τη διαφήμιση του μαγαζιού του και το όνομά του......

"Κλείνω τα μάτια.....κι όπου με βγάλει..."

Ένα βήμα πιο κοντά

2006-05-13T20:15:00.000+03:00

Την επόμενη μέρα σκεφτόμουν τον πανικό που ένοιωσα. Εκτός αυτού αισθανόμουν άσχημα που την κοπάνησα έτσι, δεν ήταν χαρακτηριστικό μου, και φυσικά δεν έφταιγε σε κάτι ο συνομιλητής μου.

Ήξερα πολλά για εκείνον όπως ήξερε κι εκείνος για μένα. Ένας δικτυακός φίλος που λόγω απόστασης δεν αισθανόμασταν φόβο ότι θα συναντηθούμε ποτέ, και η ίδια αυτή απόσταση μας έκανε πιο ελεύθερους βάζοντας σε λέξεις όσα πολλές φορές στην καθημερινότητά σου αρνείσαι να καταθέσεις βρίσκοντάς τα ασήμαντα ή τετριμμένα.

Μπήκα να κατεβάσω το τραγούδι κι όταν το άκουσα θυμήθηκα τις δύο συμμαθήτριές μου κάπου στα 15 που μαζί με το Epitaph και τον Ozzy πρωί πρωί πίναμε καφέ λίγο πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι του μαθήματος.
Με έπιασε μια νοσταλγία, είχα να τις δω χρόνια, και μια μελαγχολική διάθεση με συντρόφευε όλη την ημέρα.

Μπαίνοντας, βρήκα και ένα μήνυμά του, με ώρα λίγο μετά από εκείνη που έφυγα αλαφιασμένη εγώ:

-"Συγνώμη, δεν ήθελα να σε κάνω να νοιώσεις άσχημα. Ήταν κάτι που ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου αλλά μάλλον ξεπέρασα τα όρια....."

Άφησα το μήνυμα αναπάντητο. Η αλήθεια είναι πως χαμογελούσα. Το να γράφεις προϋποθέτει ότι κάτι το έχεις σκεφτεί καλά πριν το καταθέσεις και η αφιέρωση με το τελευταίο μήνυμα ήταν πολύ ευγενικά διατυπωμένα για να προσβληθώ. Εξάλλου η διάθεσή μου ήταν και για μένα ανεξήγητη και αισθανόμουν πως είχα αντιδράσει υπερβολικά.

Το βράδυ, είχα μάθει πια πως ο "κόσμος" κοιμόταν μετά τις 11 συνήθως, του απάντησα γράφοντάς του ακριβώς όπως ένοιωθα.

Τον θεωρούσα φίλο, από εκείνους που νοιάζονταν για το αν έχω φάει το μεσημέρι, αν ξεκουράστηκα, αν φρόντιζα τον εαυτό μου. Παραδέχτηκα πως τον σκεφτόμουν όλη την ημέρα, δεν ήθελα να νομίζει πως έκανε κάτι που με πείραξε.

Το συμβάν όμως είχε γεννήσει και στους δύο την ανάγκη να μιλήσουμε. Όχι πια μέσω εμαιλς, ήταν βάσανο το σταγονόμετρο με το σέρβερ να κάνει τα τσαλίμια του, τα εμαιλς να χάνονται και να πρέπει να περιμένεις ένα τέταρτο μέχρι να καταλάβεις ότι ο άλλος δεν είχε πάρει το μήνυμά σου και έπρεπε να το ξαναστείλεις. Παρά το γεγονός ότι ξενυχτούσαμε μέχρι τις δύο ή τις τρεις το βράδυ, σε αυτές τις 3-4 ώρες δεν καταφέρναμε να αλλάξουμε πάνω από 20 εμαιλς.
Έτσι πρότεινα να μιλήσουμε μέσω Mirc. Μετά τις πρώτες οδηγίες, γιατί δεν γνώριζε το πρόγραμμα, όταν τον "είδα" απέναντί μου ίδρωσαν οι παλάμες μου.
Εκείνο το βράδυ, μου χάρισε άλλο ένα τραγούδι, Piano Fantasie μάλλον γιατί το θεώρησε πιο ακίνδυνο....

Είχε και εκείνος την ίδια μελαγχολία εκείνη την ημέρα, το τραγούδι των Pink ήταν από τα αγαπημένα του κι είχε κι αυτός σχολικές αναμνήσεις... Συμπτώσεις.... Χαμογελούσα στην οθόνη με ένα ηλίθιο χαμόγελο, σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι έχουμε περπατήσει στα χνάρια άλλων κι ήταν κρίμα που πολλοί δεν θα το μάθαιναν ποτέ.

Σπούδασε στη Γαλλία, είχε κάνει πιάνο, λάτρευε οτιδήποτε ηλεκτρονικό, οι σχέσεις με τους δικούς του ήταν άψογες κι είχε μία αδελφή.
Ήμασταν πιο χαλαροί και οι δύο, μιλούσαμε για το σχολείο, για τις εξετάσεις για τις εκδρομές. Με αυτόν τον άνθρωπο, μίλησα για τα πάντα. Για τα ρούχα που φορούσαμε τότε, τη μουσική που ακούγαμε. Φτάσαμε και στο σχολιασμό της ημέρας, είχε πάει σε κάποια εκδήλωση παρόμοια με αυτή που είχα πάει κι εγώ το ίδιο απόγευμα. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι ένα συμβάν είχε συμβεί σε δύο διαφορετικές πόλεις... και γέλαγα με την σύμπτωση αυτή. Όταν προχώρησε στις λεπτομέρειες, σοκαρίστηκα. Ήμασταν στην ίδια εκδήλωση! Φαντάστηκα ότι λόγω επαγγέλματος είχε ταξιδέψει στην πόλη μου. Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι.

Από μια παρεξήγηση, εκείνος νόμιζε ότι ζούσα Κρήτη....κι εγώ νόμιζα πως εκείνος ζούσε Θεσσαλονίκη.

Εκείνο το βράδυ, μάθαμε πως ζούσαμε στην ίδια πόλη....

Τη στιγμή που το αντιληφθήκαμε, έκλεισε τη σύνδεσή του απότομα και εξαφανίστηκε. Ένοιωσα καλύτερα, γιατί δεν ήξερα τι να απαντήσω.

Ένοιωσα παγιδευμένη...και είχα αποφασίσει ότι δεν θα ξαναμιλήσω ποτέ με αυτόν τον άντρα που ήρθε από το πουθενά. Τι ήθελα κι εγώ κι έψαχνα για μπελάδες; Δεν είχα φίλους; Ένα σωρό!
Μέχρι να κάνω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, ήρθε ένα μήνυμά του στο εμαιλ μου:

"Συγνώμη...ξύπνησε ο "κόσμος" εδώ κι έπρεπε να κλείσω... Δεν θέλω να χαθούμε, χαίρομαι που είσαι τόσο κοντά μου... και γεωγραφικά. Μη με φοβάσαι, ποτέ δεν θα σου έκανα κακό......"

Δεν απάντησα. Πέρασαν μέρες δεν ξαναμπήκα ούτε στο σάιτ που είχαμε πρωτοβρεθεί, έβρισκα όμως μηνύματά του συχνά. Μέχρι που κάποιο βράδυ, με παρακαλούσε να τα πούμε γιατί ένοιωθε μόνος.

Είχε προβλήματα με τη δουλειά, αισθανόταν πιεσμένος. Σκεφτόταν να ανοίξει ένα νέο κατάστημα, κι είχε αμφιβολίες. Ήταν η πρώτη φορά που μιλούσα μαζί του κι ήταν απαισιόδοξος σε όλες του τις σκέψεις.

Και αυτή ήταν η αδυναμία μου. Άφησα στην άκρη τα δικά μου, είχα απέναντί μου κάποιον που ζητούσε την παρέα μου, φόρεσα τη στολή του κλόουν μου, ήταν μια διαδικασία που κάνω συχνά για όσους αγαπάω.

Μιλούσαμε όλο το βράδυ. Σε όλα του τα μαύρα έστρωσα όλα μου τα χρώματα. Σε όλους τους φόβους, αντέταξα τις ελπίδες. Εκεί είδα και το μυαλό του επαγγελματία που δεν γνώριζα. Ένα ανήσυχο πνεύμα που ψαχνόταν, που κατέστρωνε σχέδια, που είχε διάθεση να δημιουργήσει αλλά είχε το φόβο πολύ κοντά του και δεν το βοηθούσε αυτό. Σύντομα άρχισε τα αστεία του, ένοιωθα πίσω από τις γραμμές ότι η διάθεσή του είχε επιστρέψει στην όμορφη ζεστή διάθεση που γνώριζα τόσους μήνες. Την επόμενη μέρα βρήκα αυτό:

"Εξαιτίας σου χαμογελάω όλη την ημέρα. Χαίρομαι που δεν σε έριξε η διάθεσή μου εχθές μα χαίρομαι ακόμα περισσότερο που αποδείχτηκες ο καλύτερος γιατρός για μένα. Θα τα πούμε απόψε;"

Μετά από τόσο καιρό, γνώριζα έναν άγνωστο. Και τον θαύμαζα....

Η αρχή

2006-05-13T20:10:00.000+03:00

Έκατσα στον υπολογιστή μου λίγο μετά τα μεσάνυχτα.... Τα παιδιά, και ο Λευτέρης κοιμούνταν από ώρα και έξω ακουγόταν η βροχή....
Λάτρευα την ώρα που καθόμουν στον υπολογιστή μου, με σβηστά τα φώτα, ησυχία στο σπίτι.... Ήταν λίγες οι στιγμές μπροστά στην τρέλλα της ημέρας, και τις απολάμβανα στο έπακρο.

Είχα να ετοιμάσω ένα άρθρο για μια δικτυακή εφημερίδα που ήμουν μέλος. Το θέμα αφορούσε το Ίντερνετ και τις σχέσεις και γιαυτό το λόγο είχα κάνει εγγραφή ένα μήνα πριν σε κάποιες τοποθεσίες όπου άνθρωποι αποζητούσαν την επικοινωνία, ενώ οι πιο τολμηροί την επαφή......

Η αλήθεια είναι ότι είχα λάβει πολλά μηνύματα παρόλο που το προφίλ μου ήταν .....χμ...αποκαρδιωτικό θα έλεγα. Έλεγε την αλήθεια.....εκτός από τον τόπο κατοικίας μου. Από κάποια μηνύματα είχα πάρει απαντήσεις και στις δικές μου ερωτήσεις. Δεν μπορούσα να φανταστώ, τι σχέση θα μπορούσε κάποιος να κάνει με κάποιον που δεν τον βλέπει, δεν τον ακούει, δεν μπορεί να τον αγγίξει, δεν νοιώθει την παρουσία του. Αλλά πάλι, εγώ τότε πίστευα πως τα είχα όλα.

Δεν μου έλειπε κάτι για να μπορώ να έρθω στη θέση τόσων ψυχών, που αποζητούσαν κάτι τόσο ανθρώπινο: Την επαφή......

Άνοιξα την πόρτα που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στον υπολογιστή......
Μου άρεσε που έβλεπα τη βροχή να πέφτει, η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα, ο ήχος από τις στάλες...... Τη λατρεύω τη βροχή. Θα μπορούσα να πιστέψω πως υπάρχουν κι άλλες ζωές, πως σε μια άλλη μου ζωή ήμουν νερό, θάλασσα....βροχή......

Το μήνυμα που έλαβα εκείνο το βράδυ, ήταν από ένα πολύ ευγενικό παιδί..... Τόσο ευγενικό που θεώρησα αγένεια να μην απαντήσω. Αν και ήταν αργά, ήρθε το επόμενο μήνυμά του και πριν το καταλάβω ήταν ήδη κοντά στα ξημερώματα, όταν είπαμε καληνύχτα και βγήκα να κάνω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας στην αυλή, πριν πάω να ξαπλώσω....

Ο Αναστάσης ήταν 33 χρονών, ελεύθερος επαγγελματίας και ...έμενε βόρεια όπως μου είπε. Παντρεμένος, χωρίς παιδιά, με απίστευτο χιούμορ, μια ύπαρξη που σίγουρα ήξερε να σου φτιάχνει τη διάθεση. Μου έκανε εντύπωση πόσο ευγενικός ήταν και πόσο όμορφα ήξερε να κάνει τον άλλον να νοιώθει..
Εκείνο το βράδυ, χάρηκα πραγματικά που είχα απαντήσει στο μήνυμά του....
Το επόμενο μεσημέρι βρήκα ένα μήνυμά του ξανά, το απόγευμα το ίδιο. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς γράφαμε, όμως όταν έχεις διάθεση να επικοινωνήσεις, έμαθα πως ξεκοκαλίζεις το μήνυμα και γράφεις χίλια δύο.

Τις επόμενες εβδομάδες, είχα καταφέρει να τελειώσω το άρθρο που χρώσταγα, να γνωρίσω έναν άντρα που είχε πολύ χιούμορ, να θέλω να μπαίνω στο διαδίκτυο και μετά από λίγο καιρό να περιμένω ανυπόμονα τα νέα του.
Η επόμενη κίνηση, ήταν να ανταλλάξουμε εμαιλς... Κίνηση που προκάλεσε πολύ σκέψη και στους δύο, αφού θα παραδεχόμασταν εν μέρη ότι η ανωνυμία σιγά σιγά θα έπρεπε να καταργηθεί....

Όταν έγινε αυτό, εκείνος μου έγραφε χίλιες δύο μικρές λεπτομέρειες.... Από το που πήγε, τι έκανε, πως πέρασε την ημέρα του, ποιον είδε, τι σκεφτόταν, και περίμενε υπομονετικά να του απαντήσω κι εγώ με τις λεπτομέρειες της ημέρας, τον ανάλογο σχολιασμό, το ανάλαφρο χιούμορ και την τρυφερότητα του κάποιου που νοιάζεται.

Το πιο σημαντικό τότε ήταν πως ο καθένας μας, έμπαινε όταν είχε διάθεση να το κάνει.

Αυτό είναι κάτι που δεν φθείρει...Όταν δεν σε υποχρεώνει, όταν δεν σε πιέζει. Αν αποζητήσεις κάτι τότε η διάθεσή σου είναι η ανάλογη. Ψάχνεις να το βρεις, και η χαρά σου είναι μεγάλη όταν βλέπεις να είναι εκεί και να σε περιμένει.. Έστω και με τη μορφή ενός μηνύματος....

Τρεις μήνες, ήξερα τι σκεφτόταν, πως ένοιωθε και πως αντιδρούσε σε κάποιες καταστάσεις. Αν και πολύ σπάνια περιέγραφε τα συναισθήματά του, οι δηλώσεις του ήταν μετρημένες αλλά σοβαρές. Αυτό που εγώ χρειαζόμουν άπειρες σειρές να το περιγράψω, εκείνος το έλεγε μέσα σε μια σειρά παρουσιάζοντάς το ακλόνητα σταθερό και χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης.

Εκείνο τον καιρό, έψαχνε λεπτομέρειες για το θέμα της εξωσωματικής μια και ήταν 2 χρόνια παντρεμένος αλλά θεωρούσε ότι θα χρειαζόταν τη μέθοδο για να αποκτήσουν παιδί εκείνος και η γυναίκα του. Λόγω πείρας, ανταλλάξαμε άπειρα εμαιλς, με λεπτομέρειες, γύρω από το θέμα, όταν κάποια στιγμή, μέσα από τις γραμμές, τον ένοιωσα πολύ αγχωμένο.

Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Είχα μάθει να καταλαβαίνω τους ανθρώπους από την έκφραση του προσώπου τους, από τη χροιά της φωνής τους.... όχι μέσα από γραμμές.
-"Είσαι αγχωμένος"; τον ρώτησα...
-"Πολύ.....αλλά δεν ξέρω να το κρύβω, ε; "
-"Δεν χρειάζεται να το κρύβεις"
-"Ακούς μουσική τώρα;" ήταν το επόμενο εμαιλ που έλαβα... Ο αγαπημένος του τρόπος διαφυγής: Άλλαζε θέμα.....κι επειδή είχα περάσει από εκεί, ήξερα ακριβώς πως ένοιωθε απέναντι στο άγνωστο.
-"Ναι ακούω... Ξένες μπαλάντες"
-"Δεν κοιμούνται εκεί;"
-"Κοιμούνται. Εσένα; "
-"Ναι...ο κόσμος κοιμάται...."

Στα χρόνια που ακολούθησαν πάντα ήταν ο "κόσμος" στο σπίτι. Σπάνια αναφέρθηκε στον "κόσμο" με το όνομά του. Από ευγένεια; Από τακτ; Γιατί αισθανόταν άβολα; Δεν το κατάλαβα ποτέ....

-"Θάθελα να σου χαρίσω ένα τραγούδι" μου έγραψε....
-"Ποιο; Αν δεν το έχω, θα το κατεβάσω....."
-"Pink Floyd - Wish you were here" απάντησε....
Δεν το θυμόμουν.....δεν θυμόμουν ούτε τους στίχους. Με έπιασε πανικός όμως, διαβάζοντας τον τίτλο και βιάστηκα να κλείσω τον υπολογιστή.....
Χωρίς καμία απάντηση από μέρους μου....

ΥΣ. Για σένα που στο υποσχέθηκα...Συνεχίζεται.....